Stan Getz - The Complete Roost Recordings (1997)

Stan Getz is een saxofonist waar ik een ware haat-liefde verhouding mee heb. Soms vind ik hem creatief, spannend en vooral erg lekker spelen. Even zo vaak klinkt hij ongeïnspireerd, saai en weinig onderscheidend. Zijn Bossa fase vind ik wel oké maar niet meer dan dat. Je zal mij niet horen ontkennen dat de Girl From Ipanema best heel lekker klinkt in een restaurant of op een luie zondagmorgen.

Deze 3 discs bevatten een andere Stan. Vooral nog een hele jonge (begin 20) en veel meer spelend in de bop/cool traditie. Het zijn opnames met zijn eigen groep (met ondermeer Horace Silver, Al Haig en Roy Haynes). Big Band opnames met Basie (waar hij lang meespeelde) en met de groep van Jimmy Raney.

Verwacht dus die heerlijke gedateerde bop/cool sound. En heerlijk is het: de subtiele begeleiding, Getz’ uitstekende en soepele solo’s en de uitstekende begeleiding van zijn eveneens jonge bandleden. Gezellige jongens trouwens: Getz timmerde zijn vriendinnen regelmatig het ziekenhuis in, Al Haig vermoorde zijn vrouw wat later in de jaren ‘60.... maargoed het draait hier om de muziek en die is uitstekend.

Speelt de band snel dan volgt Getz in razend tempo. Het is goed hoorbaar dat hij hier al heel ver was ontwikkeld qua techniek en eigen sound. Maar op ballads is het nog allemaal wat mooier. Prachtig hoe zijn noten meanderen, vaak een beetje in de traditie van Lester Young. Ook weer ontzettend lekker. Ook toch nog een eervolle vermelding van vrouwenmoordenaar Al Haig. Niet omdat hij zijn vrouw vermoordde uiteraard maar wel omdat hij één van de meest toonaangevende beboppianisten was naast Powell, Joe Albany en Dodo Marmarosa die overigens ook allemaal knettergek waren. Haig heeft een fantastische techniek en de weinige soloruimte die hij krijgt hier, benut hij uitstekend. De live opnames met Jimmy Raney zijn trouwens echt te gek: duidelijk opgenomen in een jazzclub zijn alle bijbehorende geluiden duidelijk hoorbaar. Het geeft je het gevoel midden in zo’n club te zitten omdat de opnamekwaliteit uitstekend is.

Jimmy Raney is overigens een uitstekende gitarist. Bekende naam voor mij maar ik had nooit echt op hem gelet. Uiterst soepel spel: het klinkt allemaal zo eenvoudig maar wat hij speelt is aardig pittig. Doet me kwa sound een beetje denken aan andere blanke gitaristen uit die tijd: Barney Kessel, Irving Ashby en Herb Ellis. Het is jammer dat er op alle opnames maar weinig soloruimte is voor iedereen gezien de beperkte tijd (het was hier 1950) die er was op te nemen. Op disc twee is die ruimte er meer en dat komt de overige bandleden ten goede, al blijft Getz wel de opnames domineren.

Samengevat heb je hier drie discs die een uitstekend overzicht bieden van hoe een jonge Getz ooit is begonnen. Zelf vind ik het ook nog 1 van zijn sterkere werken. Daarnaast ook een mooi beeld van de cooljazz scene die hier nog in de traditie vanuit de bop en swing zat. Een aanrader voor liefhebbers van niet al te uitdagende maar wel erg aangename jazz.