Peter Brötzmann - A Night in Sana'a (2009)

Op papier een aantrekkelijke plaat in een richting die mij aanspreekt: freejazz gecombineerd met niet-westerse muziek. Dit weet nog wel eens fascinerende resultaten te geven, van bezwerende jams tot geweldige gezongen stukken.

Hier werkt het echter gewoon niet. De Jemenitische musici waar Brötzmann mee samenwerkt lijken niet op hun gemak te zijn in de improvisatiewereld waarin onze Duitse vriend verkeert. Zodra hij begint te toeteren lijkt verder bijna alles stil te vallen, enkel de drummers (zowel freejazzbekende Michael Zerang als zijn collega uit Jemen) weten goed mee te gaan. De drums zijn in mijn ogen het sterkste deel van het album. Brötzmann lijkt dit zelf ook door te hebben en houdt zich enorm in, en gaat mee in de Arabische muziek, maar ook dit werkt niet zo lekker, zijn bijdrage is eerder houterig dan verbluffend.

Bij elkaar duidelijk een voorbeeld van een geheel dat minder is dan de som der delen. Ik denk dat ik dit type wereldmuziek veel beter weet te waarderen zonder toeteraar erdoor.