Daniel Norgren - Alabursy (2015)

Na 1 luisterbeurt: prachtige ingetogen plaat. Komende tijd zal moeten blijken of ie echt zo goed blijft als op het eerste gehoor, want dit is veelbelovend.

Precies wat je zegt brt. Prachtige plaat. Erg rustig, nergens vlamt het, het dijnt rustig door. Maar o wat mooi. Ik moet zeggen dat het een kleine tegenvaller is als je verwacht een Black Vultures of Howling Around My Happy Home live sessie gaat horen. Al het jammen en het geweld is weg. Maar, er blijft wel een heerlijke gemoedelijke plaat over.

Staan een paar leuke gevoelige songs op, maar dit album haalt het in de verste verte niet bij Buck. Dat album had veel meer power en mooie wendingen. Ook had het een bluesy touch her en der. Dat alles mis ik hier volledig. Dan stoort ook ineens dat Scandinavische Engels dat mij bij zoveel Scandinaviërs enorm irriteert. Dat stoorde me op Buck in het geheel niet. Het is zijn bedoeling geweest om op de nummers met teksten de nodige diepgang te brengen, dan moet je wel nagenoeg accentloos Engels zingen en anders moet je het in je eigen taal doen. Nu schiet het zijn doel behoorlijk voorbij om met de muziek een beeld van een voorbijtrekkend Zweeds landschap te scheppen. Een onverwacht slap album, jammer. Terug naar de blues Daniel, en rap.

Heb je weleens naar Ian Dury geluisterd, die is slechter te verstaan dan deze Daniel. En zo slecht is zijn Engels nu ook weer niet. Jij mag het een slap album vinden, omdat het geen blues is, maar mij spreekt het wel aan. Misschien moet je eens naar Better days ahead van Guy Verlinde luisteren, een lekker bluesalbum met de nodige andere invloeden.

Nou Hendrik liever niet terug naar de blues, wat Norgren hier laat horen degradeert zijn vorige platen tot niemendalletjes. Alleen al het derde nummer heeft emotionele diepgang die ik alleen bij de hele grote terug kan horen. Geen 5 sterren album, maar hij komt verrekte dichtbij. 4,5....prachtalbum

Het is per toeval dat ik deze net draai op de luisterpaal... ik heb wel wat albums van Norgren in de kast staan, maar dat edgy blues geluid doet mij toch niet zo heel veel. Ik was echt blij verast toen ik dit hoorde. Ik hoor dingen die ik ook hoorde op de laatste twee albums van de Tallest Man on Earth. De roots die beide muzikanten maken komen uit een heel ander vaatje dan de Engelse of Amerikaanse en dat is duidelijk te horen. De klanken zijn tergelijkertijd zoeter én kouder, het doet dromen over stille meertjes in uitgestrekte bossen. Het klateren van bekeekjes met opspringede zalmen. De midzomernacht zon, met de bergen die trillen van de hitten in de 'haze'. Ja, blij verrast.

Inderdaad, wat een heerlijk album is dit!

Yes er komt een nieuw album aan van deze geweldige Zweed. THE green house gaat ie heten en de voorproefjes zijn alweer om van te smullen. Dit album lijkt volledig in het verlengde te liggen van zijn pas 5 maanden oude album, met een kanttekening dat hij op het eerste gehoor iets ingetogener klinkt.

Staat erop

Dit album alweer een 2 jaar geleden gekocht en gisteren nog eens opgezet, er is iets wat dit album zo enorm goed maakt. Het klinkt ogenschijnlijk simpel maar door het spaarzame instrumentarium en de spookachtige vocals creëert Norgren een aparte wereld. Beelden van verlaten landschappen met hier en daar een oude hoeve (zoals op de hoes) waarbinnen iemand leeft met spoken uit het verleden. De houten vloeren kraken en voor de ramen hangen spinnenwebben, op zolder zit een man te grasduinen in foto's van lang geleden. Dat is zo een beetje de sfeer die ik meekrijg en o wat is dit een intens mooi album.

May I let the puppy sleep here in my bed?
Puppies got bugs that lay eggs inside your head.

Daniel laat met zijn kwetsbare stem horen dat het leven niet altijd even gemakkelijk is...althans dat is mijn conclusie als ik naar dit album luister. Amateur-psychologen kunnen lekker los op zijn teksten. Spaarzame instrumentatie en die kenmerkende, schrapende stem doen de rest. Soms hoor ik een vleugje Neil Young als ik naar hem luister maar dat zal een twist van mijn eigen brein zijn

Deze plaat stelt me licht teleur: meerdere nummers vind ik melodisch te voorspelbaar en af en toe stoor ik me aan de wel heel eenvoudige en stompzinnig-pathetische teksten. Bij 'Lonely Girl' komt dat samen. Het lijkt alsof Norgren dat op z'n veertiende geschreven heeft. Aan de andere kant staat de meeslependheid, de soulvolle vocalen en de instrumentele subtiliteit van veel nummers me erg aan. 'The Fox Chase' vind ik prachtig. Al met al een krappe 3,5, vooral omdat 'Everything you know melts away like snow' en 'Like there was a door' live goed uit de verf komen.

Qua folk/roots komt er zoveel op de markt dat het niet bij te houden is. Zo kende ik deze artiest in het geheel niet, maar hij heeft hier in Nederland een redelijke fanbase. En niet alleen in Nederland. Muziek die geheel bij mij past. Voor de zoemervakantie 2 cd's bij Vinylloods meegenomen en toen ze nog niet echt goed kunnen beluisteren. Dat kan nu wel en het is echt prachtige muziek die deze Zweedse muzikant maakt. Zonder opsmuk, stijlvol, moeilijk ergens mee te vergelijken.
Hoewel dat erg clichématig klinkt, je voelt het Zweedse uitgestrekte landschap bijna fysiek. De soundscapes , de nummers, de instrumenten. Alles past goed n elkaar.
Een verrassende ontdekking voor mij, prachtige plaat.

Kende de beste man nog niet, maar dankzij de film 'De Acht Bergen' nu zeer zeker wel! Wat een pareltje.

Dat was een prettige verassing. Er werden ook nummerd van the Green Stone gebruikt.