Spank Rock - YoYoYoYoYo (2006)

De Amerikaanse tegenhanger van Dizzee Rascal. Rustige melodieën worden afgewisseld met harde hardcore beats, lekkere synths en funky gitaarstukjes. Muzikaal zit het dus allemaal snor, en de rhymes zijn zeker niet slecht. Alhoewel ik dan toch liever Dizzee Rascal heb.
Voorlopig een *** 1/2.

Vind dat nummer "Put That Pussy On Me" wel grappig, maar die staat hier weer niet op.

Ik vind Rascals stijl veel hoekiger. De beats van hem zijn ook veel kaler. De muzikale insteek is hier totaal anders. Veel meer bombarie en dikke beats. Zodanig dat ik bij enkele nummers wel mee moet bewegen. Backyard Betty is er zo eentje. Ook Bump vind ik lekker; de teksten zijn niet hoogdravend (het gaat vooral over de vrouwen en hun assets, zoals de titels al verraden), maar de flow is af en toe erg fijn!

fijne combo Hip Hop en elekronica die ik nog niet heel vaak heb gehoord; ik begin met een 3,5

B-B-B-Backyard Betty is blowin' everybody's mind

Wat een keihard gruwelijke track is dat toch zeg!

Ik hoorde de Switch remix van Bump bij Erol Alkan op het OXygen festival en dat klonk toch wel verdomde lekker!

Beats en flow zitten helemaal goed, ik vind de teksten alleen meestal niet erg boeiend.

Rick rubin is een vet nummer....ik dig dit wel.
Het is niet super hoogstaand maar luistert wel lekker weg, 3,5*

Dit werkje begint beter en beter te worden met de tijd, wat ik nog maar heel zelden heb meegemaakt met rap-cd's. Gisteren weer eens opgelegd en heb er mijn boek even voor moeten neerleggen.

Fijne plaat, waarop samples uit werk van Dizzee Rascal, Autechre, LCD Soundsystem, Thom Yorke en The Rapture op lijken te duiken, maar wat een heerlijke originele muziek!

Wonderlijk album is het toch, het briljant "YoYoYoYoYo". Postmodern mag het zeker genoemd worden: drukke, minitieus geconstrueerde biets, die regelmatig naar i.d.m. a la Autechre overhellen, vormen de achtergrond voor ruwe mannenpraat. De titel "Bump", dat overigens aan een heerlijk stuiterend nummer gegeven is, laat niets aan de verbeelding over, maar als Amanda Blank de spotlights opeist blijkt het dat de dames ook absolute hedonisten zijn en geen gewillige slaven. Of zoiets.

Fijn, nu gaat die hele recensietoon ook al de verkeerde kant op, maar wat er hier toch gedaan wordt, als een soort reactie op de Britse grime, ja vet jullie hebben Dizzee Rascal maar wij Amerikanen hebben 2 Live Crew uitgevonden, is erg verfrissend, zo'n vijf jaar later nog steeds, en als ik het zo hoor, vindt dit geluid steeds meer weerklank; denk aan het dit jaar verschenen "Alziend oor" van Nouveau Riche, of het snoepje van gisteren, Die Antwoord. En eigenlijk is het gewoon prima, die hele gerichtheid op de uiteindelijke coïtus, als dat zulke dikke bassen en geweldige quotables oplevert ("Behind my Game Boy I got game girl") en dat er af en toe wat vrouwonvriendelijke dingen langskomen, dat is gewoon humor joh. Als er dan ook nog een goede dosis punkfunk toegevoegd wordt, zoals in het geweldige "Sweet Talk" of "Touch Me", is het feest helemaal compleet.

Toch zijn er helaasch wat mindere momenten, want na het euforische "Sweet Talk" zijn de resterende nummers allemaal net wat tammer, hoewel ze ook erg vermakelijk zijn. De zinsnede "Coke 'n wet bitch guns nigger holler" vat de plaat zelfs goed samen. Afsluiter "Screwville USA" is zelfs nog een eerbetoon aan meesterviespeuk Isaac Hayes, als ik dat goed hoor zo.