Nicko Christiansen - Time Is the Killer (2015)

Nick C., bluesveteraan met een trackrecord van bijna 50 jaar, maakt al jaren muziek op het snijvlak van blues en jazz. De man kan zingen als een geit, de saxofoon is zijn instrument en met een gitaar, een mondharmonica en een didgeridoo weet hij ook wel raad.
Tot mijn grote verrassing heeft hij een nieuw soloalbum uit en dat is een prima plaat, kan ik u vertellen! Elf bluesliedjes zonder opsmuk. Tamelijk recht toe, recht aan, geen poespas. Nicko kan zich wel eens verliezen in oeverloos gerommel, maar dat is op dit album gelukkig nagenoeg volledig achterwege gebleven. De relatief korte speelduur van het album neem ik daarom met plezier op de koop toe. De oude vos is het nog niet verleerd en het is fijn om dat te kunnen constateren.

Als je de carriere van Nicko Christiansen bekijkt is het eigenlijk best wel apart om te weten dat de man pas dit jaar 65 wordt. In zijn eerste periode met Livin' Blues was hij het gezicht van de na Cuby & The Blizzards beste bluesband van Nederland. In 1974 stopte Christiansen er voor het eerst mee, om de jaren daarna in diverse samenstellingen terug te keren. De laatste jaren ook wel bekend als de Livin Blues Xperience, dat het internationaal nog erg goed doet.

Dat Nicko er solo ook wat van kan blijkt wel uit zijn laatste album, deze Time Is The Killer. De plaat werd geproduceerd door Peter Struijk en Aad van Pijlen en is ook te koop via de site van Peter Struijk. Peter Struijk is ook de man die de plaat een fixe kwaliteitsimpuls geeft door op vrijwel alle nummers een lekker stukje slide te spelen. Struijk houdt er niet zo van om op de voorgrond te treden. Maar of hij wil of niet, hij is een van de beste, zo niet allerbeste bluesgitaristen die we hebben in dit land. Er zullen er genoeg technisch beter zijn misschien, maar qua effectiviteit en het overbrengen van het juiste gevoel is hij grandioos.

Maar ook Christiansen klinkt nog altijd buitengewoon gepassioneerd. Dat blijkt ook wel uit het feit dat op 2 na alle nummers van eigen hand komen. Alleen het Grinnin' in your face van Son House en JB Lenoir's Slow Down zijn covers die overigens perfect binnen het geheel passen. Christiansen heeft er door zijn saxofoonspel en de harmonicaklanken van hemzelf en Robin van Roon een prachtig stukje Haagse stadsblues van gemaakt. Zijn karakteeristieke stemgeluid is nauwelijks anders dan in zijn vroege Livin Blues periode, je herkent hem uit duizenden. Iedereen die deze plaat hoort zal het beamen: Nicko Christiansen is nog lang niet versleten.