RBX - The RBX Files (1995)

Geen commentaar bij dit album? RBX lijkt me een goede MC vanwege de fueterings die ik gehoord heb.

Ja, daarom heb ik ook al zijn albums aangeschaft, maar hij weet de kwaliteiten van zijn gastoptredens toch nooit helemaal op een heel album over te brengen.

In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft oude albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Deze keer het debuut van RBX, de man die ondanks contracten bij Death Row en Aftermath en gastoptredens op Dr.Dre's The Chronic (1992), Snoop's Doggystyle (1993) en Eminem's The Marshall Mathers LP (2000) nooit bekend is geworden.

De markante carrière van Reality Born Unknown, kortweg RBX, is menig rapliefhebber waarschijnlijk ontgaan. In 1992 viel deze neef van Snoop Dogg en Daz Dillinger al op door zijn gastoptredens bij Dr.Dre’s The Chronic, waar hij ook nog een groot gedeelte van de teksten voor schreef. Zijn rustige en onorthodoxe rapstijl onderscheidde hem direct van de rest en hij kon zich toentertijd met trots het enige lid van Death Row noemen dat in het bezit was van een middelbare schooldiploma.


Zijn soloalbum stond gepland om bij Death Row te verschijnen maar werd telkens uitgesteld, tot ongenoegen van RBX. Vervolgens besloot hij het label te verlaten, een dappere maar zakelijk uiterst domme zet.

RBX wilde met het verlaten van Death Row laten zien dat hij het ook zonder behulp van dit inmiddels gigantische label kon. Daarnaast zorgde het vooruitzicht om bij Death Row altijd in de schaduw van grootheden als Dre en Snoop Dogg te blijven staan er waarschijnlijk ook voor dat RBX zich ontkoppelde van Suge Knight’s megabedrijf. Maar de weg die RBX insloeg was duidelijk niet de goede oplossing voor zijn artistieke ontwikkeling, want als je als onbekende artiest bij het nog onbekendere Premeditated onder contract komt te staan en Greg Royal alle nummers produceert op je debuutalbum is het logisch dat je niet snel doorbreekt. Dit was dus het geval bij RBX. Hoewel zijn debuut The RBX Files (1996) niet slecht werd ontvangen, kreeg hij slechts een klein gedeelte van de roem die in zijn verschiet lag.

Het openingsnummer en tevens de eerste single van het album, A.W.O.L. kon in deze onbekende status van RBX totaal geen verandering brengen. RBX’ beschuldiging jegens Dr.Dre van het uitbuiten van naast RBX zelf ook anderen (zoals Warren G, die met een stuk minder ruzie bij Death Row was vetrokken) klinkt niet overtuigend. Het komt meer over als een uiting van opgekropte frustratie dan als een waarheidsgetrouw verhaal. Wel rapt RBX hier zoals we hem kennen van bekende nummers als Serial Killa (verschenen in 1993 op Snoop Dogg’s Doggystyle) en de traagheid van zijn raps wordt ruimschoots gecompenseerd door zijn uiterst originele stem en flow.

De producties van Greg Royal zijn verre van slecht, maar zoals te verwachten heeft hij het niet in zich een geheel album van goede beats te voorzien en hij voegt niets toe aan het bekende G-Funk geluid. Bij vlagen zijn de op Dr.Dre geïnspireerde instrumentaties toch doeltreffend, zoals bij uitblinker Rough Is The Texture. Als daarbij dan nog de zware stem en onconventionele flow van RBX worden opgeteld, resulteert dat in een raptrack van Death Row niveau. Het is dan ook niet verbazend dat een deel van de nummers van The RBX Files oorspronkelijk voor Death Row is opgenomen. Greg Royal heeft overigens nooit bij Death Row onder contract gestaan.

Jammer is wel dat RBX geen enkele gastrapper heeft weten te strikken voor dit album, wat als gevolg heeft dat de eenentwintig nummers die het album telt altijd worden voorzien van een productie van Greg Royal en een rap van RBX. Daarbij komt kijken dat de teksten, geschreven door RBX zelf, vaak eenvoudig zijn en dat hij er niet om maalt zichzelf te herhalen. Voorbeeldje: de intussen bekende regel “I drop bombs like hiroshima” komt op meerdere nummers terug. Het geeft aan dat RBX zijn beperkingen heeft, maar het kost het album zeer zeker niet de kop. Want RBX’s boze, donkere en opmerkelijke stem samen met zijn unieke flow, in beperkte mate ondersteund door de solide producer Greg Royal, is prijzenswaardig en bijzonder. Dat levert een consistente, maar helaas ook iets te langdradige plaat op. Gewoon een oerdegelijk album van een van de onbekendere leden uit de begintijd van Death Row, die het met een stuk meer geluk, een hitgevoeligheidsinjectie en een portie pakkende beats heel ver had kunnen schoppen.


Bron: Hiphopleeft