McCoy Tyner - Prelude and Sonata (1995)

McCoy Tyner kent als lang levende jazzpianist verschillende fases en periodes in zijn oeuvre. En hoewel nergens slecht is de ene periode interessanter dan de ander. Het begon met de platen op Impulse!: hoe hij schittert naast Coltrane lukt hem niet op solo projecten. Hij klinkt daar wat jong en aftastend. Op Blue Note eind jaren '60 vergaat het hem beter en ontwikkelt hij een eigen postbop sound die direct herkenbaar is. Hij levert pareltjes af zoals Time for Tyner, Asante en natuurlijk The Real McCoy. De jaren '70 staat hij in dienst van Milestone en levert de ene na de andere spirituele knalplaat af. Het is zijn meest creatieve en artistiek interessante periode. In de jaren '80 keert hij terug naar de traditie en klampt hij zich weer vast aan Coltrane. Dat levert (op een enkele uitzondering na) een paar aardige maar niet echt boeiende platen op. 44th street suite met nota bene Arthur Blythe en David Murray klinkt veelbelovend maar is weinig interessant. Soliloquy voor Blue Note en vooral ook deze Prelude & Sonata op Milestone zijn het best uit deze periode.

McCoy Tyner wordt hier vergezeld door een band met jong talent: Antonio Hart, Joshua Redman, Christian McBride en Marvin Smitty Smith. Het zijn deze jonge bandleden die McCoy ook weer wat vooruit duwen. De ballads zoals Loss of Love en vooral ook Soul Eyes zijn ontzettend mooi. De hardere stukken zoals Prelude in E Minor (weinig met klassiek te maken) en zijn eigen klassieker 'Contemplation' (van The Real McCoy) laten me eindelijk weer wat meer op het puntje van mijn stoel zitten. Er ontstaat een intens en bruisend samenspel, in de geest van Coltrane. Dus geen na-aperij maar wel de intensiteit die zijn eigen kwartet toen kenmerkte. En dan is het weer puur genieten. Helaas haalt een nummer zoals I Will Wait for You de totaalvaart er weer uit. Dat is jammer maar mag de gehele pret zeker niet drukken. Één van Tyner's beste platen uit zijn latere periode.