Snarky Puppy & Metropole Orkest - Sylva (2015)

Mooie samenwerking van Snarky Puppy. Het album kent een aantal vrij complexe composities. Het duurt even voor ze 'landen'. Voorlopig waardeer ik de twee lange nummers het hoogst.

Een 0,5* geven voor deze plaat, geeft echt aan, dat je de muziek niet snapt. Snarky Puppy staat op dit moment ergens aan de top, binnen de jazzfusion. Ben er zelf niet altijd even gek op, maar het is wel gewoon fenomenaal.

Precies, de funky climaxen van deze band zijn normaal al fantastisch maar de toevoeging van het metropole orkest zorgt voor zodanig meer gravitas in de muziek dat dit eigenlijk makkelijk Snarky Puppy's beste album genoemd kan worden.

Ik dacht eerst aan het aantal nummers te zien dat het om een EP zou gaan, maar dat is het dus niet. Aan de andere kant vind ik het altijd maar wat lastig om de muziek van Snarky Puppy aan een uitgebreide recensie te onderleggen, maar ik wil het toch ook graag aandacht geven. De aandacht die het verdiend. Daarom een kort stukje over deze samenwerking tussen de wereldberoemde backingband die steeds meer zelf op de voorgrond treedt en Nederlands meest veelzijdige Orkest.
Die samenwerking is er in de vorm van Sylva, een samenwerking die bestaat uit maar zes nummers. Op Sintra lijkt de muziek van Snarky Puppy in combinatie met het Metropole Orkest toch wat op filmmuziek te gaan lijken. Het zullen de strijkers wel zijn. Flight heeft een fijne groove en is een lekker funky track. Persoonlijk mis ik dan soms wel wat vocale toevoeging, maar dat is hier echt om het even. Aychafalaya heeft natuurlijk een lastig uitspreekbare titel. Dit nummer is toch wel bijzonder opgezet. Ik zie het als ware dat de gitaar en de trompet als een soort vocale invulling fungeren. Bijzonder opgezet nummer. The Curtain blijft open. Nu houd ik best wel van wat gestructureerde muziek en dat zal je in dit nummer niet vinden. Dit gaat alle kanten op en dwaalt mijn inziens soms iets te ver en te lang af. Gretel zou dan voor de duistere versie van het bekende sprookje uitstekende filmmuziek zijn. Nummer met de nodige bombast en dik aangezette noten. En dan The Clearing uiteindelijk. Een mooie megalomane afsluiter, zit misschien minder in als de voorgangers, maar heeft ook wel voldoende diepte op een totaal andere wijze.

(Bron: Opus de Soul)

Lekker album. Ik merk dat ik een album als Family dinner het best weet te waarderen van dit clubje. Neemt niet weg dat dit album behoorlijk goed is.

Het Metropole Orkest heeft voor dit album een Grammy gewonnen. Het orkest won de Grammy in de categorie Best Contemporary Instrumental Album. (nu.nl)

Dit klinkt toch als muziek in de oren!

Fantastisch album, verdient meer aandacht!

Prachtige plaat, prachtige sound, prachtige hoes. Wat wil je nog meer? Oh ja, het heeft ook een grammy gewonnen. De muziek is speciaal voor dit project geschreven en de inspiratie haalde bandleider League uit de bossen waar hij zo graag wandelt.

Ik denk dat deze plaat misschien wel één van de mooiste platen is, die ik ken, ook al is het hier en daar een beetje over de top, maar wat wil je ook als je jazz, funk, progrock, fusion, klassiek met elkaar mengt. Waanzinnig dit. Stem verhoogd naar een verdiende 5*.

Snel weer verhogen naar 5* dus, want dat verdient deze plaat. Ik ken deze plaat al een hele poos, maar zie dat ik hier nog nooit een stem op heb uitgebracht (dat geldt voor alles van Snarky Puppy). Zal ik het goede voorbeeld geven?

Wauw.

'Wauw' natuurlijk voor het enorme muzikale vakmanschap en de verbluffende muzikale kwaliteit van deze plaat, maar niet in de laatste plaats 'wauw' voor de nieuwste remix en remaster die sinds kort is verschenen. De productie van het origineel was al niet mis, maar dit overtreft toch echt alle superlatieven die te bedenken zijn.

Zóveel diepte, kracht, ruimte en vermogen om onderscheid te maken tussen een verschrikkelijk grote hoeveelheid aan diverse instrumenten ben ik in een productie nog niet vaak tegengekomen. Petje af en een diepe buiging vêoor hen die dit tot stand hebben weten te brengen. Sylva hoorde voor mij al bij de muzikale crème de la crème en staat al een poosje in mijn top tien, maar deze nieuwe uitgave zorgt ervoor dat ik deze plaat alleen nog maar meer en beter weet te waarderen. Een muzikaal meesterwerk voorzien van productioneel huzarenstukje, wat wil je nog meer?