Eloy - Time to Turn (1982)

Dit vind ik een van de betere Eloy-albums.

Deze ken ik niet, ik vind Ocean toch wel de beste.

Deel twee van de Salta-duologie (Planets is deel 1) en deze is toch een stukje minder als deel 1. Maar End Of An Oddysey blijft genieten.

Nog maar een keer beluisterd, en blijft voor mij één van de betere albums. Through a somber Galaxy kent een mooie basloop, en Pink Floyd actig gitaarwerk. Ook End of an Odyssey is prachtig met een lang toetsengeoriënteerd intro; zeker één van de hoogtepunten uit het werk van Eloy.

End of an Odyssey

ik vind deze dus nog beter dan Planets...

Deel 2 van het tweeluik " Planets" en " Time to turn" En een goed Eloy album weer, met die typische zang en mooi gitaarwerk van Frank Bornemann. Eloy kan eigenlijk met gemak de Duitse Pink Floyd worden genoemd, alleen is Eloy wat heavier, en meer prog. De band verkocht miljoenen albums, was wereldberoemd in de duitstalige landen, maar ook in Nederland had de band een behoorlijke fanbase. Ik heb de re-masterde versie uit 2005, en die klinkt echt fantastisch. Met gemak 4 stereen.

Ik vind dit een middelmatig Eloy-album, het gaat heel goed van start met Through a Somber Galaxy, maar de volgende nummers zijn wat rustig vind ik.
Time To Turn is misschien nog iets steviger en End of an Odyssey heeft knappe keyboardgeluiden, maar de drum en de bas hadden wat luider gemogen.

Geweldige muziek die ik met gemak tijden achtereen op kan hebben staan, vooral tijdens het studeren en reizen met de bus.

Vaak wordt ik een beetje onder hypnose gebracht, heb ik zelden volledige aandacht een heel nummer lang (maar krijg ik wel altijd fantastische dingen mee, met name bij End of an Odyssey) om uiteindelijk wakker te schrikken bij die Hey's ...is het alweer tijd voor de afsluiter

Planets deel 2, zet de spacerock wat voort...

Zeer knappe muziek en de sfeer die neer gezet wordt is heerlijk dromerig...
Iets meer gitaar dan op Planets, maar wel met dezelfde spacey synthlicks...

Say Is It Really True heeft overeenkomsten met Wish You Were Here van Pink Floyd, verder is het gewoon weer een top Eloy-plaat, zoals alleen Eloy ze kan maken....

Misschien wel hun sterkste album en opvolger van Planets in de overtreffende trap. Aanvankelijk bedoeld om uit te brengen als dubbelalbum. Voor het eerst werd gebruik gemaakt van een dameskoor, in Time To Turn, wat wonderwel mooi uitpakte. Aan het eind van de plaat het verlangen dat spreekt uit de openingszin: “Say is it really true, that the flame of hope has grown.” Kippenvel.

Het vrouwenkoor werd al gebruikt in Horizons op Colours en er werden ook 'angelic voices' ingezet op Silent Cries and Mighty Echoes...

Dat is inderdaad zo. Op de dvd-documentaire The Legacy Box wordt echter tijdens het interview met Frank Bornemann dit koor expliciet besproken als zijnde een nieuwe vorm. Dat is dus maar deels waar.

Blijft een topper van een plaat dit.

De beste spacerock plaat die ik ken.
De synthpartijen van Hannes Arkona en Hannes Folberth zijn onevenaarbaar.

Nog uit het LP tijdperk . Vond hem fantastisch, en nog steeds

Net als Planets is dit een CD met een fijne sound, die lekker weg luistert. Wel speelt veel zich af op het zelfde tempo, maar de duels tussen toetsen en snaren zijn goed uitgewerkt. Het openingsnummer is gelijk raak en de toevoeging van de vrouwelijke zang in Time to Run is ook weer geslaagd.

Nog niemand iets over Magic Mirrors gezegd? Het themaatje dat uiteindelijk ook het outro vormt is weer een schoolvoorbeeld over hoe met een eenvoudig melodietje iets heel moois neer te zetten.

Deze plaat is door het aantrekken van drummer Fritz Randow een stuk steviger dan Planets, ook speelt Hannes Arkona meer leadgitaar (wat hij ook op Performance en Metromania zal doen). Arkona heeft een meer hardrock-sound dan het gepiel van Frank Bornemann.

Planets en Time to Turn horen conceptueel bij elkaar en qua sound/productie ook wel. Maar toch klinken de platen erg anders. Toch ontlopen de drumstijlen van Jim McGillivray en Fritz Randow elkaar niet erg.

Het zou geweldig zijn als deze twee platen integraal door dezelfde band zou worden gespeeld. Nu heeft de fan alleen flarden van de twee platen op bijvoorbeeld Chronicles I en II en de liveplaat van 2014.

Nog een opmerking over de synthpartijen. Op Planets is een aantal songs die met orkest zijn. Op Time to Turn zijn meer synths te horen, waarbij Folberth laat zien (en Arkona als backup) wat een geweldige toetsenist hij is. Echt elke song heeft prachtige spacey synthlijnen en solo's met het intro van End of an Odyssey als hoogtepunt.

Overigens ontgaat het conceptverhaal van Eon mij helemaal. Ik zal nog eens de twee verhalen uit de binnenhoes achter elkaar lezen. Eon moet een nieuwe planeet vinden en beleeft avonturen enzo.

Ik heb de vinylversie opstaan. Lekker in m'n eigen cave met een glaasje whisky.
Blijft voor mij toch een heerlijk album en - puur persoonlijk - ook wel een van de betere van Eloy.

Overigens een aantal recente albums van hun zijn niet slecht en het is wel duidelijk hoe Frank Bornemann z'n stempel op deze band heeft gedrukt.

Genieten..............zeker nu ik zie hoe hard het buiten regent!

Ik stop er mee want kant 1 is afgelopen dus TIME TO TURN (lekker ouderwets)

Toevallig netval m'n stemmen verlaagd van deze band. Na 30 jaar Eloy gaat het op een gegeven moment toch wat tegenstaan. Té kitsch, te plastic, té zielloos, té serieus, té hoogdravend. Smaak veranderd en wordt verfijnder met de jaren.

Maar deze en Planets blijven een warme plek in mijn hart houden. Lekker spacen en het vage sci-fi avontuur meebeleven.

Lekker plaatje om bij weg te mijmeren bij dergelijk vies weer. Dromerig, kitscherig en wellicht wat over the top, maar wat is dit lekker zeg. Vooral het gemak waarmee deze muziek wegluisterd en waarmee de thema's zich in m'n hoofd nestelen is een pluspunt te noemen.

Kortom een ruime voldoende; 4 sterren.

Dit is overigens deel 2 van een tweeluik. Voor het gehele science fiction-verhaal, zou je ook deel 1 (Planets) kunnen luisteren. Maar zie maar.

Prog en kitsch gaan al sinds 1967 hand-in-hand natuurlijk.

Heb dit album laatst ook eens geluisterd. De naam Eloy kom ik al jaren en jaren tegen maar had er nog nooit iets van gehoord. Eerste luisterbeurt is niet slecht bevallen. ik hou wel van dit soort dingen. Niet altijd en niet te lang maar een album in z'n geheel zo eens in de zoveel tijd luisteren vind ik wel lekker.

Klinkt goed, wordt vervolgd!