Mark Stewart - As the Veneer of Democracy Starts to Fade (1985)

Briljant. Destijds zwaar expirimenteel; ingenieus gecompenseerde electronische muziek. Bron en inspiratie voor electronische muziek/house etc.

Zijn nieuwe album 'Edit' is ook geweldig. (Met bassist Living Color)

Op zoek is mij, maar intussen de 12" van Hypnotised (12Mute 037) in huis! Obligatoir!

Rauwe energieke electro-funk / dub / industrial / hiphop plaat. Van invloed op onder andere Meat Beat Manifesto, Death Grips en Dälek. Op wikipedia staat dit album genoemd als grondleggend voor het genre industriële hiphop. Veel viezige noisige kantjes hieraan dus als je het liever gladjes hoort altijd kun je dit beter niet beluisteren . Wat mij betreft een vrij krachtig inspirerend album.

Het "Veneer" is ondertussen totaal verdwenen!
Maar de kracht van deze paat blijft doordenderen. Een heerlijk zooitje.
Dit album kon vandaag gemaakt zijn.

Burroughs is ook duidelijk aanwezig!

prachtig album! industrial komt voorbij, maar ook (dub)reggae en wat al meer!

In een tweedehands bak gevonden voor een redelijke, maar eigenlijk nog steeds te hoge prijs (tweedehandsjes mogen eigenlijk niet meer dan EUR 10 kosten) en tochmaar meegenomen, want zo vaak kom je dit materiaal niet tegen. Eerste 'solo'-album van Mark Stewart, dus zonder de Maffia, maar wel met Doug Wimbish en vooral Keith LeBlanc in de gelederen. LeBlanc's in die tijd spijkerharde drumbeats kwamen als een miltrailleur uit de speakers. En nog steeds hebben ze op volle sterkte nog steeds niet aan kracht ingeboet. Was 'No Sell Out' (1984, Tommy Boy) de electro-voorbode van dit soort sample-based kanonnenbeats en was er ook al iets van te horen op de Artists United Against Apartheid LP (van Arthur Baker en Little Steven), dit is op album formaat nog immer een natte audiodroom. De geluidseffecten vliegen van links naar rechts, van voor en van achter en van omhoog en omlaag om de oren en wordt er volop met allerlei frequenties en luchtverplaatsing geëxperimenteerd. Producer Adrian Sherwood trekt werkelijk alle registers open en is het bijna drie kwartier trippen, freaken en vooral heel veel vastlopende tape en een naar binnen en buiten gesloopte mengtafel. Mark Stewart is bijna nauwelijks te horen en bestaat zijn zang vooral uit krijsende statements, jaren later staat As the Veneer of Democracy Starts to Fade nog steeds als een huis en zijn de Sherwood producties in extremiteit nog steeds het neusje van de brasem.