Eloy - Performance (1983)

Eén van mijn favoriete albums van Eloy. Heartbeat is een nummer met een lang intro, mooie opbouw, en ook Shadow and Light is de moeite waard. Technisch is het allemaal prima voor elkaar. Al blijft het jammer dat Frank Bornemann zo'n nadrukkelijk Duits accent heeft. Maar goed wie daar doorheen kan luisteren, en houdt van synthesizer georiënteerde prog, heeft hier een prima album aan.

Hmmm.. op zich is dit een aardig plaatje maar er mist toch wel een stukje Eloy magie. Het is me net ietsje te veel een poging tot het maken van een album dat aan zou moeten sluiten bij de toenmalige tijdsgeest. Nee, dan vind albums als Planets en het erg onderschatte Metromania toch een stuk leuker.

Planets ken ik niet, maar Metromania is ook de moeite waard. Die heb ik echter alleen op LP, en luister ik derhalve wat minder makkelijk/vaak. Time to Turn is ook één van mijn favorieten.

Jeetje, als je Time To Turn leuk vind dan zou ik maar snel zien dat je Planets krijgt. Die twee vormen namelijk een twee-delig concept waarbij Planets dus Deel 1 en Time To Turn Deel 2. Time To Turn vind ik van die twee de net iets mindere overigens, dus je hebt om naar uit te kijken

OK, bedankt voor de tip.

Heerlijk, zo'n band die eigenlijk alleen maar goede platen gemaakt heeft... waar ook de wat mindere goden nog een genot voor het oor zijn... bladiebla.

Dit is zo'n wat mindere god. Dat ook Eloy zijn jaren '70 symforoots steeds verder achter zich liet zij vergeven (zo niet zelfs te prijzen), maar op deze plaat blijft het aantal memorabele composities gewoon wat achter. In Disguise, Shadow and Light, Surrender, 't is allemaal wel leuk, maar ook een beetje ene oor in, andere weer uit.

Gelukkig staat het pittige Fools er nog op, anders was het plaatje écht een beetje middelmatig geweest.

Dit album was buiten Destination het enige album dat ik nog niet dikwijls, 'intensief' had beluisterd en dat was vooral te danken aan de popperige sound die het heeft want dat staat wat in contrast met de aangename 'volle' sound van de jaren 70.
Ik kan nu best wel van dit album genieten, het is duidelijk dat zoals bij het vorige bericht vermeld Eloy alleen goede platen heeft, maar deze is zoals ik ook met Time to Turn en Ra heb gewoon goed en niet prima, met een vollere sound was dat al beter geweest want nummers zoals In Disguise, Heatbeat en Fools zitten kunnen me echt wel boeien en hoor die lekkere bas eens op 5 minuten bij A Broken Frame, zalig.

Gisteren deze plaat proberen mee te drummen. Wat een geniaal werkje is dit toch.

Achter de ogenschijnlijk gelickte hardrock van deze plaat gaat een dijk van een prog-album schuil

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de waanzinnige eindsolo in Broken Frame.

Vraag me ook af, wat bassisten van deze plaat vinden. Want die Matze die kan er wat van.

Halve punt erbij!

De beide voorgangers Planets en Time to Run klinken me toch een stuk beter dan deze Performance. Zo is het hier telkens hopen op een nummer dat de CD doet kantelen, maar dat zit er deze keer niet in.

Dit album spreekt me niet echt aan. Vlakke nummers, niet echt lekker om naar te luisteren. Ik neem aan dat ze betere albums hebben gemaakt?

Wel 4,5 als beoordeling?

Vijftien jaar later ben ik nog wat enthousiaster