Avery Plains - Avery Plains (2015)

Het Groningse Avery Plains gaat alweer even mee. In een andere bezetting en nog onder de naam The Black Hills werd materiaal opgenomen bij het label Excelsior, wat nooit uitgebracht is. Daarna verlieten verschillende mensen de band, kwamen er anderen voor in de plaats en bestaat het gezelschap nu uit 6 personen, die allemaal hun sporen verdiend hebben in de Groningse muziek-scene. De single The Gloomy Ones werd nog uitgebracht op het (ook Groningse) Subroutine label, maar dit debuut hebben de heren zelf uitgebracht.

Qua muziek doet het me denken aan het begin van de jaren '90, met veel gitaar (niet gek als 3 van de 6 bandleden de gitaar bespelen). Ondanks dat treedt het gitaar-geweld nergens op de voorgrond, maar creëert het een mooi vol geluid, wat nog eens extra benadrukt wordt door de fantastische productie. Maar misschien wel het meest kenmerkende is de stem van zanger Jurgen Veenstra. Erg opvallend, die soms wel wat aan Mark Lanegan doet denken. En dat valt al meteen op bij het eerste nummer: Smells Like Trombone. Een rustig begin, de toffe stem van Veenstra en een wat ruiger, meer gitaar-gedomineerd, refrein. Deze dynamiek tussen rustige chorus en hardere verse blijft het hele album terug komen, maar klinkt nergens geforceerd, wat er voor zorgt dat het hele album interessant blijft. Helemaal als de kwaliteit van de nummers zo hoog is als op dit debuut. Soms komt daar een heerlijke catchy hook voorbij (Walking By Lost Ways, Lost My Sight To A Spider), terwijl het op andere moment even helemaal los kan gaan (Nothing Short Of A Scandal). Maar het absolute hoogtepunt is het laatste nummer, A Cold Smell Calls, wat een beetje jazzy aandoet door door het drum-ritme en piano. De zang van Veenstra valt hier mooi samen met de muziek, waardoor het hele nummer iets pulserends en dynamisch mee krijgt. Waar het nummer zelf al mooi is, is het einde echter van ongekende schoonheid. Het begin is nog gitaar en piano gedomineerd, om daarna heel rustig in te zakken qua tempo. Blazers (trombone, klarinet, saxofoon en souzafoon) worden toegevoegd en luiden samen met een soort dronken-mans gezang het einde van het album in. Het lijkt op zang aan het einde van een lange avond in de kroeg, maar dan met mensen die weten wat ze aan het doen zijn. Een perfecte afsluiting van het album.

Soms klinkt een debuut ook echt als een debuut. Niets van dat alles bij Avery Plains, waarin zoveel vakmanschap is te horen. Er staat geen slecht nummer op het album, de productie is nagenoeg perfect en het hele album zit vol afwisseling. Hierdoor kan het rustig op repeat, wat de afgelopen week ook regelmatig gebeurd is. Een heerlijk album voor in de auto, helemaal nu met het lekkere weer. Dit kan wel eens mijn soundtrack van deze lente worden!

Pat-sounds: Album Avery Plains - Avery Plains (2015) - pat-sounds.blogspot.nl