Moss Icon - Lyburnum (1994)

Duurde even voor ik dit kon waarderen, maar toch wel een erg tof emo album. Volgens de meneer achter fourfa.com is Moss Icon (en dus niet Rites of Spring) de allereerste emo band geweest, vanwege hun grote invloed op latere emo bands, die bijna allemaal inderdaad meer naar screamo dan naar de emocore van Rites of Spring neigen. Het zal mij een worst wezen wie er als eerst met emo kwam, dit is gewoon een leuk album. 4*

Apart plaatje, dit. Ik weet ook nog niet helemaal wat ik ermee aan moet, al bevalt het me al wel. De nummers zijn voor het grootste deel rustig, het tempo ligt niet al te hoog en af en toe is er dan een soort uitspatting waarbij schreeuwen voorkomt. Doorgaans bestaan de vocalen echter uit een soort fluisterachtige praatzang die erg goed te verstaan is. De instrumentatie staat niet erg op de voorgrond waardoor de nadruk sterk op de vocalen ligt. Het nadeel hiervan is dat het af en toe een beetje prekerig en drammerig overkomt, maar meestal weet het wel te intrigeren. Vooral het meer dan 11 minunten durende Lyburnum Wits End Liberation Fly valt op: het doet denken aan een soort lange jamsessie (mij doet het qua aanpak van de instrumentatie wel wat denken aan die van The Gift van The Velvet Underground) waarover de zanger zijn verhaal doet. Het album is in elk geval geen geschikt album voor zij die van kort en heftig houden, het is af en toe zelfs vrij langdradig, al weet het mij wel de gehele speelduur te boeien. Ik ben in elk geval nog niet klaar met dit album.

I'm Back Sleeping Or Fucking Or Something Dat nummer is net zo goed als de tracktitel kut is

Sowieso: wat een basspel op dit album!