The Durutti Column - Sex & Death (1995)

mijn stem

3,71 (7)

7 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Factory Too

Anthony (2:06)
The Rest of My Life (4:14)
For Colette (6:05)
The Next Time (6:24)
Beautiful Lie (5:28)
My Irasable Friend (5:52)
Believe in Me (2:49)
Fermina (2:51)
Where I Should Be (2:01)
Fado (5:16)
Maolve Mio (1:43)
Blue Period (5:11)

totale tijdsduur: 50:00

Links

Spotify

2 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

3,5

Teacher

geplaatst: 20 januari 2022, 19:36 uur

The Durutti Column was begin jaren 80 voor mij een vreemde eend in de bijt bij Factory. Door Joy Division was ik redelijk benieuwd wat Factory allemaal nog meer in hun artiestenstal had en op deze wijze kwam ik (ook door het onvolprezen tijdschrift Vinyl) bij The Duritti Column terecht (eigenlijk gewoon Vieni Reilly. De muziek intrigeerde me wel. Een gitarist met een ritmebox, dat was het wel een beetje. The Return of Durutti Column heeft vaak op de platenspeler gelegen. Het album Another Setting (4e album ?) liet weer een heel andere kant horen van deze artiest , intiem wat akoestischer. Zeker het nummer 'prayer' vond en vind ik van een grote schoonheid.
In die jaren 80 was het niet zo makkelijk om platen van een artiest te bemachtigen, internet etc bestond nog niet en Vini Reilly verdween wel wat uit mijn gezichtsveld. Zeker nadat ik toch wel de Factory jaren wat achter me liet.
En zomaar in een tweedehands winkel in Frankrijk zag ik dit album liggen. The Durutti Column! Hoe zou het zijn met Vini Reilly, in hoeverre is de muziek veranderd ? BIj het eerste nummer herken ik weer die typische stijl van gitaarspelen door Vini. Moeijlijk uit te leggen, het lijkt soms wat 'gebroddel' (excusez le mot) , maar het is typisch Durutti Column. Wat dat betreft is Vini echt bij zijn stiel gebleven. Maar toch is de ontwikkeling door gegaan, minder minimalistisch, wat voller van productie. Geen drum computer, maar een echte drummer, een basgitarist ,Peter Hook van Joy Division en New Order, op nummer 4, een cello op twee nummers en nog wel wat elektronica. Maar ook gastzangers(essen) op 6 nummers. Daar moet ik wel wat aan wennen. Verder laat Vini ook meer gitaar geweld horen dan op zijn eerste platen, hier gaat het soms zelfs een beetje tegen hard rock aan en ook er zijn verder ook world- invloeden. Met andere woorden, veel meer afwisseling dan de oude platen, maar tegelijk wordt het daardoor soms wat richtingloos. Persoonlijk heb ik nog te veel herinneringen aan die oude Durutti Column, maar als ik dat wat vergeet is dit op zich zeker een zeer behoorlijk album dat ook wel wat meer aandacht zou verdienen.