Diamanda Galás - Malediction & Prayer (1998)

Mooie live plaat, soms ingetogen en soms uitbundig. Slechts Diamanda Galas en een vleugel.

Helaas nog bijna niets van Galás gehoord.

De zangeres van het Noorse Atrox (Terrestrials) schijnt goed naar Galás geluisterd te hebben. Erg bizarre zang in ieder geval, erg bizarre experimentele schizofrene doom (of zoiets, dan).

Ik ben erg benieuwd naar Atrox en ook naar Tactile Gemma met de zangeres van Atrox geloof ik.

Mooie plaat van Diamanda Galás, inderdaad.

Ingetogen, zichzelf begeleidend op de piano, speelt ze blues-, jazz- en countrycovers van onder andere B.B. King en Johnny Cash. Verder zingt ze onder andere Griekse songs en flamenco-klassiekers.

Lang niet zo intens, spookachtig en schreeuwerig als in het begin van haar carrière. Op Malediction & Prayer is er ruimte voor zwoelheid en sensualiteit.

Mooiste songs zijn de Mediterraanse songs, zoals Si La Muerte en Keigome Keigome, en verder zijn Iron Lady en My World is Empty Without You zeer fraai.
Supplica a Mia Madre is Galás’ bewerking van een gedicht van Pier Paolo Pasolini.

Zeker wel een fraaie plaat dus, die misschien nog wel bij liefhebbers van Nick Cave in de smaak zou kunnen vallen, al garandeer ik niets.

Galás’ oudere muziek die ik ken bevalt me minstens zo goed. Songs van albums als You Must Be Certain of the Devil en The Sporting Life worden ondersteund door een soort electropop-klanken en klinken soms lekker stevig. Gecombineerd met haar uitmuntende stem, een heerlijke combinatie.
Litanies of Satan daarentegen klinkt wel érg evil, en onbegrijpelijk. Moeilijk te achterhalen wat ik daar nu weer van moet vinden.

Al met al ben ik nog lang niet klaar met Galás. Op zijn minst een zéér interessante muzikante, natuurlijk.

Haha - Sanvean in de rol van onze twijfelachtige kruidenier

"jaja - deze sperziebonen smaken heerlijk - tuurlijk ik kan niet garanderen dat u ze lekker vindt"

Het feit is: ik zag deze plaat in onze bib - en dacht bij mezelf: "moet ik deze uitlenen?"

We zullen het advies volgen van Sanvean

Ik heb een stukje van Diamanda Galas op Roadburn gezien. Ik moet zeggen toen vond ik het niks. Ik was echter ook helemaal niet bekend met de dame. Terug van Roadburn heb ik haar nu toch een kans gegeven en deze plaat bevat zeker erg mooie stukken. Zo vind ik de opener Iron Lady echt geweldig. Ik vind alleen een nummer als the Thrill is Gone weer wat minder, al vind ik het knap wat ze met haar stem kan. Over het geheel gezien een erg fijne plaat met prachtige nummers.