Laurence Jones - What's It Gonna Be (2015)

Op 1 november treedt oud Blues Caravan "passagier" Samantha Fish op in Grolloo. De Blues Caravan is door het Duitse label Ruf records in het leven geropen om jong talent bijeen te brengen een een jaar, soms 2, door de hele wereld te laten toeren. Daarna is het de bedoeling dat de talenten op eigen benen zelf platen gaan maken. Samantha Fish is in recordtempo doorgedrongen tot de absolute top.

Laurence Jones is ook lid geweest van deze Blues Caravan en brengt alweer zijn 3e album uit. Jones heeft van alles wat Fish heeft net iets minder. Zijn talent als gitarist is duidelijk, maar een compleet eigen stijl heeft Jones (nog) niet. Hij geeft aan beïnvloed te zijn door Clapton, Moore, Gallagher etc. Dat is heel duidelijk te horen. Hij is Engelsman en heeft ook een echte Engelse bluesstijl, bij een nummer als Evil moet ik zelfs aan Status Quo denken. Die Engelse bluesstijl gaat er bij mij altijd wat minder makkelijk in. dit in tegenstelling tot de onze eigen blues. Op de een of andere manier komt het bluesgevoel van mensen als Peter Struijk en Richard van Bergen veel beter over dan welke Engelse blues artiest ook. Al maak ik voor Mayall, af en toe, een uitzondering. Maar goed Laurence Jones dus. Jones zingt prima, maar een echte doorleefde stem horende bij zijn muziek heeft hij ook niet. Het is allemaal nog net even te voorgeprogrammeerd. Hij leest teksten op in plaats van ze te ondergaan. Ik ben er echter van overtuigd dat dit een kwestie van ervaring is en dat dit de komende jaren wel bijtrekt. Zijn vorige album Temptation was een stap in de goede richting. Ik moet zeggen dat hij daar vooral in het eerste gedeelte niet echt een vervolg aan geeft. Het is van dik hout zaagt men planken, met te veel bombast er in verwerkt. De ballad Don't Look Back laat duidelijk de vocale onvolwassenheid horen, daar zit nog een hoop huiswerk in voor de volgende keer. Het 2e gedeelte is aanmerkelijk spannender en beter, waardoor ik wederom op 3,5 sterren eindig.

Als hij op het volgende album iets minder die typische Britse bombast die je niet alleen in de blues hoort, maar in vrijwel elke stijl, achterwege laat en zijn stem wat beter ontwikkelt dan kunnen we nog een hoop plezier aan deze man beleven. Zijn gitaarspel hoeft hij alvast niet meer te verbeteren, hij moet alleen een iets meer eigen stijl creëren. Lukt dat dan kan hij maar zo promoveren naar het linkerrijtje van de bluesrock. Ook Jones is op 1 november in Grolloo en samen met Fish wordt dat vast een geweldige zondagmiddag.