Sinikka Langeland - The Land That Is Not (2011)

Mijn eerste kennismaking met deze artiest was het album Sinikka Langeland - The Half-Finished Heaven (2015) en dat smaakte naar meer. Ik heb een zwak voor Scandinavische jazz. M.i. Zitten daar ontzettend gave pareltjes tussen en is het van een erg hoog niveau. Dat vind ik ook van Sinikka. Ook dit album staat vol met smaakvolle, rustige jazz gedragen door de serene stem van Sinikka. Erg de moeite waard voor liefhebbers van dit genre. Zeker op een mooie zondagochtend

Broem: niet alleen vanwege het label, ECM, maar ook vanwege de musici Arve Henriksen (trompet), Trygve Seim (sax - check die man!), het feit dat Langeland kantele (familie van de Yangqin - zie DCD) speelt, maar vooral het feit dat hier gedichten van Edith Södergran worden gebruikt, maakt mij nieuwsgierig.

De poëzie van jong gestorven (modernist) Södergran is van uitzonderlijke klasse - beeldrijk en persoonlijk. Al blijft het vreemd om voor mij bekende titels o.a. Landet som icke är, Dagen svalnar in een andere taal te zien dan de originele.

Misschien is dit album ook wel iets voor MuMe's hofpoeet: Slowgaze - die is bekend met het werk van Södergran.

Arve Hendriksen is bekend bij mij Mjuman Trygve Seim zal ik idd eens sjekken. Ik vind de kantele een prachtig instrument. Was me in het bijzonder opgevallen bij het beluisteren van The Half-Finished Heaven. Uiteraard zeggen de gedichten mij weinig omdat ze in haar moers taal zingt. Dat vind ik overigens de charme van Scandinavische zang. Geeft voor mij een bijzondere dimensie aan de muziek. Ga dat horen Mjuman, prachtmuziek.