Parzivals Eye - Defragments (2015)

Chris Postl heeft met dit, langverwachte, album een waardig opvolger laten verschijnen van het prachtige 'Fragments" uit 2009. Door gebruik te maken van wederom de stem van Christina Booth blijft de sound herkenbaar. Daarnaast maakt Chris voor Defragments weer gebruik van allerlei andere gast-muzikanten. Ian Bairnson is uit het rijtje de bekendste.
De rookgordijnen rondom Chris en RPWL zijn opgetrokken in de loop der jaren en het album verschijnt dan ook op het GAOM label. (Gentle Art Of Music)
Wat kan je verwachten? Melodieus, Moog, Mellotron, Melancholisch. Chris borduurt voort op zijn eerdere album. Afwisselend, verrassende wendingen, meeslepend. Wederom een prachtige cover, dit maal van Yes: Long Distance. Schitterend gezongen door Christina. Het origineel van Yes uit 1971 klinkt wel heel anders, prachtig gedaan. Daarnaast nog een cover van Supertramp (Two of us).
Een mooi prog-album (wat is eigenlijk de definitie van Prog?) Een prima productie en een schitterende sound. Chris zelf is niet de beste zanger maar op één of andere manier maakt me dat niet uit. Hier is een pure liefhebber van muziek aan het werk! Als anderen het mooi vinden: prima! Chris maakt iets waar hij achter staat en het gaat daarbij niet om kwantiteit of commercieel doel. Juist dat spreekt enorm aan hoor je van de plaat af. Vanaf 17 april mag iedereen ervan genieten!

De vorige plaat van Postl viel me erg op en vond ik ook een prettige plaat.
Ik volg RPWL en de zijprojecten al wat jaren, en moet zeggen, dat RPWL zelf me een beetje begint tegen te staan (met pijn in mn hart).

Ik ben dan ook erg benieuwd naar deze plaat. Ik ga eens op zoek.

Eerste indruk: matige productie en erg saaie zang van Chris zelf. Gaat zelfs een beetje tegenstaan. Sterker nog, hij zit er hier en daar echt gigantisch naast (hoe vals kan je zingen?). De nummers zijn ook erg langdradig en zitten propvol solo's. Het heeft een erg jaren 70 sfeertje. Met name de drums zijn erg slecht afgemixt.

Een aantal melodiën, hooks en solo's klinkt zeer aanstekelijk, maar ik denk niet genoeg om echt memorabel te zijn. Het klinkt daarom eerder als een beginnend bandje, dan als een band met veteranen.

Long Distance Runaround = pure pracht. Wow....