Herbert - The Shakes (2015)

Matthew Herbert is zonder twijfel een van de meest interessante personen in wat we gemakshalve maar de elektronische dansmuziek zullen noemen. Het is alleen jammer dat hij doorgaans interessant gevonden wordt om de verkeerde redenen. Bijvoorbeeld omdat hij op een unieke manier met samples omgaat. Sinds een jaar of 15 maakt hij alleen nog gebruik van zelfgemaakte drumpatronen en samples. Vaak hebben die samples ook een diepere, politieke lading, zoals op het uit 2010 stammende One Pig, dat bijna volledig opgebouwd is rond geluidssamples uit het leven van een varken, inclusief slacht-, kook- en smakgeluiden. Een intrigerend concept, maar laten we eerlijk zijn: het levert geen fijne luistermuziek op, en er valt al helemaal niet op de dansen.

One Pig werd uitgebracht door Matthew Herbert, terwijl The Shakes een album van Herbert is. Dat lijkt een onbetekenend detail, maar niets is minder waar. Herbert is de naam waaronder Matthew Herbert zijn beste en meest innovatieve danswerk heeft uitgebracht, grofweg tussen 1996 (100lbs) en 2006 (Scale). In maart 2013 verscheen een fantastische digitalebox set (Herbert Complete, 130 tracks!) met alle albums die Herbert als Herbert in die periode uitbracht, aangevuld met alle remixes (inclusief de inmiddels legendarische van DJ Koze). En met als bonus alle EPs (Parts 1-5) die Herbert midden jaren ’90 uitbracht — EPs vol vrolijke, briljante minimal (micro/glitch) house: de ware reden waarom Herbert interessant gevonden zou moeten worden.

Met Herbert Complete scheen het Herbert-boek definitief gesloten, en leek het erop dat we vanaf nu alleen nog conceptuele kunstwerken mochten verwachten. Maar toen verschenen in 2014 ineens 3 nieuwe EPs (Part 6, 7 en 8 ) en nu is daar The Shakes. Het album wordt gepresenteerd als een vervolg op Bodily Functions (2001), één van de meest geslaagde platen uit het rijke oeuvre van Matthew Herbert, omdat hij hier een min of meer perfecte balans tussen fijne muziek en experimenteerdrift had gevonden. Die lijn wordt op The Shakes succesvol doorgetrokken.

Bij een eerste luisterbeurt vallen twee dingen meteen op. De composities zijn bedrieglijk simpel. En worden deels gezongen door een man (Ade Omotayo). De plaat heeft grofweg dezelfde opbouw als Bodily Functions, en wordt dus gaandeweg steeds introverter. Maar terwijl de ballads op laatstgenoemde plaat verbluffend mooi waren in al hun jazziness, zijn ze hier wat minder betoverend (al komt ‘Even’ in de buurt). Dat is dan ook meteen het enige minpunt van The Shakes, want er valt gelukkig veel te genieten.

Neem ‘Smart’ dat begint met een oude, licht dissonante piano, die een ritme speelt dat in een steel drum band niet zou misstaan. Vervolgens komt de lichte vrouwenstem van Rahel Debebe-Dessalegne erbij, en breekt het geheel open met fonkelende blazers. Nog fraaier is ‘Stop’, dat opent met een typisch Herbert-ritme (God weet wat hij hier weer voor gesampled heeft), waarna de herhaalde zinnen van Ade Omotayo (“Dont’t Stop”) een mooi contrapunt vormen met een vrouwenkoor en blazers — dit is jubelende minimal music die nog het meest doet denken aan het uitbundigere werk van Steve Reich en (vooral) John Adams.

Ook in de andere nummers gebeurt van alles; welke andere producer kan een technoritme met een kerkorgel combineren, en er nog mee wegkomen ook ('Bed', 'Peak')? The Shakes is niet vrij van pretentie, maar gelukkig heeft de muziek weer de overhand gekregen. De beste momenten hier kunnen zich eenvoudig meten met de beste momenten van eerdere Herbertplaten als Bodily Function en Scale, en wie had dat nog durven hopen?

Van: Daans Muziek Blog

Hier staan een paar bijzonder leuke nummers op. Op de eerste plaats Smart met een soort 'Miami Sound' gevolgd door het even opwekkende Stop. Tegen het eind zakt het een beetje in - daarom kan ik helaas geen vier sterren geven - maar gelukkig wordt het album afgesloten door Peak, met fraaie vocals en een magistraal kerkorgel.