Wigwam - Light Ages (1993)
mijn stem
geen stemmen
Finland
Rock
Label: Warner Bros.
-
Borders to Be Crossed (4:36)
-
Talking Brought Me Here (5:57)
-
Hard Top Lincoln (3:38)
-
Absalom (7:15)
-
The Next Breakfast (6:24)
-
No New Games (6:32)
-
False Alarm (3:54)
-
Crystal Ball (6:38)
-
Skyscraper (5:03)
-
Tombstone Valentine (3:44)
-
Planetstar (4:31)
-
Pleasure Street (5:28)
-
Friend from the Fields (4:37)
0
Mssr Renard
geplaatst: 13 februari 2020, 09:15 uur
Dit is de eerste plaat van Wigwam sinds het geflopte Dark Album uit 1978 (dat is toch al gauw een pauze van 15 jaar).
Intussen is originele drummer Ronnie Ostenberg overleden in 1981. Daarom is de bezetting toch enigszins anders dan die van de laatste platen.
Op zang en piano: Jim Pembroke, op gitaar: Pekka Rechardt en op basgitaar: Mosse Groundstroem. Nieuwe bandleden zijn toetsenist Mikko Rintanen en drummer Jan Noponen.
De plaat is beter dan ik verwacht had, maar duurt (zoals gebruikelijk in de jaren 90) veel en veel te lang, waardoor er al gauw een hoop nummers op staan die er echt af hadden gemogen. Dieptepunt in het WIgwam-oeuvre is Hard Top Lincoln, wat klinkt als een kruising tussen Springsteen en Dylan.
Door de nieuwe manier van zingen van Pembroke (praat-zingen) hebben veel songs overigens wel raakpunten met Springsteen/Dylan en ook Dire Straits, maar toch geeft Wigwam echt dat eigen Wigwam-geluid en klinkt Pembroke echt als Pembroke. De leadgitaar is trouwens ook erg lekker in de mix, bijvoorbeeld Absalom is echt een erg gave song!
De band klinkt trouwens over de hele linie opmerkelijk modern, met wat lichte alt-rock en new-wave invloeden.
Dit zal geen plaat zijn die ik snel weer zal op zetten, en gezien de stemmen en reacties is deze plaat ook aan iedereen voorbij gegaan. Wat best jammer is voor een band die toch een aantal erg gave platen had gemaakt in de jaren 70.
Intussen is originele drummer Ronnie Ostenberg overleden in 1981. Daarom is de bezetting toch enigszins anders dan die van de laatste platen.
Op zang en piano: Jim Pembroke, op gitaar: Pekka Rechardt en op basgitaar: Mosse Groundstroem. Nieuwe bandleden zijn toetsenist Mikko Rintanen en drummer Jan Noponen.
De plaat is beter dan ik verwacht had, maar duurt (zoals gebruikelijk in de jaren 90) veel en veel te lang, waardoor er al gauw een hoop nummers op staan die er echt af hadden gemogen. Dieptepunt in het WIgwam-oeuvre is Hard Top Lincoln, wat klinkt als een kruising tussen Springsteen en Dylan.
Door de nieuwe manier van zingen van Pembroke (praat-zingen) hebben veel songs overigens wel raakpunten met Springsteen/Dylan en ook Dire Straits, maar toch geeft Wigwam echt dat eigen Wigwam-geluid en klinkt Pembroke echt als Pembroke. De leadgitaar is trouwens ook erg lekker in de mix, bijvoorbeeld Absalom is echt een erg gave song!
De band klinkt trouwens over de hele linie opmerkelijk modern, met wat lichte alt-rock en new-wave invloeden.
Dit zal geen plaat zijn die ik snel weer zal op zetten, en gezien de stemmen en reacties is deze plaat ook aan iedereen voorbij gegaan. Wat best jammer is voor een band die toch een aantal erg gave platen had gemaakt in de jaren 70.
* denotes required fields.
* denotes required fields.