MG - MG (2015)

Met dit 3de solo album van Martin zal het waarschijnlijk weer wachten worden tot 2017 vooraleer we een nieuw Depeche Mode album kunnen verwachten en best wel jammer dat ze de traditie van 4 jaar tussen elk album niet willen doorbreken, er even van uitgaande dat er ooit nog een nieuw album zal uitgebracht worden uiteraard.
Dit album is geen vervolg op Counterfeit², maar eerder een vervolg op Ssss uit 2012, want wederom kiest Martin ervoor om enkel een instrumentaal album uit te brengen, vandaar dat het album uitkomt onder de naam MG.

Het nummer Europa Hymn is trouwens al via soundcloud te beluisteren.

Toch wel benieuwd naar deze plaat. Het album met Vince Clark is wel aardig maar voor mij niet veel dan dat. Nu dus weer alleen en aangezien hij zoveel extreem mooie dingen heeft gedaan bij DM heb ik er toch wel vertrouwen in.

Het is dus een electronic instrumentaal album maar dan kan je nog alle kanten op. Ik hoop op een donker dansalbum.

Nog niet officieel uitgebracht, maar wel al te beluisteren via o.a. Spotify.
Hier had ik eerlijk gezegd toch meer van verwacht, zeker in de wetenschap dat Martin zoveel extreem mooie nummers op zijn palmares heeft staan.
De nummers "Elk", Brink", "Europa Hymn" en "Crowly" zijn de enige nummers die me echt kunnen boeien, de andere nummers in mindere mate of helemaal niet.
Misschien dat ik mijn mening herzie na meerdere luisterbeurten, maar ik kan dit voor nu althans echt niet meer geven dan 2,5.

Ik heb Martin L. Gore heel erg hoog zitten, en ook zijn solo platen hoor ik erg graag.

Dit album is gewoon een hobby ding van hem, wat ie op een cdtje heeft laten drukken, maar doet mij persoonlijk dus helemaal niks. Als je van bliepjes houdt en dergelijke zal het vast wat zijn, maar ik ga dit album niet kopen.

Had liever een Counterfeit 3 gezien. Wie weet komt dat ooit nog.

Islet en Europa Hymn zijn overigens nog wel aardig.

Ik ga geen stem geven aan dit album, want dat is niet relevant. In dit genre kan het best ok zijn... ik hoor het alleen niet.
Gelukkig weet ik dat de man hele mooie muziek kan maken, dus vergeef ik hem deze plaat.

had ook liever counterfeit 3 gezien

dit is gepingel in de ruimte; beetje als SSSS; niet mijn ding

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: MG (Martin Gore) - MG - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

MG staat voor Martin Gore en Martin Gore kennen we natuurlijk van Depeche Mode. Binnen Depeche Mode is Martin Gore vooral verantwoordelijk voor de net wat melodieuzere vocalen, heeft hij een groot deel van de tijd een gitaar in zijn handen en staat zijn naam achter een deel van de wat meer pop georiënteerde songs van de band.

Van Martin Gore had ik daarom geen experimentele instrumentale elektronische plaat verwacht, maar hij heeft hem wel gemaakt. MG is zeker geen makkelijke plaat geworden en als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat het even heeft geduurd voor ik er chocolade van kon maken, maar inmiddels ben ik toch wel onder de indruk van MG.

MG is zoals gezegd een instrumentale plaat en een volledig elektronische plaat. Daarmee kun je nog alle kanten op, maar Martin Gore heeft gekozen voor een behoorlijk experimenteel klankentapijt, dat zowel filmisch als futuristisch aan doet. MG strijkt hierbij af en toe flink tegen de haren in en biedt maar weinig aanknopingspunten, maar het is ook een plaat waarbij uiteindelijk veel op zijn plaats valt.

MG bestaat deels uit industriële klanken, deels uit atmosferische geluidstapijten en deels uit wat meer melodieuze klanken. Elk van deze drie soorten klanken voert telkens de boventoon en bepaalt of je luistert naar een voortdenderende machine, naar bedwelmende klanken of naar melodieuze popmuziek. Dat is niet altijd even makkelijk, maar zeker wanneer je je open stelt voor de bijzondere muziek op MG valt er veel te genieten op deze soloplaat van Martin Gore.

Bij beluistering van MG moet je de associaties met Depeche Mode volledig loslaten. Martin Gore creëert op MG zijn eigen muzikale universum en het is een universum dat de fantasie volledig moet kunnen prikkelen om een positieve werking te kunnen hebben.

MG doet af en toe denken aan de muziek van Kraftwerk. Ook dat is geen muziek die ik altijd kan verdragen, maar het is muziek die je in een bepaalde gemoedstoestand kan brengen, waarna opeens wel alles op zijn plaats valt. Martin Gore krijgt dat ook voor elkaar met MG. Er zijn momenten waarop ik de muziek op MG maar nauwelijks kan verdragen, maar er zijn minstens even vaak momenten waarop ik de ruwe schoonheid van MG ervaar en de muziek van Martin Gore goed is voor fascinerende beelden.

Het ene moment hoor je nog flarden onsamenhangende elektronica, het volgende moment worden al deze flarden aan elkaar gesmeed tot een buitengewoon fascinerende luistertrip. Naarmate je MG vaker hoort bestaat de plaat steeds minder vaak uit als los zand aan elkaar hangende flarden en hoor en zie je steeds vaker een consistent muzikaal landschap dat fascineert, intrigeert en betovert.

Wanneer je niet van elektronische muziek houdt acht ik de kans niet zo groot dat het kwartje gaat vallen, maar iedereen die, net als ik, zo nu en dan kan genieten van elektronische muziek, krijgt met MG een bijzondere plaat in handen.

Martin Gore heeft Depeche Mode de afgelopen decennia getransformeerd van een eenvoudig synth-pop bandje in een veelzijdige rockband. Het Depeche Mode geluid had hij ook kunnen etaleren op deze soloplaat, maar het siert Martin Gore dat hij op deze soloplaat heeft gekozen voor een wat tegendraads geluid dat deels teruggrijpt op de eerste stapjes van Depeche Mode, maar uiteindelijk natuurlijk vooral vooruit kijkt. Het levert een bijzonder fascinerende plaat van een bijzondere vaak wat ongrijpbare schoonheid op. Erwin Zijleman

Mooie recensie. Het feit dat Gore inderdaad kiest voor zoiets tegendraads doet mijn respect voor de man alleen maar groeien. Voor het geld hoeft hij het niet te doen en in plaats daarvan gaat hij gewoon enthousiast als een kind in de studio lekker pielen met zijn (electronische) spulletjes. Bij mij moet het kwartje echter nog vallen; ik hoor veel mooie geluiden, maar kan en nog geen echte chocola van maken....

Bij het pas verschijnen van dit instrumentale album van Martin kon het me dus maar matig boeien; na heel wat luisterbeurten boeit het me toch iets meer, en dan nu toch maar even mijn mening herzien; van 2,5 naar 3,5 sterren verhoogd; maar wellicht bij een (eventuele) volgende solo uitstap van zijn bandgenoot dat Martin er toch maar eens moet over gaat nadenken om een Counterfeit 3 uit te gaan brengen; wie weet?

Klopt het dat er geen single van dit album bestaat?

Hoor jij hier een hitgevoelige song op dan?

Ik heb nog niks beluisterd. Omdat ik bezig ben met Depeche Mode en de zijprojecten hoort dit album erbij, maar eigenlijk heb ik weinig zin het te leren kennen.

Bij twijfel niet oversteken zou ik zeggen.

Dit Is een hobby project wat ver weg staat van DM en totaal niet representatief is voor de band.

Ik was van plan de single eens te beluisteren en dan zien of ik verder zou gaan.

Tja, dit is mijns inziens bloedeloze muziek. Niet afstompend, tenenkrommend, tandenuitvallend of hersendodend als Tomorrowlandkabaal omdat het rustiger is, maar het mist emotie. Schoenmaker, blijf bij je leest, of Martin, blijf bij Depeche Mode.

Omdat het toch beter verteerbaar is dan het albumpje/zijprojectje uit 2012: 1,5 ster.