Jandek - Six and Six (1981)

Wtf je geeft een Jandek plaat evenveel als de nieuwe Tool?

Ik heb alleen Interstellar Discussion en wat andere losse nummers en ik weet al genoeg: Jandek is raar en dat is alles wat er over hem gezegd kan worden.

Tenzij hij op deze plaat voor een keer WEL zijn gitaar wou stemmen...

met die laatste zin geef je duidelijk aan niet te begrijpen waar Jandek voor staat. Ik zou zeggen, verdiep je eens in zijn muziek en achtergrond en kom dan eens terug.

Dit is misschien muzikaal niet zo goed als tool, maar het brengt bij mij veel meer los.
Daarnaast zijn er platen van Jandek die ik zelfs meer geef.

En een ding kan worden gezegd, Jandek heeft in al die jaren dat ie bezig is (sinds 1978) meer verschillende dingen gedaan dan dat Tool waarschijnlijk in hun hele carrière nog zullen doen (afgaande op het het horen van 10.000 days, waar ze helaas niet echt iets nieuws doen)

Ik heb al véél over zijn achtergrond gelezen en al enkele keren geprobeerd naar zijn muziek te luisteren maar het klinkt me nog steeds als 'lawaai" in de oren in plaats van als muziek.

Geef mij eens wat tips op wat ik moet letten en zo... aub

het gaat om de spanning die hij in zijn muziek legt. De emotie, de eenvoud, de oprechtheid. Juist net door dat "niet stemmen" breekt hij met regels in de muziek en weet daarmee een hele eigen geluid neer te zetten.
Ik weet best dat niet alles van hem super is, maar er zitten echt een paar hele mooi albums tussen...ik vind zelf bijvoorbeeld Chair Beside a Window nog een stuk beter dan deze. En When I took the train is ook erg mooi. Maar er zijn er nog wel meer...probeer gewoon wat verschillende albums.

Maar misschien moet je eerst ergens anders beginnen, met andere artiesten in de zelfde stijl, want Jandek is gewoon niet zo makkelijk om opeens naar te luisteren. Het is net zoals bij Opera, je moet het leren luisteren.

Wat 'n bizarre artiest. Ik kan niet zeggen dat ik het fantastisch vind, maar op de een of andere manier interesseert het me wel. De eerste tonen uit z'n gitaar klinken absurd, belachelijk, lichtelijk lelijk, maar naar mate ik langer naar mijnheer Jandek luister, hoe minder het me opvalt dat hij op een valse gitaar speelt. Hij ontdekt de gitaar opnieuw, geeft een nieuwe dimensie aan de gitaar, begaat een pad die niemand voor hem heeft begaan..

En ook nu, terwijl ik het weer opzet, bekruipt me dat bizarre gevoel van deze muziek. Donker, dreigend, duister, ongemakkelijk, maar toch blijft de muziek interessant. Lawaai? Misschien, maar het lawaai zit vol met gevoel. Met emotie, misschien niet de emotie die wij normale menschen elke dag beleven, maar er zit wel degelijk emotie in. Jandek-emoties. Ik zal ze nooit begrijpen, ik zal Jandek nooit begrijpen, ik zal de muziek zelf nooit begrijpen, maar misschien is dat het wat Jandek zo boeiend en bijzonder maakt.

Sietse omschrijft het hierboven eigenlijk al prachtig: Jandek breekt met de wetten van de muziek. Het zal niet zijn bedoeling te zijn geweest om met scherpzinnige melodieeën duizenden vrouwen huilend met kussens achter te laten, het is niet zijn bedoeling geweest volwassen mannen te laten janken van emotie, maar het is zijn bedoeling geweest om een nieuwe weg te betreden. En dat lukt hem hiermee absoluut.

Ik geef het album geen cijfer, want ik wil zo'n vrije, zelfdenkende artiest niet in hokjes plaatsen, dat zou nou eenmaal niet bij Jandek passen. En mooi vind ik het nog steeds niet, maar toch dwingt de naam Jandek me om zijn album opnieuw te draaien. Met weer die verontwaardiging bij de eerste tonen, maar weer die interesse die me dwingt het te blijven luisteren. Zou hij een befaamd hypnotiseur zijn?

Toch bijzonder wat een man, die minder fatsoen uit een gitaar krijgt dan een gemiddelde dove totaal on-muzikale man, bij iemand kan bereiken.. 't Is een goede jongen, die Jandek.

Can I See Your Clock geluisterd. Deed me wat denken aan Royal Trux (ook qua zang), maar dan rustig en puur akoestisch. Wellicht omdat ik daar (met enige moeite) aan gewend ben geraakt, dat ik dit ook direct kan hebben, Royal Trux is namelijk nog een stuk extremer. Het is inderdaad breken met de wetten van muziek, maar ik vind het eigenlijk heel erg tof. Het is wel vals, maar ik vind het goed uitpakken, zeker niet vervelend en er zit ook absoluut ritme in waardoor er houvast is. Hypnotiserend, donker en meeslepend. Ik zet hem nog een keer op. Ben benieuwd naar de hele plaat

EDIT: Feathered Drums is nog net iets abstracter voor mijn gevoel, maar bevalt ook. Ik ga deze eens proberen. Had tot vandaag echt nog nooit van deze artiest gehoord.

Ik kijk er nu best anders tegenaan dan ik deed bij het schrijven van het bericht hierboven. Natuurlijk kan je het album wel een cijfer geven, een beetje gezwets dat het niet zou kunnen. Ik denk dat gewenning een grote speler is. Blijft een bijzondere artiest, though.

Een van de beste Jandek-albums, met de bijzonderheid dat het slechts een van de twee is die zijn opgenomen na een langere pauze. Van allebei de pauzes weet niemand de oorzaak. Wel weten we dat het twee keer goede muziek oplevert (het andere geval is White Box Requiem). Dit album kwam drie jaar na het debuut en weet nog beter de blues te vatten. Het is de blues zoals je ze hoort op oude opnamen, vol geruis, angst ingeboezemd door God en duivel, welbewust van de galg, het korte leven en de lange nacht, het bloedende hart dat eens begraven zal zijn op een zanderig kruispunt. Het geruis komt niet meer door knetterend schellak en oude technologie, maar is een bewuste keuze geworden. Men heeft wel beweerd dat dit album is geïnspireerd door Robert Johnson, omdat de foto op de hoes een imitatie zou zijn van de beroemde foto waarop Johnson de camera in kijkt. Dat zou goed kunnen. Niet alleen door die foto, maar ook door de vele thema's die aan Johnson doen denken. Kan Jandek aan Johnson tippen? Ach, wie weet het. Dit is niet de blues voor de jaren '30, maar de blues voor nu.