Carla Thomas - The Queen Alone (1967)

Mooie mix van stijlen hier op. Het neigt nogal naar pop bij tijden, wat niet bepaald des Stax is, maar wel een goeie keuze verder, want in vergelijking met haar oudere werk komt hier haar natuurlijke charme veel beter naar voren.
Trouwens eens te meer een glansrol voor de begeleidingsband, ik kan niet zo 1,2,3 een plaat bedenken waar ik Booker T. & the MG's beter vond spelen dan hier.

Ach, Bookert T! Ik ging juist eens kijken of er al opmerkingen waren bij het album, naar aanleiding van Something´s Gonna Happen omdat ik de begeleiding daar zo goed vond!
Ik heb deze pas voor het eerst opstaan (Soul-album vd week). Ik ben nog niet zo onder de indruk van Carla zelf. Goede stem, dat wel, en het is ook wel prettig dat het niet zo geforceerd schreeuwerig is als de meeste tijdgenoten, maar de stijl is me een beetje te ´klassiek´. Ik bedoel dat dan klassiek in de stijl van Dionne Warwick of Dusty Springfield, maar die vind ik dan toch allebei wel een stuk beter.

Ken Carla Thomas vooral van de Stax-Volt Singles box. Vind haar een heerlijke zangeres. Ze doet niet aan overdreven stemakrobatiek of dergelijke, maar blijft goed tussen de lijnen van haar bereik. Toch ben ik niet helemaal enthousiast over dit album. Waar het aan ligt weet ik niet, naja, niet helemaal. Het zit muzikaal en vocaal erg sterk in elkaar, maar toch mis een 'touch', dat het me echt raakt.

Niet mijn smaak dit..
Geen 1 nummer wist me echt te boeien en qua stem vind ik Carla ook niet echt hoogstaand.
2,0*

Inderdaad een beetje vlak, onderkoeld en bleek (no pun intended) album zonder echte uitschieters. Toch 3 sterren omdat het op zich geen slecht album is en er ook geen uitschieters naar beneden inzitten. Het luistert lekker weg maar verder dan kabbelende achtergrondmuziek wilde het maar niet worden.

Het eerste nummer vind ik écht goed. Bij dat nummer heb ik het gevoel dat alles klopt, zowel instrumentaal als vocaal. De volgende twee nummers klinken ook nog wel lekker, maar bij de rest heb ik soms toch het gevoel dat er iets mist. Voor mij heeft dat denk ik te maken met haar zang. Ze had toch wat vaker de grens mogen opzoeken. Maar het is absoluut geen slecht album: 3,5*

Carla Thomas was een van de belangrijkste zangeressen van Stax. Hoewel ik haar een geweldige zangeres vind, heeft ze mij met dit album nooit echt weten te raken. Op de een of andere manier mis ik die bepaalde Stax sound. Op dit album staan slechts een aantal aardige nummers zoals ‘I’ll always have faith in you’, ‘Unchanging love’ en ‘All I see is you’. Maar er staan ook een aantal nummers op die flauwtjes zijn en niet mooi genoeg om bij te blijven. Het album komt m.i. ook meer in aanmerking als contemporary R&B anno 1967 dan soul, en dat zal dan misschien ook hetgeen zijn dat ik aan dit album mis: pure (rauwere/diepere) soul. Aardig album maar mist overtuigingskracht.

Mooi album, zeer genietbaar. Maar niet iets waar ik altijd naar kan luisteren, vandaar geen 4 sterren of meer. Ik moet hier echt voor in de stemming zijn, in tegenstelling tot de meer rouwere en/of up-tempo (weet even niet hoe ik het anders moet zeggen ) soul, waar mijn voorkeur naar uit gaat. Desondanks dus wel een zeer aardig album wat ik zeker nog vaker zal gaan luisteren. En misschien zal ik zelfs nog meer van deze dame gaan ontdekken.

De Grande Lady van Stax met haar album The Queen Alone. Een album dat niet puur die Stax sound heeft, maar ook uitstapjes maakt naar andere invloeden. Met haar hartbrekende manier van zingen mengt ze de Southern en Northern soul moeiteloos met elkaar op dit prachtige album.

Any Day Now – een veel gecovered nummer en door de krachtige stem van Carla is deze zeer genietbaar.
Stop Thief – wat er gestolen wordt is wel redelijk duidelijk. De sfeer is ontspannen en vrolijk
I Take it to my Baby – bij dit nummer komt de swing juist weer wat meer om de hoek kijken. Lekkere swing zit er in.
I Want to be Your Baby – een mooi uitgesmeerde soulballad
Something Good – de swing en de groove gaan er weer lekker in bij dit nummer
When Tomorrow Comes – fijne midtempo song waarin vooral de vocalen het werk moeten doen
I’ll Always Have Faith in You – met haar krachtige stem weet ze dit soort ballads makkelijk te dragen
All I See is You – de bombast lijkt wat aan te zwellen bij deze ballad
Unchanging Love – een nummer dat volledig op haar stem hangt, en dat kan ze dragen
Give Me Enough – piano en stem. That’s all we need right here.
Lie to Keep Me From Crying – meer kracht in de instrumentatie en dat stuwt de stem ook mee op.

Ik onderga dit als een niet zo bijzonder maar wel een degelijk soul album. Ik heb het een paar maal beluisterd maar als bij vele soulalbums, het raakt me niet echt. Nou is het mijn gewoonte om dan 2,5* uit te delen, dus ook nu is dat het geval.
Lichtpuntjes zijn All I See Is You en Unchanging Love
99 in de 100 Greatest Albums of 1967 en op dit moment 478 in de Best Ever Albums van dat jaar