Celtic Frost - Into the Pandemonium (1987)

Na het loodzware 'To Mega Therion' wel even schrikken. Maar na enkele luisterbeurten totaal verkocht. Ouderwets hard in Inner Sanctum' en 'Babylon Fell'. Zwaarmoedig in 'Mesmerized' en 'Sorrows of the Moon' en avant garde pur sang in 'I Won't Dance' en 'Rex Irae [Requiem]'. Ik denk dat dit één van de meest invloedrijke albums is geweest uit die tijd. Petje af voor de durf om dit te doen. Ze hadden alleen 'One in their Pride' wel achterwege mogen laten, anders was het de volle score geweest.

Inderdaad heel anders dan het vroegere werk, maar ook deze is geweldig. Een hoop diversiteit op één album. Van hard en beukend, naar franstalig, naar instrumentale drums, en ondertussen pakken ze nog wat avant-garde mee. Enkel klasse nummers!

Ik heb de versie met 15 nummers, waarom dat zo is weet ik niet.. maar ach, meer luisterplezier.

Prachtige cover zeg! Muziek ken ik niet, is het aan te raden?

De cover is een snede uit een heeel bekend schilderij. Maar ik kom er maar niet op welke dat is.

Celtic Frost gooit het muzikaal over een iets andere boeg dan op de voorgangers. Op To Mega Therion was al wat bombast te bespeuren. Dat komt hier veel vaker terug. Daarnaast heeft de agressie van het eerdere werk wat plaats gemaakt voor depressie. Een verdrietige Tom G. Warrior kermt zijn ellende van zich af in sombere tracks als Mesmerized en het fantastische Sorrows Of The Moon. Het aparte intermezzo Tristesses De La Lune benadrukt de aparte sfeer die het album herbergt nog eens extra.
Inner Sanctum en Babylon Fell klinken ouderwets als Frost. En I Won't Dance laat een mooie synthese tussen oud en nieuw horen.
Tot slot gaan alle registers nog eens open in het opera achtige Rex Irae om vervolgens via een stemmig outro het album af te sluiten.
Minpuntjes zijn er ook. De walgelijke Wall Of Voodoo cover bijvoorbeeld, die nota bene als opener op de plaat staat. Wie bedenkt dat in vredesnaam? En het rare, machinale One In Their Pride valt ook behoorlijk uit de toon.
Het zijn maar kleine minpuntjes afgezet tegen de klasse van de rest van het album. Into The Pandemonium is een album dat iedere avontuurlijk ingestelde metalliefhebber zeker eens een keer zou moeten gaan beluisteren.

Een deel van het rechter paneel van Tuin der Lusten van Jeroen (Hieronymus) Bosch.

http://www.stevenjobe.com/images/16.gif
(Rechtsboven)

Natuurlijk, Bosch. Hoe kon ik het vergeten. Dank.

Deel 'm dan alsnog maar uit, het is een bonustrack, dus die tellen niet.

De korte variant van One In Their Pride is zeker geen bonustrack. De lange versie wel.

Zwitserse perfectie! De eerste drie van Celtic Frost zijn sowieso meesterlijk, evenals de recente plaat van Triptykon en Monoteïst, maar Into The Pandemonium blinkt toch echt uit. Is het iemand trouwens opgevallen dat de tracklist achterstevoren is van wat gebruikelijk is? We beginnen met een soort van bonustrack: de cover Mexican Radio. En sluiten vervolgens af met een soort intro. Dat vond ik wel speciaal.

Hun meest experimentele album. Naast Warrior's grom horen we ook zijn kreunende klaagzang. One in Their Pride is gewaagd maar moet kunnen. Prijsnummers zijn Rex Irae en Mesmerized. Maar ook de cover Mexican Radio vind ik knap. Wat een verschil met het origineel. Schitterend album, mooi gevarieerd geheel.

96/100

Het is Kondoro0614 's schuld dat ik de halve avond Coroner heb zitten luisteren en met name Grin. En dan is de stap naar deze Zwitserse landgenoten niet al te groot. Op deze worp gooit Celtic Frost ook aardig wat breaks in de songs en de zang is vergelijkbaar. Een album met zelfde naargeestige sfeer die je meeneemt in de subtiele variant van de obscure underground thrash krochten. Nee het hoeft niet alleen maar lomp, hard en schreeuwerig te zijn. Excelent.

Sterker nog, het was Tom Warrior die de eerste demo van Coroner in 'uhhde'. Staat weliswaar mijlenver af van het heel divers opgebouwde Pandemonium maar toch.
Mexican Radio blijf ik een misser van jewelste vinden. Helemaal als opener.

De bandleden van Coroner waren volgens mij ook roadies van Celtic Frost.

?.

Sorrows of the Moon is inderdaad fantastisch. Op lp was dit oorspronkelijk het vierde nummer en stond Tristesses de la Lune er niet op, wat ik wel kende van de maxi-single I Won't Dance.

Op de heruitgegeven lp die ik later kocht staat Sorrows of the Moon echter niet op. Heel verwarrend, want een schitterend nummer met iets dat leek op 'caress' en 'comfort of her breath' stond in mijn geheugen gegrift. Bij het beluisteren van de lp was ik maar aan het zoeken. Ik had toen nog geen internet. 'Caress' zat in de tekst dus het moest Caress Into Oblivion zijn? Nope. Uiteindelijk maar gaan denken dat het Mesmerized moest geweest zijn omwille van de gelijkaardige somberheid. Maar waar was dan het zinnetje dat zo duidelijk in mijn hoofd zat. Het werd een mysterieus verdwenen nummer. Bijna alsof ik het gedroomd had.

Onlangs deze remaster op cd gekocht. Nu moet ik alleen maar even programmeren om het album terug te horen zoals ik het destijds heb leren kennen.

With gentle hand caresses listlessly
The contour of her breasts before she sleeps

De songtekst blijkt een vertaling van een gedicht van Gustave Flaubert te zijn.

Ja, Mesmerized met tekst van Flaubert en Tristesses/Sorrows met tekst van Baudelaire. Zeer mooi passend gemaakt in de wereld van Frost.

Eens nagekeken. In mijn cd boekje staat het dan blijkbaar fout. Bij Tristesses de la Lune staat inderdaad Baudelaire maar bij Sorrows of the Moon staat: Poem by Gustave Flaubert, translated by Joanna Richardson.

Mesmerized is meer geïnspireerd door Flaubert. De tekst is toch van Ain. Ik weet te weinig van de dichter om het te staven. 'Salammbo' is wat Google mij zegt.

Tristesses is natuurlijk van Baudelaire. En Sorrows is daar een vertaling van. Ik zal eens kijken wat er in mijn cd boekje staat.

In Brabant op 1 in de rotatie lijst. Lekker thuis werken

Ik moest toch even wennen aan dit album. Ik heb alleen niet echt een idee waar dit in zit. Misschien aan de opener? Toch is dit een heerlijk album wat bij mij eigenlijk alleen nog maar aan het groeien is. Het blijft een heerlijke eigenzinnige band met een rauw, maar toch erg fijn geluid.

Destijds 3/10 in Metal Hammer&Aarschok.

Echt? Besproken door Onno Cro-Mag zeker, de beste man maakte wel vaker een uitglijder, Voivod - Nothing Face bijvoorbeeld, totaal de grond in geboord. R.I.P Onno

Het was Metal Mike die benieuwd was 'hoe de bangers en de thrashers op deze schijf [gingen] reageren' en er zelf in ieder geval geen zak aan vond. Celtic Frost had volgens hem te veel geëxperimenteerd en dat zou hen enkel windeieren leggen.

Het brengt me weer in herinnering dat we de recensies in het blad niet erg serieus namen. Het was in die tijd zo'n beetje de enige bron van informatie maar uiteindelijk moest je het toch nog altijd zelf uitzoeken.

En het zegt iets over hoe star men in die tijd in de metalwedstrijd stond.

Nog meer over die (wed)strijd: In de allereerste uitgave staat in 'de eerste harde regels' dat op- en aanmerkingen welkom zijn, want dat het een blad is voor fans gemaakt door fans. We moeten dus niet te streng zijn vind ik.

Het voorwoord eindigt met het voornemen te blijven vechten om hardrock en heavy metal zo populair mogelijk te maken en dat te blijven doen totdat onze muziek ook door radio en tv omroepen erkend word (sic).

Ik ga deze boekjes nog eens doornemen. Er zal vast ook ergens een interview met Celtic Frost in staan waarin men wel positief is over dit album. Als ik dat tegenkom meld ik het hier zeker.

Ja leuk, ben benieuwd. Ik heb ook nog een hele stapel liggen maar waarschijnlijk edities vanaf ‘88.

Twee interviews in '87 voorafgaand aan het album. Na het verschijnen van het album nog wel een fotosessie 'Metal Shots' op twee pagina's. In het stukje tekst erbij ook geen lovende woorden. Integendeel. Terwijl critici het er nog niet over eens zijn hoe dit album te waarderen, staat er te lezen, heeft men daar bij A.M.H. geen last van want iedereen vindt het een waardeloos album. Dan maar foto's om van te genieten, want ze kunnen zich niet voorstellen dat er veel mensen de muziek goed vinden.

Je zou nog denken dat het over de opvolger Cold Lake gaat.

Hoewel het een succesvolle plaat was zegt Warrior in de voorlaatste A.M.H. van dat jaar dat het zeker de moeilijkste plaat was die ze gemaakt hadden, dat hij een beetje sceptisch was en denkt iets te artistiek bezig te zijn geweest. (Wij weten wel beter). Teveel avant garde en sommige dingen die ze misschien beter niet hadden kunnen doen. Een beetje verder in de tekst blijkt wel dat dit met het oog op de verkoop van het album was. Dingen die ze ervan geleerd hadden zouden wel van pas komen op het volgende album.

In het eerdere interview stond ook al dat Into the Pandemonium hun 'make it or break it' album was. Celtic Frost zou wellicht niet lang meer bestaan als het album geen succes was. Toch jammer dat een artistieke en eigenzinnige band als Celtic Frost dat blijkbaar zo hard nodig had of vond, met als gevolg de draak Cold Lake.

Ik kende mexican radio al en dat deed me smaken naar meer. Anders dan monotheist volgt dit album meer de lijn van het debuut dat me ook zeer kan bekoren.
Zwartgallig en echt rocken tegelijk, dat is wat deze band kan.
P.s. dit vind ik nou echt een schitterende hoes zeg

Met dank aan Hieronymus Bosch.