Seventh Key - Live in Atlanta (2005)

Aangenaam live-album van dit samenwerkingsverband tussen zanger/bassist Billy Greer (Kansas) en (gitarist)Mike Slamer.
Beiden zaten medio jaren 80 al samen met Steve Walsh (alweer Kansas) in het legendarische Streets. Na, ik dacht, een 2-tal albums helaas alweer ter ziele.
Billy ging samen met Steve naar een volgende incarnatie van Kansas terwijl Mike Slamer zich uitsluitend bezig hield met producen van anderen.

Slechts voor een handjevol publiek (merendeel familie en vrienden) opgenomen maar toch een puike sfeer. Je krijgt een aardige dwarsdoorsnede van hun eerste 2 albums die eveneens meer dan de moeite waard zijn !

Dit is naar mijn mening de top in melodic (hard)rock, AOR of hoe je het ook mag noemen.

Waar blijven die stemmen ?????

Helemaal met je een rockosaurus!!! Schandalig dat hier niet meer mensen op stemmen want inderdaad; betere AOR/melodic rock is er niet! Zeker niet van een relatieve nieuwkomer (Ook al lopen de heren al wat jaren mee). Dit live album geeft een prima doorsnee van waar Seventh Key voor staat. Ze maken het live ook dubbel en dwars waar! Ik hoop nog altijd dat ze eens een tour gaan doen want ik wil dit erg graag eens live zien en horen!!!

Een album van Billy Greer, bassist en tweede zanger van Kansas, die dit soloproject erbij deed. Na twee studioalbums waagde hij zich aan een livealbum, opgenomen in een kleine zaal in zijn thuisstad. De publieksgeluiden werden bescheiden gehouden door tussen de nummers de zaalgeluiden weg te draaien. Verschenen in november 2005.
In Seventh Key spelen naast Greer drummer Pat McDonald, toetsenist David Manion, slaggitarist en tweede zanger Terry Brock en als troef gitaarvirtuoos Mike Slamer, die zich echter altijd in dienst van de liedjes stelt.

Op de setlist vier nummers van het titelloze debuut waarbij de twee ballades van dat album en zeven van de nog sterkere opvolger The Raging Fire. Ook wordt Cold Hearted Woman gespeeld, te vinden op het debuut van Greers vorige band Streets maar eigenlijk van de groep QB1, waarin Greer voordien speelde.

Na drie knallende nummers, waarin Slamer toont dat hij qua zowel slag- als soleerwerk in theorie Eddie Van Halen had kunnen te vervangen in diens band, volgen er drie die me minder pakken. Daarbij ballade Forsaken met als gasten violist Robby Steinhardt van Kansas en broer Johnny Greer op mandoline. Op zich leuk, maar ik ben niet zo van ballades... Daar komt bij dat Greer een prima zanger is, maar zijn stem heeft het niet in zich om de muziek naar een hoger plan te trekken. Reden dat ik van track 4 tot en met 7 figuurlijk aan de bar sta.
Met het uptempo The Kid Could Play sta ik weer vooraan, mede door het heerlijke gitaar- en toetsenwerk. Her en der moet ik denken aan de stijl van Foreigner. Net als bij die groep versmelten melodie en scheurende gitaren soms tot topniveau, hier bij Seventh Key met een betere sologitarist en iets mindere zang - maar Lou Gramm overtreffen is dan ook erg moeilijk.

Mijn cd sluit af met drie nieuwe studionummers. Eerst het stampende The Storm Rages on met heerlijk Van Haleniaans gitaarwerk. Dan het uptempo Remember You Well met schitterend pianospel in de coupletten en een poprockgevoel als in de jaren '80. Het werd geschreven door Kerry Livgren; klinkend als in diens dagen bij AD, vermoed ik dat hij degene is die hier gitaar speelt. Het slot met het midtempo Love Train is wat saaitjes, al scheurt Slamer ook hier weer heerlijk.

Een 7,5 voor dit album, in 3,5 sterren vertaald.