The Bluesbones - Saved by the Blues (2015)

Laatst ontdekte ik het Belgische Bluesfenomeen Tiny Legs Tim die mij versteld deed staan met een compleet eigen interpretatie van de oude blues. Met Stepping Up heeft hij een van beste bluesalbums van 2015 op zijn naam staan. Versteld staan doe je niet bij een andere Belgische blues act van dit moment. Het is een band die de bekende "gespierde" bluesrock speelt. Een variant van de blues die niet direct tot mijn favorieten behoort, maar zo af en toe kan ik het best waarderen, zolang het maar niet al te cliche en zeker niet te glad wordt. The Bluesbones raken alle cliches die je in de bluesrock maar bedenken kan. Net als het Nederlandse King of the World. Maar daar waar KOTW zich van meet af aan vergaloppeerd met de aalgladde aanpak, daar weten de Bluesbones zich uitstekend staande te houden met musici die exact weten wanneer te excelleren en vooral ook wanneer ze even moeten inhouden. De zang van Nico de Cock is daarbij op maat gesneden. Live moet dit puur genieten zijn. Met Voodoo Guitar zetten de Bluesbones zich al op de internationale blueskaart. Dit album doet er zeker niet voor onder. Alleen dat orkestrale einde, niet meer doen s.v.p. En graag de volgende keer een enkel akoestisch nummer. Dat kunnen de heren best en dan maakt het een plaat direct een stuk gevarieerder en authentieker.

Ik heb ook zon foto gemaakt als hier op de hoes te zien is. Genomen in Silverton, Colorado denk ik.

Te veel van hetzelfde vind ik - geen echte uitschieters, noch naar boven, noch naar beneden

Ik heb deze ooit bij de bieb geleend, maar was er niet van onder de indruk.

Ik ben ook niet bijzonder onder de indruk, maar ik vind het voorlopig wel een gave plaat. Deze Belgische band maakt ouderwetse blues met een flinke scheut deltablues en texasblues. De plaat zit goed in elkaar, de songs zijn goed geschreven, de productie is goed, het spel is goed, het klinkt overtuigend. Het is wat mij betreft gewoon een goede bluesrockplaat waar veel aan te beleven valt. Lekker swingend gedrumd ook naast het spetterende gitaarwerk (wat soms doet denken aan Stevie Ray Vaughan)