Best Coast - California Nights (2015)

Hoorde de titelsong net op pinguinradio voorbij komen. Dacht eerst even Hole te horen (vanwege de stem) maar qua muziek toch anders. Zeker niet verkeerd, beetje shoegaze achtig. Ik zie uit naar het hele album!

Ook hier heb ik wel zin in! Ik zag de preorder prijs en daar schrok ik toch wel eventjes van...

Feeling OK is naast de titelsong alvast een heerlijk voorproefje.

Valt me toch ietwat tegen. Klinkt als een lightversie van Dum Dum Girls. Die band vind ik toch een stuk aantrekkelijker "klinken".
Het is degelijke pop/rock maar mist een eigen draai. Heaven Sent vind ik het mooiste nummer.
Hoger dan een 7 zal die bij mij niet gaan scoren.

Klinkt niet slecht. Lekker vlot album hoewel ik de wat trage nummers zoals California Nights en de afsluiter Wasted Time toch de beste nummers van dit album vind. Moet dit album denk ik toch niet te vaak horen. De vlotte nummers - toch wel veel van hetzelfde - gaan gauw vervelen vermoed ik.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Best Coast - California Nights - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik hou wel van muziek vol invloeden uit de shoegaze en dreampop uit de jaren 90, al moet ik zelfs als liefhebber van dit soort platen toegeven dat het aantal releases in dit genre op het moment wel erg groot is.

De nieuwe release van Best Coast heb ik daarom wat langer laten liggen dan de vorige releases van het duo uit Los Angeles. Dat had overigens niet alleen te maken met de hoeveelheid releases in het genre, maar zeker ook met het feit dat Bethany Cosentino en Bobb Bruno zich op California Nights wat los hebben gemaakt van de strenge leer van de shoegaze en de dreampop.

Dat spreekt in eerste instantie alleen maar in het voordeel van het Amerikaanse tweetal, maar na een paar keer horen vond ik de verleiding toch net wat minder groot dan ik van Best Coast gewend was, waardoor ik toch de voorkeur gaf aan nieuwe helden in het genre als Chastity Belt en Joanna Gruesome.

Nu zijn dit allebei bands die invloeden uit de dreampop en shoegaze hebben voorzien van een wat stevigere rockinjectie en feitelijk heeft Best Coast dit ook gedaan en misschien nog wel wat rigoureuzer waardoor de invloeden die op de vorige platen van het duo nog domineerden wat verder naar de achtergrond zijn gedrongen.

Toen ik eenmaal had geaccepteerd dat Best Coast de zoet- en kleurstoffen deels heeft verbannen uit haar muziek, begon California Nights toch weer te groeien en inmiddels ben ik behoorlijk verslingerd aan de derde plaat van Bethany Cosentino en Bobb Bruno.

California Nights bevat nog een flinke scheut invloeden uit de dreampop en met name de shoegaze, maar heeft hiernaast zijn hart verloren aan de wat stevigere rock uit de jaren 90. Het doet me meer dan eens denken aan de platen van Hole, die dankzij die vreselijke Courtney Love nooit de waardering kregen die ze wel degelijk verdienden, maar California Nights bevat ook meerdere stevige popliedjes waarvoor een band als Weezer zich niet zou hebben geschaamd.

Toch klinkt Best Coast anders dan de genoemde bands en dat is in eerste instantie vooral de verdienste van de geweldige zang van Bethany Cosentino, die kan klinken als een ruige rockchick, maar ook beschikt over de verleidingskracht van de protegees van Phil Spector uit de jaren 60 of Blondie’s Deborah Harry.

Eenmaal gegrepen door de zang van Bethany Cosentino, stijgt ook de waardering voor de bijdragen van Bobb Bruno die California Nights heeft voorzien van heerlijk afwisselend en buitengewoon trefzeker gitaarspel.

Eenmaal bekomen van de eerste teleurstelling ben ik ontzettend blij met California Nights. Best Coast heeft een plaat gemaakt die iets toevoegt aan hun eerste twee platen en het is een plaat die meerdere stromingen op knappe wijze met elkaar weet te verbinden. California Night walst gedurende een groot deel van de speelduur als een stoomtrein over je heen, maar heeft ook liefhebbers van wat subtielere muziek veel te bieden, zeker wanneer aan het einde van de plaat wat gas wordt teruggenomen en invloeden uit de pop aan terrein winnen.

Ik moest het even laten bezinken, maar inmiddels durf ik wel te beweren dat Best Coast een sterke derde plaat heeft afgeleverd. Een hele sterke plaat zelfs. Erwin Zijleman

Wederom prijken er palmbomen op de cover van een album van Best Coast. Na het matige The Only Place staat Bethany Cosentino's gitaar op California Nights weer prominenter in de mix. Zal Best Coast succesvol terugkeren naar het geluid van hun debuutplaat Crazy For You of zal het duo uit Los Angeles, dat vaak wordt bekritiseerd voor hun simplistische composities, wederom verdrinken in de stortvloed aan surfpopbands?

California Nights vangt aan met 'Feeling Ok' en de aanstekende gitaarmelodie infiltreet direct je gehoorkanaal, waardoor Bethany Cosentino zich succesvol weet te bewapen tegen alle kritiek. Cosentino heeft ook op California Nights opnieuw haar peilen gericht op de liefde. 'But I'll keep trying to stay this way / I know it's love that's got me feeling ok', zingt Cosentino in het refrein van 'Feeling Ok'. Op 'Honey' van Crazy For You was al nadrukkelijk te horen dat Best Coast soms teruggrijpt naar het jaren 90 geluid van bands zoals Hole en Veruca Salt. Op California Nights doet Best Coast dit nog is dunnetjes over op tracks zoals 'Fine Without You', 'Heaven Sent' en 'In My Eyes'.

Bethany Cosentino en Bobb Bruno gaan op California Nights slechts eenmaal de mist in met 'Jealousy', een nummer dat erg zeikerig in het gehoor ligt door de vele herhalingen en het eentonige stemgeluid. Misschien wel toepasselijk voor de inhoud van het nummer, maar niet iets om jaloers op te zijn.

Het rustige titelnummer 'California Nights' en afsluiter 'Wasted Time' zijn de ideale nummers om een zomeravond mee te eindigen. Zoals Cosentino
'California Nights' ervaart in de volgende bewoording: '[they] make me feel so happy I could die', ervaar ik California Nights als een aangename plaat die ik deze zomer nog vaker zal draaien. Met California Nights heeft Best Coast laten zien diverser te zijn dan menig criticus ons doet geloven.

De titeltrack is een hoogtepuntje op dit verder wel leuke maar niet bijzondere album.

Door mij ontdekt dmv een liedje in De Witte Trui, ik zag laatst ineens voor weinig dit album op het grote internet staan en mijn slag geslagen. Wat een heerlijke energie zeg met een mooi vol geluid!