Mevrouw Tamara - Zo Lang Mogelijk (2015)

Afijn, het album staat op de Luisterpaal. Nu ben ik opeens niet meer zo heel hipster dat ik 'm al gehoord heb. Zondag volgt mijn recensie trouwens, dan ga ik uitleggen waarom ik dit een tof album vind.

Ik zal m'n recensie op 8WEEKLY even samenvatten: spannende, subtiele plaat, Nederlandstalig, maar doet vrij internationaal aan. De band is goed op elkaar ingespeeld, de muzikale details zijn fraai (van slidegitaar tot orkest), en de teksten zijn prettig vervreemdend. De muziek vraagt eist echter wat weinig aandacht op, en ook de zang klinkt soms wat onwennig. Mevrouw Tamara mag best wat zelfverzekerder de aandacht opeisen, want heel aandachtig luisteren is tijdens de eerste luisterbeurten nog echt nodig. Maar verder ben ik zeker te spreken over dit album, dat van orkestraal naar dromerig gaat, van berekend naar prettig psychedelisch.

Het klinkt allemaal heel mooi, maar ik vind niks uniek klinken. Dit klinkt een beetje als een herkauwde Eefje plaat, dat net niet zo pakkend is als Eefje zelf, en daardoor net de verkeerde kant opvalt. Met een iets anders stemgeluid had het misschien beter uitgepakt, nu heb ik halverwege de plaat wel gehad.

Spinvismeisjes, zo worden (indie)zangeressen -op initiatief van 3voor12- genoemd die op een dromerige manier liedjes in hun moedertaal zingen. Eefje de Visser, Clean Pete, Iris Penning, Roosbeef en Mevrouw Tamara zijn voorbeelden van die Spinvismeisjes. De laatst genoemde bracht onlangs haar debuutplaat uit en bewijst daarmee dat je haar tekort doet door haar enkel het volgende Spinvismeisje te noemen. Daarvoor zijn de fijnzinnige Nederlandstalige indiepop liedjes van Zo Lang Mogelijk te eigenzinnig. De stem van Tamara van Esch - zoals vrienden en familie Mevrouw Tamara noemen - heeft veel weg van het stemgeluid van Eefje de Visser, hoewel dat geen straf mag heten. De muzikale invulling van haar liedjes, daarentegen, zorgt er wel voor dat de voormalige deelneemster van de beste singer-songwriter zich van de concurrentie onderscheidt. De arrangementen op Zo Lang Mogelijk zijn namelijk fraai en behoorlijk rijk. Soms klassiek, soms op een prettige manier psychedelisch en soms haast avant-gardistisch. Bij vlagen klinken de muzikale intermezzo's lang uitgesponnen en rijk georchestreerd. Zo horen we al vroeg op de plaat sierlijke violen, dromerige koortjes en jazzy blazers. Ook aanwezig is het karakteristieke gitaarspel van Anne Soldaat in onder meer het tamelijk sprookjesachtige 'Yvette', dat wel wat weg heeft van Efterklang. Later wordt de toon een tikkeltje donkerder en Pink Floyd-achtig in 'Evenaar' en 'Ervandorens'. De arrangementen zijn zo nu en dan zo mooi dat het nog wel eens de aandacht van de teksten weg wil nemen. Toegevend: ze zijn sowieso niet altijd even goed verstaanbaar en soms mag Mevrouw Tamara zelf best iets meer op de voorgrond treden. Soms klinkt Zo Lang Mogelijk nog wat te schetsmatig, soms nog niet dwingend genoeg en soms nog wat teveel lijkend op collegeartiesten. Daar staan enkele fraaie momenten tegenover. Krijg maar eens geen kippenvel van het perfecte popliedje 'Prooi' bijvoorbeeld. Voor nu is dit een sympathiek debuut met potentie.

Van: Daans Muziek Blog

Mevrouw Tamara speelt ook bij Alumna. Op de keyboards.

Deze week Mevrouw Tamara voor het eerst aan het werk gezien (en vlak daarvoor beluisterd). Ze weet een mooie sfeer te creëren en mensen te laten luisteren. Ben benieuwd hoe het album beklijft nu ik het vaker ga draaien.

Volgend op het bovenstaande kan ik zeggen dat het goed is. Mijn introductie met Mevrouw Tamara vond plaats in de aankondiging dat zij het voorprogramma zou spelen van de cd presentatie van Elenne May. Daarom van te voren haar plaat op Spotify opgezocht. Ik dacht eigenlijk dat ik naar Aafke Romeijn of AAPNOOTMIES zat te luisteren. Dat veranderde na een aantal luisterbeurten van de prachtig vormgegeven cd. Mevrouw Tamara legt de lat een stuk hoger in de uitwerking en begeleiding van haar muziek.

De cd is op te delen in vier delen, die ieder een uniek karakter hebben, zonder het geheel te verstoren. Het begint allemaal met een basis begeleiding, waarna een "gast" voor nadere invulling zorgt. Dat kan een orkest zijn of Anne Soldaat. Iedere "gast" speelt vier nummers mee.

Het geheel kent een sprookjesachtige setting waarbinnen Mevrouw Tamara tovert met sfeer en bescheiden effecten. Zij doet dat zo overtuigend dat ik na een aantal luisterbeurten wel durf te stellen dat hier een talent zich presenteert.

Zij wordt met veel andere artiesten vergeleken hierboven, maar zonder uitzondering kom ik bij alle genoemde artiesten niet verder dan maximaal één luisterbeurt. Dat ligt hier even iets anders.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine