The BeauBowBelles - A Thing of Reality (2015)

Regelmatig struin ik Bandcamp af op zoek naar interessante, onbekende muziek. Bij het zien van de aparte hoes van A Thing of Reality was mijn interesse direct gewekt, vooral omdat het me liet denken aan een videoclip van Liz Green, Where the River Don’t Flow. De hoes werd overigens gemaakt door Christina Anderson, de moeder van Bertie.

BeauBowBelles is een Londens kwartet, dat sinds 2010 bestaat. Bertie Anderson Haggart, Emma Price, Ros Wilks en Marcus Daborn zijn allen geweldige multi-instrumentalisten. De voortreffelijke, vaak meerstemmige zang wordt verzorgd door de drie dames.

De liedjes zitten stuk voor stuk boordevol ideeën en maakt men hierbij gebruik van diverse genres, variërend van zigeunermuziek, folk, en soms country tot zelfs vaudeville en smeed dit tot een eigenzinnig, nieuw geheel. De muziek is over het algemeen zeer ritmisch ingesteld en is het dus moeilijk stilzitten. Ze zijn bovendien voorzien van sterke en vaak vrolijke melodieën.

A thing of Reality is het volwaardige debuut van de groep. Eerder verschenen reeds een EP en single. All Over That is de opener en verscheen reeds in een andere versie op single. Direct wordt al duidelijk dat het geen alledaagse muziek is. In de openingsakkoorden wordt direct de toon gezet door zigeunerviool en trompetten, gevolgd door diverse tempowisselingen en een zeer aanstekelijk ritme.

Lo Ho Down is volgens datzelfde stramien opgebouwd en laat wederom horen dat de viool een belangrijke muzikale rol vervuld. Er wordt hier naar een geweldige climax toegewerkt. Een rustpunt vormt het gracieuze en meer ingetogen Blue Tree,voorzien van een heerlijk arrangement en dito zang.

Met fraai gitaarspel opent de ballade Sleep. Vooral in het ingetogener deel is de zang erg gevoelig. Iets wat nog meer geldt voor Fly Away, een van de hoogtepunten. Het bezit een refrein wat nog moeilijk uit je hoofd te krijgen is. Overigens is het vioolspel hier wondermooi. Erg aanstekelijk en spannend is Lotions, ook een van de betere liedjes. Vooral de break met percussie is geweldig.

Het meest in het gehoor liggend en bovendien erg vrolijk is The Boy with a Boater on His Head. Voor mij het minst geslaagde nummer, iets te gewoontjes in vergelijking met het overige materiaal. Hoogtepunt vormt de ballade Sophie. Vooral de toevoeging van de banjo is speciaal.

Heerlijk pianospel opent Fools & Fairytales. Het zit vol spitsvondige verwijzingen naar vaudeville. Slotnummer Make Up laat duidelijke jaren zeventig invloeden horen. De cd werd overigens voortreffelijk geproduceerd door David Holmes.

Dit album heeft absoluut een uniek en speciaal geluid, met inderdaad zigeunerachtige invloeden. Heel apart dus, toch weet ik niet of dit op lange termijn een blijvertje is... vooralsnog kan ik er volop van genieten en anderen aanraden om de duik in het diepe te nemen! Samen met Never stand still van Katja Rieckermann (een plaat met heel weinig zang, maar fantastische muzikanten en swingend als een tierelier) een passend begin van de lente

Katja Rieckermann lijkt me een Duitse variant van Candy Dulfer, klopt dat?! Ze heeft wel goede muzikanten weten te strikken zoals Joe Bonamassa. Ga luisteren, ben benieuwd!

Katja Rieckermann en Candy Dulfer hebben inderdaad nogal wat raakvlakken, beiden zijn enorm getalenteerd en kunnen uitmuntend overweg met hun instrument.. deze dames blazen je letterlijk en figuurlijk van je sokken. Zowel Candy als Katja wagen zich aan uiteenlopende muziekstromingen en waar Candy met Prince heeft geflirt daar speelt Katja al 13 jaar met en voor Rod Stewart... een vrouw met een geweldige uitstraling ook die dynamiek, klasse en passie toevoegt aan de concerten!