Wigwam - Titans Wheel (2002)

Ik weet niet wie ooit heeft besloten dat albums uitbrengen, die langer dan 45 minuten zijn, een goed idee is. In bijna alle gevallen (uitzonderingen daar gelaten) zijn albums van langer dan 45/50 minuten een veel te lange zit, waarbij er ook vaak de nummers die oorspronkelijk het album niet zouden halen er toch opgezet zijn.

Daardoor worden er ook vaak onevenwichtige platen uitgebracht, die onmogelijk over de hele lengte kunnen boeien. Mensen gaan dan nummers skippen (dat kan ook makkelijk met een cd).

Zo ook deze Wigwam-plaat uit 2002. Had deze plaat 45 minuten geduurd, dan hadden een aantal missers (zoals het Drive-By Truckers-achtige Subterranean Sunrise) eraf gelaten kunnen worden.

Wat kan ik zeggen over deze plaat? Het gaat het ene oor in en het andere oor uit, zonder een moment echt te boeien. Daarbij is Jim Pembroke niet goed bij stem, en klinken de drums vreselijk. De gitaarsolo's zijn wel lekker.