Joan Baez - Gulf Winds (1976)

Volgens mij, maar ik kan me vergissen, is dit het eerste album van Baez met alleen maar eigen composities. Dat bevalt me wel. Eerdere pogingen op voorgaande albums waren zeker niet onverdienstelijk, sterker nog, het bleken vaak de mooiste nummers op het album te zijn.
Ale composities kunnen de toets der kritiek doorstaan, ik heb wel slechtere gehoord. Hoogtepunten vind ik Sweeter for me, Caruso, Stil Waters At Night Time is passing us by, Stephanie's Room en de prachtige ballad Gulf winds. De rest gaat er ook mee door overigens.

Een album van Joan Baez, wat matig werd ontvangen. Of dat terecht is ? Het is in ieder geval niet het beste album van Jaon Baez, ze schuift wat meer richting soft pop, wat dat betreft spreekt de hoes al boekdelen. een hoes niet helemaal passend bij deze van oorsprong protest folkie.
Maar laten we bij het begin beginnen en teruggaan naar 1975, toen Joan Baez meeging op Bob Dylans Rolling Thunder Revue. Deze tour verdient een eigen artikel om er goed over te kunnen praten en er is pas een zeer onderhoudende documentaire op Netflix te zien geweest, maar om een ​​lang verhaal kort te maken: het was een enorm feest met Bob Dylan, Joan Baez, maar ook Roger McGuinn, Mick Ronson, en bijna Patti Smith en Bruce Springsteen. Tijdens de ongeveer zestig concerten van de tournee schreef Joan Baez haar nieuwe nummers en behaalde ze een persoonlijke prestatie: Gulf Winds is haar eerste en enige album dat volledig uit eigen composities bestaat, zonder covers.
Voorganger 'Diamand & Rust' was half eigen composities /half covers, maar dit was dus 100 % Joan Baez.
'Diamond & Rust' was een groot succes en het A&M label hoopte hiervan nog te profiteren. Soft rock/pop was populair, dus het echte folk geluid verdween wat meer naar de achtergrond en daarvoor in de plaat wat zoetige pop. De productie versterkt dat ook nog en dat is jammer. Op zich zijn de nummers zeker niet verkeerd.
Er zitten best mooie nummers bij, zo is ; 'O Brother' een fel antwoord op 'O Sister' van Bob Dylan, en het absolute hoogtepunt het titelnummer "Gulf Winds": : een episch solonummer van ruim tien minuten in de stijl van haar vroege werk – alleen Joan en haar akoestische gitaar, briljant getokkeld en gezongen. Daar klinkt Joan Baez weer een beetje zoals we haar hebben leren kennen op 'Woodstock.

De algehele indruk van het album? Gemengd, zoals hierboven vermeld. De nummers zijn niet slecht, en vergeleken met andere releases uit die tijd zijn het kleine juweeltjes, maar over het geheel genomen is het wisselend. Deels omdat het te gecomponeerd is, en met gedateerde instrumentatie, maar ook en vooral omdat het geforceerd aanvoelt. Je voelt voortdurend dat Joan zichzelf in een nieuw keurslijf perst dat ze zichzelf heeft opgelegd, maar dat ze zich er niet prettig in voelt, ook al klinkt ze veel vrijer in het laatste nummer. Toch zal dit haar er niet van weerhouden om de grenzen te blijven verleggen met nog twee albums, die ook matig werden ontvangen.
Ik twijfel een 3 of 3,5 ster, ik neig toch naar 3,5 ster zeker door het titelnummer.