The Miseries - Miseries (2015)

In de brievenbus!

Wat rijmt er op Tim Knol?
Rock & Roll!
Ja, die link zou je niet Een-Twee-Drie liggen.
Maar dit is wel echte One-Two-Three-Four muziek.
Gewoon lekker rammen op z’n Ramones.
Gooi er zelfs een vleugje ongecontroleerde Pixies herrie doorheen, en dit alles onder de noemer Rock & Roll, en je komt een heel eind.
Natuurlijk maakt Tim Knol wonderschone, breekbare lieve liedjes, maar wel tegen het slaapwekkende en zoetsappige aan.
Dan hoor ik liever deze met de frisheid van surfmuziek doordrenkte rauwere variant.
Hopelijk is dit geen eenmalig project.

Niks meer Tim Knol solo,meer van dit!!

Lekkere garagerock plaatje hoor. Skinflint en Misery zijn wat mij betreft de uitschieters tot nu toe. De rest klinkt ook goed, maar mis ik een beetje de opwinding wat toch wel nodig is bij muziek in dit genre.

Aardige gimmick Tim, nu weer snel een soloplaat maken.

Leuke, energieke plaat. Ondanks, of misschien juist wel door de korte duur verveelt deze plaat mij nog niet. En dat terwijl hij toch meerdere keren per dag wordt gedraaid.

Enig smetje is naar mijn mening Gimme IPA. Ondanks de goede titel (bierliefhebber!) klinkt dit in mijn oren meer als pauzenummer en vuller. Misschien erop gezet om z'n eigen IPA-bier te promoten (dat dan weer Wiggle heet, juist ja, nummer 8 van de plaat)?

Wat mij betreft de beste carrièremove van 2015 tot op heden. Deze plaat is zo energiek, leuk en dampend tegelijk dat enkele superlatieven wel op hun plaats zijn. 'Loud, fast and proud' om de titel van die utierst fraaie rock and roll box van een decennium geleden aan te halen. Tim Knol verrast volkomen en heeft de juiste mensen gevonden om dat mee te doen. Naast de lekkere nummers zelf wordt daar nog eens een ultiem gevoel voor harmonieën overheen gelegd hetgeen de plaat afmaakt. Petje af.

Live doen de heren er nog een stapje overheen. Tuitende oren, maar heerlijk dansen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Wo.

Ik vind het een lekker plaatje. Veel vaart en onstuimigheid, maar toch ook wel veel melodieus vernuft en fijne bruggetjes, zoals in het hierboven bekritiseerde 'Gimme IPA'. Lekkerste nummer is 'I Want You To Know', met een heerlijke groove. Dikke 3,5***, misschien nog een halfje erbij (even laten inwerken). Echt wel een verrijking voor de vaderlandse pop/rock, die Tim Knol.

Eens, vind de ''gewone'' Tim Knol (solo dus) maar saai, maar dit is wel vermakelijk! Die lieve, breekbare liedjes haal ik liever bij andere artiesten vandaan.

Dit bevalt mij veel beter dan Tim Knol solo; doet me denken aan Pavement.

Poe, nee, niet goed. Ik lees hier over Pavement en Pixies, maar dat zie ik als grove beledigingen voor die bands. Het klinkt mij als een parodie op (post)punk met niet meer dan gezamenlijk staccato raggen op de instrumenten, met af en toe een stop-and-go erin. Nu ben ik verre van een kenner van dit, maar bij Pavement kan ik absoluut niet stilzitten en voel ik de spanning opbouwen in hun muziek. Hierbij hoor ik dat ze er een hoop energie in stoppen, maar niks van die energie springt over bij mij. De Miseries is een passende titel wat mij betreft.