Hayley Griffiths maakte live ruim twee jaar geleden een prima indruk op me, maar op de eerste cd waarop ze zingt valt het me allemaal niet mee: het ontbreekt nogal aan agressiviteit en power terwijl de nummers daar soms wel om vragen. Gevolg is dat het album - meer dan nodig - voortkabbelt en zeker vocaal nogal veel van hetzelfde biedt. En dat is jammer omdat er ook muzikaal niet al te veel nieuws te beleven valt: melodieuze rock met vaak erg catchy zanglijntjes, zoals bijvoorbeeld een nummer als Poison Ivy, waarbij het glazuur van de tanden springt.