Eloy - Colours (1980)

Het wat zweverige oude geluid heeft plaatst gemaakt voor een gestroomlijnde stijl maar nog steeds wel een typische Eloy-sfeer hebbend. De toetsenklanken worden nog electronischer (de dominante orgelklanken uit verleden zijn bijna verdwenen) en dat geeft het geheel nog niet iets meer charme vind ik. Ook word het rockgehalte nog wat meer opgevoerd.

Beste nummer: Illuminations

ik denk dat dit zo'n beetje het meest toegangkelijke Eloy album is - je hoeft het niet vier keer te luisteren om er wijs uit te worden

"Child migration" vind ik een heel mooi nummer, "Horizons" is ook erg mooi en inderdaad, "Illuminations" is 't mooiste nummer.

Heerlijk sympho album. Ken slechts drie albums van deze groep maar deze vind ik prima te luisteren.

Hm ik heb deze nog niet echt vaak gehoord, maar wat me voor de geest staat is inderdaad: toegankelijk, tamelijk hard rock georiënteerd. Ik heb hem op 3½* staan. Welke albums heb je nog meer?

Een van mijn favoriete Eloy albums. Dit steekt zo goed in elkaar, Eloy in optima forma. Als extra op de geweldig klinkende re-master, de single "Wings of vision" (nooit op album uitgekomen) en de B-kant ervan "Silhouette" in de single versie. En prachtige cover-art.

Ik heb m'n stem verhoogt naar 4.
Ik vond het in het begin door die andere drum en meer keyboardinvloeden wat 80's klinken vergeleken met de voorgangers (het is het laatste Eloy-album wat ik kocht), maar met het op mijn PC te zetten ben ik er toevallig wat meer gaan naar luisteren en het heeft heel wat magische momenten.

Echt spijtig dat deze groep gestopt is en vooral dat ze niet meer live-materiaal uitbrachten. Ik had er wel graag een DVD van gezien.

Oh... luister dan zeker de vier volgende platen even, die vind ik persoonlijk sterker dan deze.

Ja, ik heb de volgende al beluisterd.
Metromania vind ik ietsje beter of toch al zeker steviger, Planets vergelijkbaar qua niveau vooral omdat de nummers zo goed samen gaan.
Maar Performance en Time to Turn vind ik minder.
Samen met dit album en Metromania vind ik, de jaren 80 en 90 samengenomen, het laatste album "Ocean 2" het beste.

Ah ok, dan heb ik niks gezegd . Time to Turn heb ik onlangs mijn toptien ingeschoven. Metromania is ook bijna briljant, alleen zit daar de geluidskwaliteit me wat in de weg. Uit deze periode vind ik alleen Performance iets minder, maar het latere werk doet me als geheel sowieso relatief weinig.

Een van mijn top5 Eloy platen.

Lekkere korte songs met een stevige bite.

Horizons is een keyboard-georienteerd nummer met zweverige dames-zang.

Illuminations begint met een Floydian synth-intro, waarna de band en zanger in in hakken voor het eerste couplet en refrein. Dan komt de meest memorable riff van Eloy tot dan toe.
Nogmaals een couplet en refrein en dan een typisch-Eloy middenstuk dat maar opbouwt en opbouwt tot een geweldig crescendo.
Het nummer eindigt nogmaals met die geweldige riff maar dan met een moog-solo erover.
Kippenvel.

Giant is een rocker met een simpele structuur, het nummer begint in lagen op te bouwen en herbergt een prachtige gitaarsolo in het midden.

Impressions is een van de mooiste semi-ballads van Eloy, met een schitterende fluitsolo wat een beetje herinnert aan Jethro Tull.

Child Migration begint met piano en zang en wederom opgevolgd door een sterke en catchy riff.
Het middenstuk is opzwepend met een lekkere akoestische gitaarsolo.

Gallery is een harde rocker met vervormde zang. Het solostuk is een question-answer van moog en gitaar.
Niet bijzonder maar het luistert lekker weg.

Silhouette is begint als een standaard rocker welke het meest Floydian is van de hele plaat. Het wisselt meerdere malen van thema en er zitten meerdere gitaarsolo's in.

De laatste song is pure spacerock; onder begeleiding van een akoestisch tokkeltje worden er mooie synthklanken ten gehore gebracht. Mooier dan Hawkwind ooit had kunnen doen.

Al met al, een niet typisch 70ies Eloy album. Maar gezien het jaar (1980!) dat het in gemaakt is, misschien wel de minste sell-out in symfo-land.
De platen die hierop volgden (2 stuks) grepen nog even terug naar de spacerock, maar daarna werd het meer en meer standaardrock (met een symfosausje).

Voor mensen die van krachtige progrock houden die het midden houdt tussen spacerock en gewone rock is dit een prima plaat.
Voor mensen die toch langere sferistische songs willen, kunnen beter Ocean of Dawn aanschaffen.

sommige tracks hebben wat weg van pink floyd en dat is nooit een slechte gedachte denk ik maar zo. giant heeft dat al helemaal. laat roger waters het zingen en het past zo op een pink floyd album

Pink Floyd echo't eigenlijk wel door het gehele Eloy-repertoire heen. Vanaf deze plaat werd het allemaal wel wat poppier. De opening klinkt me bijvoorbeeld behoorlijk Alan Parsons-achtig in de oren en dat is toch wel voor het eerst.

Er waren bij dit album ook wel 2 belangrijke leden weg, het is was trouwens een trend in de progressive rock zoals je wel zal weten om een poppiere sound te hebben.
Ik vind dat Eloy nog lang weerstaan heeft om overdreven poppie te worden, pas bij "Ra" vind ik het er echt 'over' oa omdat Frank Bornemann daar echt hoog gaat zingen (al is die plaat ook weer niet heel slecht)
De vergelijking met Pink Floyd kan gemaakt worden maar ik vind dat het niet zo ver moet doorgetrokken worden.
Ze hebben echt wel een heel eigen sound vind ik, zeker al over het algemeen steviger dan Pink Floyd, meer hard rock getint, het beginalbum was eigenlijk hard rock, er zaten wel wat progressieve beginselen in maar dat werd pas sterker bij Inside(waar ze dan vergeleken werden met Jethro Tull ).
De sound van dit album is oa al anders doordat er een nieuwe keyboardspeler en drummer zijn. 'Houvasten' door de jaren heen zijn de stem en gitaarsolo's van Frank Bornemann en de bas van Klaus-Peter Matziol al werd die minder uitgesproken in de jaren 80(en was hij er niet meer bij bij RA).

Dat 'poppier' bedoelde ik ook niet veroordelend, het is gewoon een constatering. Tot "Ra" mag ik ze allemaal nog graag horen.

Op de keper beschouwd heeft Eloy nog nooit een echt naar album gemaakt.

De dieptepunten Ra en Destination zijn zo slecht nog niet eens (muzikaal gezien kloppen ze, Frank zingt alleen zo vervelend met die kopstem)

Was ook geen verwijt hoor. Het klinkt inderdaad poppier.

het album heeft ook een van de mooiste covers die ik ooit gezien heb

Ik vind dit één van de mooiste platen van Eloy.

Eigenlijk vind ik zo bijna alles t/m Planets/Time to Turn erg hoogstaand.

Het mooie aan deze plaat is de puntigheid en rockstructuur waarmee de nummers zijn opgebouwd.
Er zit toch nog steeds een zweverige en spacey kant aan de muziek van deze band. Al zijn er wat minder uitgerekte instrumentale stukken zoals we op de platen hiervoor hebben gehoord.

Ik ben er nooit achter gekomen wie de fluitsolo op Impressions speelt... Maar die is wel heel mooi.
De elpee, maar ook de cd-re-issue zegt hier niets over...

De bespeler van de dwarsfluit in Impressions is inderdaad nergens terug te vinden. Ik hou het bij deze 'mystery guest' zelf even op een gastoptreden van drummer Fritz Randow, die op Inside (1973) ook verantwoordelijk was voor de 'flute'.
Dit album was een nieuwe lente (met een nieuwe bezetting) voor Eloy, waarmee tijdelijk wat afstand werd genomen van de conceptalbums. Nieuwkomer Hannes Arkona is verantwoordelijk voor de heerlijk vette gitaarrif in Child Migration. Op de dvd-documentaire The Legacy Box doet hij dit nog eens dunnetjes over tijdens een interview.
Sunset is een kippenvel-instrumental en een voorbode voor al het moois (Planets / Time to Turn) dat nog ging komen.

Ik mis hier de langere instrumentale uitspattingen. Daarvoor in de plaats staan wordt hier een collectie meer bondige songs voorgeschoteld, waarin de spanningsboog niet altijd strak staat. Het lijkt op materiaal waar bijvoorbeeld Saga en Pink Floyd meer uit weten te halen dan en Eloy hier doet.

Leuk dat je Saga noemt. Die link ligt er wel duidelijk.

Maar wat is er mis met de lange instrumentale stukken op Giant, Child Migration en Illuminations?

Eloy ligt hier inderdaad dichter tegen Saga aan dan ooit. Pink Floyd dan weer wat minder.

In de jaren tachtig ontstond er een nieuwe muziekstijl en ontdekten veel artiesten de synthesizer. Het gebruik hiervan op Colours geeft soms een sound waarbij je heerlijk kan weg dromen. In de vervlogen tijd duurde een album gelukkig niet zo lang als nu waardoor het geen overkill wordt. Als het album eindigt houdt je een aangenaam gevoel er aan over. Giant en Silhouette hebben mijn voorkeur Lekker opzwepend.

De synth is anders ook echt een jaren 70 instrument. Iets waar Eloy (en Pink Floyd bijvoorbeeld) al jaren mee experimenteerden.

De synth is anders ook echt een jaren 70 instrument. Iets waar Eloy (en Pink Floyd bijvoorbeeld) al jaren mee experimenteerden. [/quote]

Is waar. ELO was er ook vroeg mee. Maar de sound werd in de jaren 80 prominent .

Waar de synth in de jaren 70 nog als apart instrument werd gebruikt is het in de jaren 80 vaak nogal eens de vervanger van alle instrumenten geweest (helaas).

OP dit album hier geen sprake van (gelukkig)

Uitstekende plaat van Eloy.

Eloy maakte de overstap van lange symfonische rock naar meer melodieuze hardrock zonder problemen.

Zelfs de spacerock van weleer wisten ze perfect in hun nieuwe meer songgerichte materiaal te integreren. Wat dat betreft kan de Eloy van deze periode zich wel meten met bijvoorbeeld Saga.

Voor mensen die zich zorgen maken over synthgerichte muziek, kunnen deze plaat gerust aanschaffen. Hier is veel gitaar (akoestisch zelfs), piano, clavinet, analoge drums en zelfs een dwarsfluit.

Een erg fijne plaat met waarlijk krachtige en knappe rocksongs. Mooie hoes maakt het af (met een dromerige binnenhoes, voor wie van mooie luchten houdt). Het elfje op de voorkant is ook leuk.