Lee Harvey Osmond - Beautiful Scars (2015)

Van dit album mag veel verwacht worden. Het vorige album, The folk sinner, was en is een van de allerbeste van 2013.

+1

Hier reeds te streamen : Lee Harvey Osmond 'Beautiful Scars' (album stream) - exclaim.ca

Te koop via www.maplemusic.com (een speciale site voor Canadese artiesten). De prijs voor dit album (12 CAD) is dus in Canadese dollars. Omgerekend ongeveer 8,56 euro exclusief verzending.

wow klinkt op t eerste gehoor erg lekker!

aparte plaat dit, de sfeer en zijn stem doet me aan gris-gris van dr.john denken, dan weer die gitarist van nick cave(hoe heet hij ook al weer) kwa stem. ben er nog niet helemaal uit hij gaat alle kanten op wat ik soms ook wel leuk vind maar bij dit album mezelf op skippen betrap

correctie: ben er nu wel uit: Dit is gewoon een prachtplaat! Liefhebbers van tom waits/dr. john en nick cave zullen dit wel mooi vinden. Kwa stijl best origineel: een soor singersongwriter zonder acoestische gitaar. Lekker laidback gezongen, vette baslijnen. Zo nu en dan een subtiel pianootje en pakkende zanglijnen maw groeiplaat v/h jaar! En best gedurfd jezelf te vernoemen als amerikaan naar de moordenaar van een president

Bijna goed. Die (vermoedelijke) moordenaar heette Lee Harvey Oswald. Maar ik ben nu wel benieuwd geworden naar dit album.

Het is dat ik na een eerste luisterbeurt geen 4,5* of 5* geef maar wat klinkt dit goed. Sinds 1 of 2 weken ben ik me gaan verdiepen in americana en vandaag zag ik dat deze plaat 4 sterren kreeg op altcountry.nl. Ik had bijna geen betere plaat kunnen uitkiezen in mijn "wittebroodsweken".
De stem vind ik fantastisch, rauw, gruizig en de instrumentatie vind ik heel mooi. Af en toe wat blazers er doorheen maken deze spannende en gevarieerde plaat helemaal af. Hij verdient echt meer aandacht en een hogere waardering dan nu het geval is.

Dan heb je na de wittebroodsweken nog een hoop moois te ontdekken! Misschien om in de gaten te houden, volgende maand verschijnt dit schitterende album : Darrell Scott - 10 (2015)
Heb je twee vliegen in een klap, je leert namelijk ook een tiental prachtige songs van Ben Bullington kennen.

Na een aantal luisterbeurten verdient dit album mijn volle pond. Absoluut de mooiste cd van dit moment.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lee Harvey Osmond - Beautiful Scars - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lee Harvey Osmond (de schrijfwijze LeE HARVeY OsMOND lijkt gelukkig opgegeven; ik doe er in ieder geval niet meer aan mee) imponeerde ruim twee jaar geleden met het prachtige The Folk Sinner.

The Folk Sinner werd helaas slechts in zeer kleine kring opgepikt, maar vrijwel iedereen die de plaat hoorde was er stuk van. Zo ook ik.

Lee Harvey Osmond is een band rond de Canadees Tom Wilson, die voor The Folk Sinner een beroep kon doen op een aantal beroemde landgenoten, onder wie Cowboy Junkies gitarist Michael Timmins (die de plaat ook produceerde), Cowboy Junkies zangeres Margot Timmins, muzikale duizendpoot Hawksley Workman, singer-songwriter Oh Susanna, Astrid Young (halfzus van Neil) en miskend talent Colin Linden.

Voor de nieuwe plaat van Lee Harvey Osmond deed Tom Wilson wederom een beroep op producer Michael Timmins, maar verder werd de plaat grotendeels ingespeeld met een vaste band, waardoor Beautiful Scars wat meer als een bandplaat klinkt dan The Folk Sinner en bovendien is voorzien van een wat homogener geluid.

Beautiful Scars is voorzien van een stemmige en vaak wat donkere sfeer die je zo een duistere nachtclub in sleept. De nieuwe plaat van Lee Harvey Osmond is wat meer ingetogen dan zijn voorganger, maar heeft net als deze voorganger een bijna bedwelmende sfeer.

De muziek van de band rond Tom Wilson laat zich nog steeds lastig vergelijken met de muziek van anderen en schiet ook nog steeds meerdere kanten op, waardoor je je het ene moment in een jazzy nachtclub waant en het volgende moment toch weer in de psychedelische Summer of Love.

Als ik dan toch met vergelijkingsmateriaal op de proppen moet komen, denk ik aan Tom Waits, al is de muziek van Lee Harvey Osmond een stuk toegankelijker dan de muziek die Tom Waits de laatste jaren maakt. In de psychedelische passages heeft de instrumentatie nog altijd wat van The Doors, maar wanneer de psychedelica wordt verruild voor jazz-noir verdwijnt dit vergelijkingsmateriaal als sneeuw voor de zon. Ander vergelijkingsmateriaal wordt aangedragen door Robbie Robertson en Dr. John, maar geen van de genoemde namen blijft gedurende de hele speelduur van Beautiful Scars relevant en wordt bijvoorbeeld ondergraven wanneer Tom Wilson op de proppen komt met een uiterst ingetogen folkie song of een country-noir song.

Zoals gezegd werd de vorige plaat van Lee Harvey Osmond helaas niet breed opgepikt, maar maakte de plaat in kleine kring zeer diepe indruk. Het zal voor Beautiful Scars waarschijnlijk niet anders zijn.

Lee Harvey Osmond mist de steun van een grote platenmaatschappij en maakt muziek die lastig in een hokje is te duwen, maar vrijwel iedereen die deze plaat uit de speakers laat komen zal worden gegrepen door de unieke sfeer op de plaat en door de fascinerende songs van Tom Wilson.

Zelf was ik ook direct na één keer horen helemaal om en geniet ik evenveel van de heerlijke donkere sfeer en de fraaie inzet van blazers, als van de donkere vocalen van Tom Wilson, het psychedelische geluid en zeker ook het werkelijk fantastische gitaarwerk van Aaron Goldstein, die eerder speelde met Elliot BROOD, City And Colour en Cowboy Junkies. Voor mij wederom een jaarlijstjesplaat en dit verdient navolging. Luister naar Lee Harvey Osmond en huiver. Wat een plaat. Erwin Zijleman

Op grond van de lovende recensies aan een eerste luisterbeurt onderworpen. Wat een heerlijk album zeg. Een mix van allerlei bekende muziekstromingen maken van dit album een zeer aantrekkelijke cocktail. Smaakt heerlijk en naar meer. M.n.de connectie met de Cowboy Junkies (zeer ondergewaardeerd op MuMe ) spreekt mij erg aan. Lekkere ontdekking.

De vorige cd is net zo goed, Broem

Mooie plaat. Doet me qua sfeer erg aan Jim White denken (Drill a hole).

Een plaat die blijft boeien... zelfs groeit en groeit.... gaat een goede kans maken om in mijn top 10 van 2015 te belanden

Qua sfeer nogal donker en broeierig album. Bij de eerste twee tracks moest ik zelfs af en toe aan Dr. John denken, wat voor mij een aanbeveling is. Constateerde bij het nadenken over mijn top-10 lijstje voor het afgelopen jaar dat mijn cd onvindbaar was. Een paar dagen geleden alsnog teruggevonden. Nét geen top-10 materiaal denk ik (na een paar maal zeer geboeid te hebben geluisterd) maar wel een album dat je bij de les houdt. Het gitaarwerk en ook de mooie accenten van de toetsenist mogen niet onvermeld blijven.

Deze week dit album weer gevonden op mijn USB stick in de auto.
Ik werd blij van dit mooie album. En nu ik de reacties hier lees zijn er meer die dit een mooi album vinden.

Leuk om te horen.

Jaaaaa Papartis. Fantastisch album en meteen weer een draaibeurt gegeven. Te lang geleden. Heerlijk

Lee Harvey Osmond, ook wel Tom Wilson geheten in het dagelijks leven, heeft mij afgelopen jaar zeer positief verrast. In mijn achterhoofd wist ik dat hij ooit de frontman van Junkhouse was. Een collectief dat ik nog weleens ben tegengekomen op een Big Buzz verzamelaar. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig.
Op solo gebied vind ik Osmond een stuk interessanter, de wijze waarop de beste man genres als folk, blues, americana, country en jazz tot een geheel weet te smeden is zeer fraai.
Nieuw is het allemaal niet maar de verhalende wijze van muziek maken, doorspekt met zijn man's grofkorrelige bariton en de productie die als een warme deken de plaat bedekt is niet te versmaden.

Opener Loser Without Your Love overtuigd direct. De details, het lome karakter, alsof de song vorm heeft gekregen nabij een sompig moeras in Georgia.
Het broeierige Blue Moon Drive kent een nachtelijk jazz sfeertje. Ook nu schiet Osmond raak.
Shake the Hand lijkt dan weer een opmaat te vormen voor een western.
Als altijd weet onze Canadese raak te schieten met zijn relaxte wijze van muziek maken.
Dat het plaatje nog geen plek in een apotheek heeft weten te bemachtigen is mij een raadsel; laat gevoelens van stress als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Zo is Beautiful Scars divers van aard, worden genres mooi met elkaar verweven en doet dat nergens gekunsteld aan. Lee Harvey Osmond is voor mij de ontdekking van het afgelopen jaar.