Eloy - Ra (1988)

Mmmm, mijn eerste Eloy-album. Jammer dat de drumcomputers erg overheersen.

Als je deze al 4 sterren waard vindt, staat je nog een hoop moois te wachten.

Even het cijfer opgehoogd.

Ik zit dze nog even te luisteren, en het is zo'n stap voorwaarts vergeleken met Metromania.

De geprogrammeerde drums zijn inderdaad storend.
En Frank begint hier al een beetje met zn kopstem te janken, wat ook best wel tenenkrommed overkomt.

Maar het gitaarwerk, de vrouwelijke vocalen en bijv. de fretless bass op Dreams en de synthdekentjes maken een hoop goed.

Op het hoogte- dan wel dieptepunt van m'n symfo periode heb ik mij deze plaat laten aanpraten, wat een blamage.
Blikkerige computerdums, oeverloze composities, tenenkrommende teksten in een beroerd soort bratwursten-engels.
Es tut mir leid.

Andere platen van Eloy weleens geprobeerd? De periode '74-'82 heeft heel mooie platen voorgebracht

De periode van '74 - '82 heeft zeker heel mooie platen voortgebracht, maar niet van Eloy
Ik heb destijds ook nog 'Time to Turn' opgevist bij de tweedehands platenzaak. Op de drumcomputer na heb ik daar de zelfde bedenkingen bij.

Time To Turn is ook net op het randje. EIgenlijk alleen interessant voor de fervente Eloy en spacerock liefhebber.

Echt interessant zijn eerder Dawn, Ocean en Silent Cries

Je bent een prima ambassadeur voor Eloy, Kingsnake.

Als ik nog eens in de symfo-mood ben waag ik misschien nog een poging...

Ben altijd zo in mn nopjes als mensen in de marge van de Spacerock stappen. Er is zoveel schoons te ontdekken en sommige space-platen hebben hier op MusicMeter maar 1 of 2 stemmen (meestal ik)

Niettemin past toch de eerlijkheid dat alle Eloy-albums onzinnige teksten hebben die in steenkoolengels gezongen worden. Blijft 'alleen' de muziek over...

Uitspraak van Frankie is inderdaad beroerd. Verder is hij natuurlijk afhankelijk van de tekstschrijver. Vind ik drummer Jurgen Rosenthal en drummer Jim McGillivray toch nog redelijk slagen (soms).

Ik heb voor een aantal platen van Eloy grotere versies van de albumhoezen ge-upload. Er is altijd zo van te genieten. Deze RA-hoes is ook erg mooi.

Ra staat vol stevige typische jaren tachtig pop muziek. Het loopt helaas niet over van de goede ideeën en zo nu en dan slaat de verveling toe. De kitsch druipt er regelmatig van af en dat maakt dan wel leuke herinneringen uit die tijd los. Zo lijkt Sensations zo van 90125 te komen. Ra is duidelijk geen hoogtepunt van uit de loopbaan van Eloy, maar amuseert dus wel bij vlagen.

Ook de enige plaat, die (bijna) helemaal zonder drummer is opgenomen.
Ook één van de weinige platen zonder het fenomenale bas-spel van Klaus Peter Matziol.
Daarom ook een beetje een vreemde eend in de bijt (samen met Destination, die meer heavy rock/metal is gericht).

Na The Tides Return to Forever wordt er weer teruggegrepen op de oude sound van de band.

Jammer van de drums, voor de rest is deze CD beter dan ik me herinnerde.