John Mayall's Bluesbreakers - Live in 1967 (2015)

Nog geen bericht en stem geplaatst. Misschien helpt het om te vermelden dat Peter Green, John McVie en Mick Fleetwood meedoen op dit ijzersterke album. Het is overigens niet te horen, dat het een live-album is.

Aanvullende info die ergens op het internet vond :

This is an amazing album with 73+ minutes of live music from the early 1967 edition of the John Mayall band with Peter Green, John McVie and Mick Fleetwood. It was recorded by a 16-year-old fan from Holland who snuck a mono reel-to-reel recorder into 5 live shows in England between February and May. Eric Corne of Forty Below Records did the audio restoration of those tapes, creating a very listenable CD that captures the fire and excitement of that band just a few months before Green, McVie and Fleetwood left to form Fleetwood Mac. (A few of the unrestored tracks were uploaded to YouTube a few years ago and the difference is remarkable.)

Wellicht niet zo heel geschikt voor mono haters, maar ik vind dit een erg geslaagd live document. Dat terwijl ik nooit een heel groot Mayall liefhebber ben geweest.

Wacht maar tot je het nieuwe album hoort, Henk, misschien wel het beste wat hij ooit gemaakt heeft. Heb zelf trouwens niks tegen mono.

Ik ook niet. Een goed nummer is nooit afhankelijk van de geluidsdrager. Als een nummer alleen mooi is in stereo is het dus geen mooi nummer.

Geweldig document wat kwa geluidskwaliteit niks onder doet voor Dairy Of Of Band. Je zou bijna vergeten hoe bands in kleinere klups klonken in de 60s met een eenvoudige zanginstallatie. Die sfeer wordt hier prachtig gepakt.

Ik heb Peter Green altijd al een geweldig interessante gitarist gevonden en dit is dè gelegenheid om te kunnen besnuffelen hoe hij in het wild klonk in z'n periode bij Jantje Melig's Blauwebrekertjes.
Hij heeft zelf altijd in interviews volgehouden dat hij alleen maar bezig geweest is om zo goed mogeluk de ruime schoenen van de Clap te vullen. Eerluk gezegd hoor je dat gedeelteluk ook wel terug maar ik vind toch dat hij zich te bescheiden opstelde want zijn eigen lichtere tutsj en meer melodieuze keuzes geven toch een geheel eigen karakter aan zijn spel. Het is werkeluk doodzonde dat So Many Roads uitgefeed wordt midden in een solo waarin hij echt volledug uit z'n dak gaat. De opnameband zal opgeweest zijn, een andere mogelukheid wil is zelfs niet overwegen .......

Enniewees......... deze CD is een prima tussenstap in de Mayall Plays Mayall, Primal Solos en Dairy reeks van 60s live opnames.

Deze staat ook op spotify, maar daar jammer genoeg erg slechte geluidskwaliteit.