Steven Wilson - Unreleased Electronic Music Vol. 1 (2004)

Een volledig electronic album van SW, met nummers van 1990 tot en met 2003 opgenomen en in 2004 uitgebracht. Orgineel werden 350 exemplaren (LP) ter beschikking gesteld, waarbij elke LP een andere foto van Lasse Hoile (man achter PT lichtshow, artwork etc.) mee kreeg. Daarna nog op CD uitgebracht en redelijk lastig aan te komen naar ik meen. De CD versie heb ik hier liggen en bestaat alleen uit het doosje en de hoes met informatie op de achterkant van de hoes. De CD zelf ziet er wel uit als een LP, aan de bovenkant met groeven en al en een zwarte onderkant (net zoals bij Morrissey's Ringleader of the Tormentors).

Het belangrijkste is echter de muziek zelf. Waarbij het openingsnummer meteen opvalt. King of the Delta Blues verwijst natuurlijk naar de legendarische blues gitarist/ zanger Robert Johnson. De muziek op het album hangt door het vele gebruik van beats tegen het dansbare aan en doet soms terugdenken aan Flowermouth van No-Man, alleen iets ontoegankelijker. De beste nummers op het album worden naar mijn mening bewaard tot het laatst. Nuclear Head of an Angel is een rustig ambient stukje muziek wat voor liefhebbers van de muziek aan de intro van Arriving Somewhere but not Here van PT's Deadwing doet denken. Nailbomber wordt opgesiert met het saxophoon spel van Theo Travis (bekend van meespelen bij PT) over een beat heen gelegd. De Kers op het album is het oudste nummer dat er tussen zit (1990) en tevens het langste. Apres-Mortes is minimale muziek die soms zelfs aan Steve Reich doet denken. Mooi om te weten dat hij dit schreef voor enige bekendheid te hebben gegenereerd of voor PT meer was dan een hobby project. Qua sfeer kan ik er zelfs wel wat van No-Man's speak in terug herkennen. Een fijne sfeer en daarmee sluit het het album mooi af.

Unreleased Electronic Music Vol. 1 heb ik voornamelijk als 'hebbedingetje' aangeschaft. Ik kreeg de kans om het te bemachtingen en aangezien ik een enorm Steven Wilson fan ben kon ik dit niet laten liggen. Ondanks dat electronic niet geheel mijn muziek stijl is en beats meestal niks voor mij zijn kom ik hier toch op 4 sterren uit.

bovenstaande informatie klopt niet helemaal.

de eerste uitgave was een CD in een oplage van 350 stuks met elk een unieke foto.

hierna volgde eind 2005 een vinyluitgave waarvoor de bovenstaande foto werd gebruikt (een zelfportret genomen tijdens een concert van porcupine tree op een festival in portugal, zomer 2005). de vinyl versie bevat een extra take van shortwave. van de elpee is een eerste persing van 500 stuks op wit vinyl, en nu is er een tweede op zwart vinyl (op tonefloat).

steven wilson's eigen headphone dust label heeft de cd (minus de lp bonustrack) nu met de zelfportret hoes heruitgebracht.

Dit is (behalve op vinyl) niet op een gewone audio cd maar op een cd-r uitgebracht.

ik ben blij dat het even ophelderd is dan, die steven wilson ook die niet kloppende informatie geeft