An Autumn for Crippled Children - The Long Goodbye (2015)

Inmiddels opgepikt door Pitchfork. Ik dacht, ik zeg het even.

Dit is misschien wel de sterkste plaat van de band tot nu toe. De post-punk en new waveinvloeden zijn veel beter gebalanceerd in de blackmetal.

Het beste wat ik tot nu toe van deze act gehoord heb. De vocalen variëren een beetje tussen een black metal grunt en een hardcore-achtige schreeuw. De muziek zelf is Black Metal met invloeden uit Shoegaze, New Wave en Post-Rock. Sfeervolle muziek die door de sterke productie ook mooi tot zijn recht komt en lekker vol klinkt. De laatste jaren worden er flink wat van deze soort "blackgaze" muziek gemaakt, maar niet vaak klinkt het zo sterk als op deze plaat.

Het geluid is black metalgericht maar qua inhoud is het veel meer een dream pop, shoegaze of whatever onderneming. Van agressiviteit is geen sprake van depressiviteit des te meer. Negen korte tracks die tezamen bedoeld of onbedoeld één geheel vormen. Het melancholische kader is prachtig neergezet met onderhuidse melodieën die door de gitaren en de verwrongen synths uitgeperst worden. Het sterkste hoofdstuk heet Only Skin, een mini doom-epos dat door merg en been gaat. Zo maakt Katatonia ze niet meer.

De opvolger van het door mij bejubelde "Try Not to Destroy Everything You Love" uit 2013. Deze Nederlandse band begeeft zich met dit nieuwe album nog steeds op hetzelfde black/new wave/shoegaze pad. Is dat jammer? Op zich niet, want ook deze 9 vlotte tranentrekkers staan weer bol van de kwaliteit en de band weet met ieder nieuw album ook weer met een wat betere productie te komen, deze sombermannen staan dus zeker niet stil in hun ontwikkeling. Daarnaast heb ik zelden een band gehoord die klinkt als An Autumn for Crippled Children, dus origineel is men alleszins.

Hoogvliegers op dit album zijn wat mij betreft het eerder door Edwynn aangehaalde mini epos Only Skin en het erg gave Gleam, met heerlijke bass partijen en machtig mooie keyboard tapijten.