The Durutti Column - Another Setting (1983)

Door Emilia Torrini - Tookah moest ik aan Vinni denken - en wel door het nummer Elisabet.

Vlak daarna deze weer eens gedraaid en toen viel dit in vergelijking met ook The Return, LC en ook No Mercy wel tegen. Vinni is geen geboren zanger, maar iemand die door Tony Wilson daartoe werd aangezet en m.n. de zang maakt de ijlere nummers soms nog ijler, alsof je de songs zowat van de plaat kunt gummen. Eerlijk gezegd maakt dit derde album na Return en LC het supertrio niet vol - daarvoor voegt het te weinig toe, ook klankmatig.

Het begint goed met Prayer, het beste nummer van het album, maar zakt vervolgens in om vervolgens een beetje op te leven met The Beggar.

Met 3,5 * ben ik aan de milde kant.

Het was juist Wilson die Vini ontraadde te zingen. Op ' A Paean to Wilson' zingt Vini uit respect voor zijn meester niet.

Overigens ben je wel wat streng voor Vini (die naar het schijnt financieel moeilijke tijden doormaakt). Op dit album staan toch veel fraaie nummers. Wel hangt er een (te) grauwe sluier over het album. Vooral Bordeaux heeft daar onder te lijden (daar bestaat een sprankelende live-uitvoering van - zie het album 'Dry'). Productie had beter gekund. Prayer is idd het prijsnummer hier.

Volgens James Nice - Shadowplayers - is het dus precies andersom. Ik kwam erop omdat ik de effectgitaar op Elisabet (Tookah) me heel sterk aan Vini Reilly deed denken en zij natuurlijk een begenadigd zangeres is die een absolute meerwaarde had kunnen zijn in deze context. Overigens was dit een ex-bibliotheek exemplaar, Factory Benelux - de lokale bibliotheek deed al het vinyl weg voor 1 euro stuk en ik hoorde ervan om 11:00 op de dag van verkoop - gelukkig ook nog wat ECM gescoord - maar er waren mensen die stapels van 60 albums hadden, - verder hoor je me niet mopperen.

Ik zal ook mijn bronnen eens nagaan...maar welke was het?

Deze denk ik...

Juist die ja......maar het was een andere. Een interview of recensie n.a.v. dat tribute album. Wilson heeft er ook voor gezorgd dat het album 'Short Stories for Pauline' - de opvolger van deze - geaborteerd werd (het album is uiteindelijk in 2012 alsnog uitgebracht). Wilson vond het album teveel van hetzelfde en wilde dat Vini meer de klassieke weg op ging. Dat werd het album 'Without Mercy' met medewerking van Blaine L. Reiniger op viool. Meer kamermuziek, dan pop. Post- rock avant la lettre. Wilson had een punt.

Dat laatste wat je schrijft, staat mij ook bij. Ik moet alleen even zoeken in de > 450 p. van Nice - blijft een aanrader en kost slechts ca. 15 euro - waar en wat ie precies schrijft over Vini Reilly. Het probleem is dat zowel Reilly als Durutti Column apart zijn opgenomen in de index (geen cross-reference en dat was makkelijker geweest). Zal ook dat interview nog eens checken.

Overigens behoren die klassieke releases op Factory tot de lastigste items - naast, begrijpelijkerwijs, de vroege single-releases - en kwalitatief (ik heb er enkele) stellen ze niet zo heel veel voor (no offence intended). Heb het idee dat ze aanvankelijk in kleine oplage zijn uitgebracht.

Wel mooi dat we op deze manier wat aandacht genereren voor The Durutti Column. Zou ik 10 (misschien zelfs wel 5) bijzondere bands moeten noemen op Factory, zat The Durutti Column er zeker bij - wave-vrienden weten er ongetwijfeld nog wel 2 (of 3) te raden

En terecht! Dit album vind ik wat minder maar A Paean To Wilson (2010) is een muzikale gast waar ik me graag 's ochtends heel vroeg door laat bezoeken. Goed dat je er weer bent overigens.

De derde officiële plaat van Durutti Column, deze heb ik nog op vinyl gekocht toen hij uitkwam in mijn 'eigen' platenzaakje in een provinciestadje. Een platenboer die extra zijn best deed voor je en een simpele administratie had. Zo staat op de hoes een stickertje met D 48. Zo kon hij het vinyl terugvinden. Mooie tijden !
Na het indrukwekkende debuut en ook een goede tweede plaat, is dit dus nummer drie. Nog steeds op Factory, maar dit keer zonder producer Martin Hannett. Dit derde album wordt gezien als een soort 'kleiner broertje' van de vorige twee, er is duidelijk minder waardering voor deze plaat. Niet geheel terecht vind ik.
De (latere) kritiek ging ook over de persing. Oorspronkelijk was deze plaat geperst op goedkoop vinyl en gemasterd op de helft van het standaardvolume, volgens de experts. De hoes van 'Another Setting' zag er wel prachtig uit, met ook een unieke binnenhoes.
Factory had nogal te maken met financiële problemen, maar de hoezen bleven wel van hoge kwaliteit. Denk ook aan de 'floppy disk' hoes van New Order's Blue Monday en ook van Section 25.
Al met al is er dus redelijke kritiek op de geluidskwaliteit van het oude vinyl en ook de geluidsmix wordt niet erg hoog aangeslagen.
Ondanks dit alles, blijf ik toch de plaat een warm hart toedragen. Dat begint natuurlijk al door het wonderlijk mooie 'Prayer' een bijna neo klassiek stukje werk, prachtig ! En 'Second Family' is eigenlijk een soort zuster nummer van 'Prayer', met een prachtige hobo solo.
De plaat is verder redelijk afwisselend. 'Another Setting' kent kleine variaties in vergelijking met de vorige albums, en blijft verder trouw aan dezelfde combinatie van Vini Reilly's elegante gitaarwerk; Bruce Mitchells subtiele drumlijnen; en een scheutje afstandelijke zang en toetsenwerk van Vini Reilly bovenop deze samenwerking. Chris Nagle heeft de plaat geproduceerd, redelijk ingetogen maar volgens critici te bescheiden. Soms zijn de drums te hard, dan te zacht, sommige partijen blijven een beetje in het moeras steken. Persoonlijk hoor ik dat minder, misschien ook omdat ik deze plaat zo gewend ben en het ook wel wat hoorde bij de jaren 80. De heruitgaven , ook op vinyl, moeten helderder zijn. Wie weet dat ik me er nog eens aan waag.
Het nummer 'Smile in the crowd' is trouwens later gecovered door Marin Gore van Depeche Mode.

Al met al zeker geen verkeerd album van Durutti Column. Je moet even wennen aan bepaalde nieuwe ontwikkelingen, Vini Reilly is zeker geen groots zanger, maar het blijft zonder meer wel Durutti Column.
En enkel 'prayer' zorgt er voor dat ik er 4 sterren voor over heb.
Wat schrijft het onvolprezen jaren 80 muziektijdschrift Vinyl over deze plaat in het septembernummer 1983 ? Joost Niemöller (nu de baas van Ongehoord Nederland) heeft niet zo veel met Durutti Column. Bij zijn vraag hoe Vini Reilly dacht over de artistieke verantwoorde 'omgevingsmuziek' uit die tijd, antwoordde Vini dat hij Keith Jarrett wel kon waarderen, maar veel minder had met Steve Reich. Joost Niemöller dacht er juist net anders over. Zowel Keith Jarrett als Durutti Column vindt hij niks : week sfeertje, sentimentele en voor de hand liggende akkoordopbouw waar hij de pest aan heeft. Ook de teksten vindt hij niks, geen poëzie, maar versjes. En ook op de hoes moet grote kritiek , halfzachte aquarelletjes, pastelkleuren , D mineur. Nooit een noot die pijn doet, lieve wolkjes van echo. Ik moet toch eens naar Ongehoord Nederland luisteren, wie weet dat Steve Reich daar gedraaid wordt, maar ik denk het niet.
Toch heeft Joost Niemöller wel waardering voor 'Prayer' en ook met minimale 'Response'. Maar verder heeft hij niets met 'dat vreselijke gitaargepriegel, breiwerkjes waar geen einde aan komt'.
Meningen mogen verschillen natuurlijk, maar ik herken me gelukkig niet in dit commentaar en trouwens ook niet in waar Joost Niemëller tegenwoordig mee bezig is. Maar dat is een heel andere kwestie.