Kult of the Wizard - The White Wizard (2015)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Uitgebracht in eigen beheer
-
Tusk of Mammoth (6:44)
-
Olde Fashioned Black Magik (3:52)
-
Plasma Pool (3:41)
-
Black Moon (7:27)
-
Devil Delight (7:19)
Links
Last.fm
0
Zephyr
geplaatst: 27 maart 2015, 21:11 uur
Een half uurtje Metal; dat moet voor een niet-adept als ik toch wel te doen zijn...
Oh ja, voor deze gaat dat zeker op ! Geweldige ontdekking, deze 3e EP van Kult of the Wizzard.
Alhoewel; Metal ?? Persoonlijk denk ik eerder aan termen als Doom, Sludge en Stoner tijdens het luisteren. Maar echt zwaar of ranzig wordt het nooit.
1e luister-sessie had me al behoorlijk overweldigd. Maar bij de 2e keer luisteren werd ik bijna omver geblazen !
Dit zou zo maar eens een absolute topper kunnen gaat worden.
Oh ja, voor deze gaat dat zeker op ! Geweldige ontdekking, deze 3e EP van Kult of the Wizzard.
Alhoewel; Metal ?? Persoonlijk denk ik eerder aan termen als Doom, Sludge en Stoner tijdens het luisteren. Maar echt zwaar of ranzig wordt het nooit.
1e luister-sessie had me al behoorlijk overweldigd. Maar bij de 2e keer luisteren werd ik bijna omver geblazen !
Dit zou zo maar eens een absolute topper kunnen gaat worden.
0
Zephyr
geplaatst: 14 april 2015, 10:07 uur
Dit is de 3e EP van Kult of the Wizard.
De eerste EP draagt de titel The Red Wizard (2013), de tweede heet The Blue Wizard (2014), en
dan nu dus The White Wizard.
Of hier een bepaalde filosofie achter zit, heb ik nog niet kunnen ontdekken tot nu toe.
Maar er zal toch wel een bepaalde bedoeling zijn in die aanduidingen met die kleuren.
Wat treffen we aan op de 5 tracks tellende EP c.q. mini-album ?
Een kruising van Doom Metal, Stonerrock en zgn. Sludge.
Op een basis van gitaar, bas en drums, met een zangeres.
Een heerlijk vette, slepende, en zuigende gitaar in de openingstrack.
Vrouwelijke vocalen die me soms aan Grace Slick doen denken.
Een geweldige zangeres trouwens, die op The White Wizard voor het eerst te horen is, want op de beide voorgangers kwamen de vocalen van de gitarist. Beslist een verbetering als je het mij vraagt. Geeft ook echt een soort meerwaarde aan het geheel; de som der afzonderlijke delen is nu duidelijk heftiger dan op de Rode en op de Blauwe EP's.
In de 2e track gaat het tempo zo soms wat omhoog.
Maar het blijft allemaal goed te behappen voor wat je zou kunnen noemen : de 'leken' in dit genre.
In de 3e track horen we wat onderaards gegrom.
In de omschrijving van het album wordt dit Exotic Noises genoemd…
Dit 3e nummer is daarmee wel het buitenbeentje op deze EP, maar past eigenlijk wonderwel tusen de 4 'echte' rock-nummers.
De laatste track is bijna een ballad. Zo heerlijk sleept het ritme.
Wederom geweldige vocalen en gitaarwerk.
Fantastisch nummer, en wat mij betreft één van de hoogtepunten op dit album.
Bijna een half uur duurt deze Witte Editie. Als je het mij vraagt; precies lang genoeg.
Want ik vind dat de verzadiging behoorlijk snel op de loer ligt…
Bij té veel en té vaak luisteren wordt je het wel gauw een soort van beu, is mijn ervaring en mening.
Geniet, maar draai met mate...
De eerste EP draagt de titel The Red Wizard (2013), de tweede heet The Blue Wizard (2014), en
dan nu dus The White Wizard.
Of hier een bepaalde filosofie achter zit, heb ik nog niet kunnen ontdekken tot nu toe.
Maar er zal toch wel een bepaalde bedoeling zijn in die aanduidingen met die kleuren.
Wat treffen we aan op de 5 tracks tellende EP c.q. mini-album ?
Een kruising van Doom Metal, Stonerrock en zgn. Sludge.
Op een basis van gitaar, bas en drums, met een zangeres.
Een heerlijk vette, slepende, en zuigende gitaar in de openingstrack.
Vrouwelijke vocalen die me soms aan Grace Slick doen denken.
Een geweldige zangeres trouwens, die op The White Wizard voor het eerst te horen is, want op de beide voorgangers kwamen de vocalen van de gitarist. Beslist een verbetering als je het mij vraagt. Geeft ook echt een soort meerwaarde aan het geheel; de som der afzonderlijke delen is nu duidelijk heftiger dan op de Rode en op de Blauwe EP's.
In de 2e track gaat het tempo zo soms wat omhoog.
Maar het blijft allemaal goed te behappen voor wat je zou kunnen noemen : de 'leken' in dit genre.
In de 3e track horen we wat onderaards gegrom.
In de omschrijving van het album wordt dit Exotic Noises genoemd…
Dit 3e nummer is daarmee wel het buitenbeentje op deze EP, maar past eigenlijk wonderwel tusen de 4 'echte' rock-nummers.
De laatste track is bijna een ballad. Zo heerlijk sleept het ritme.
Wederom geweldige vocalen en gitaarwerk.
Fantastisch nummer, en wat mij betreft één van de hoogtepunten op dit album.
Bijna een half uur duurt deze Witte Editie. Als je het mij vraagt; precies lang genoeg.
Want ik vind dat de verzadiging behoorlijk snel op de loer ligt…
Bij té veel en té vaak luisteren wordt je het wel gauw een soort van beu, is mijn ervaring en mening.
Geniet, maar draai met mate...
* denotes required fields.
* denotes required fields.