Mick Abrahams - Revived! (2015)

Vanaf 2009 had zanger en gitarist Mick Abrahams te maken met grote gezondheidsproblemen, zo lees ik in een uitgebreid artikel op Grokipedia. Desondanks zat de gitarist niet bij de pakken neer en bracht enkele livealbums uit, materiaal dat hij kennelijk nog in de kast had staan.

En hij bracht nieuw werk uit. Op Revived! staat zowel studio- als livewerk en zowel eigen als geleend materiaal. Tot die laatste categorie behoort On the Road Again, oorspronkelijk (1967) van Canned Heat.
In de jaren '90 werd hij steeds actiever door naast optredens te verzorgen ook in eigen beheer solo-cd's uit te brengen. Vooral voor bluesliefhebbers zijn dat albums om je vingers bij af te likken.
De lol spat van Revived! af en muzikaal werkt hij breder dan alleen pure blues. Gasten zijn Bill Wyman van de Rolling Stones, Martin Barre, in 2015 inmiddels net als Abrahams ex-gitarist van Jethro Tull (hij was in '69 diens opvolger) en hier ook op mandoline, plus gitarist Bernie Marsden van onder meer Babe Ruth, Wild Turkey, Whitesnake en Alaska, plus later het nodige solowerk dat eveneens in het teken van de blues staat.

De zang is vaak van Peter Eldridge en Patrick Walshe, op I'm a Hog for You van Lieber/Stoller zingt een (zwarte?) dame met prachtige stem, luisterend naar de naam Beverly Skeete. Voor mij het hoogtepunt van Revived! met Poison Ivy, waar ze terugkeert. Verder is er soms een uitbundige blazerssectie, een huilende mondharmonica en er zijn ook momenten dat hij het akoestisch en instrumentaal houdt.
In Goodnight Irene klinkt countryblues, in Red River Rock herken ik een evergreen die ik lang niet heb gehoord. Als ik er live bij was geweest, zou ik mede door het Hammondorgel glimlachend naar de bar zijn gelopen voor een biertje. Dat orgel ronkt luid op slotlied Summer Day with Hammond, een reprise van de opener, met opnieuw de rockstem van Peter Eldridge.

Blijkens Discogs zit bij de cd ook een dvd over de totstandkoming, de helft van de opbrengst ging naar een goed doel.
De opnames klinken warm en met alle variatie binnen de blues geldt dat als ik maar één album van Mick Abrahams solo zou mogen horen, ik voor deze zou kiezen. Niet dat de overige albums slecht zijn, maar die zijn meer voor de fanatiekere bluesliefhebber.

Een jaar later verscheen zijn laatste studioalbum Long Long Gone.