Solide album met enkele pareltjes in de typische Gianna Nannini stijl. Soms stevig, soms bijzonder gevoelig. Altijd melodieus en altijd stemmig. Op Grazie zijn de rustigere, stemmige liedjes wel duidelijk sterker dan de wat stevigere nummers.
Tijdens Le Carezze beleef je haast een ruim 4 minuten durende lange warme omhelzing en L'abbandono en Treno Bis plaatsen je op een marktpleintje in Italie op een zwoele zomeravond. Of iets dergelijks. Sfeer dus.
En steeds maar weer de overtuigende en nog altijd zwoele stem van Nannini. Lang niet zo zoet als veel andere Italiaanse zangeressen en dat is wel zo prettig. Gewoon goed om naar te luisteren. Naast #3, #5 zijn ook #7, #8 en #10 zeker de moeite waard.