Therion - Secret of the Runes (2001)

Ik begrijp werkelijk niet waarom er nog geen bericht bij dit fantastische album staat. Prachtige combinatie van klassieke muziek en metal. Nummers als "Ginnungagap", "Asgard", "Schwarzalbenheim (Svartalfheim)" en "Ljusalfheim" vind ik persoonlijk geweldig. Er is zoveel in de muziek terug te vinden: hardere stukken, rustige, klassieke stukken, prachtige zangstemmen, mystiek, etc. Een beetje "Lord Of The Rings"-achtige muziek (nou ja, stevige variant) (runen, geheimen, mystiek). Prachtige klassieke muziek/metal uit Zweden! . 4.5*

Na een aantal luisterbeurten ervoer ik bij deze dat de groei er wat uit was. Mijn favoriete Therion-album blijft dan ook Theli.

Ik heb hier overigens een versie met nog wat melige covers (waaronder Abba's Summernight City). Maar voor de kern van het album: 3*

"Theli" heb ik ook (van Therion heb ik "Theli", "Deggial", "Secret Of The Runes", "Lemuria" en "Sirius B"), en die vind ik persoonlijk ietsje minder dan deze (4*). Mijn favoriete Therionalbum blijft toch wel "Deggial". Daar vind ik de combinatie van metal en klassieke muziek het best toch z'n rest komen. Nog een pluspunt vind ik, is dat het keyboardgehalte van "Deggial" een stuk minder hoog is dan bijvoorbeeld op "Theli" (dit "gehalte" is ook nog vrij hoog op "Vovin", een album waarvan ik slechts enkele nummers ken).

Hm, uit dat rijtje is Deggial net de enige die ik niet ken en dat zou dan de beste zijn...? Weer wat te verkennen dus.

Naar allerlei 'objectieve' maatstaven denk ik trouwens dat dit album wel beter is dan Theli (wat toch wel erg over-the-top bombastisch is), maar deze is me af en toe net wat te eentonig. Uitschieters zijn Ginnungagap (briljant zoals het outro eigenlijk het hele nummer opsomt) en Nifelheim.

Ik weet niet of "Deggial" de beste is. Het is gewoon mijn persoonlijke favoriet. En inderdaad: Ginnungagap is zeker een grote uitschieter op dit album (naast nummer 3, 5 en 6). Ik was overigens nét iets te enthousiast. 4.5* wordt 4*, wat uiteraard nog steeds een behoorlijke score is.

Oh ja, mijn lijstje van favoriete Therionalbums:

1. Deggial
2. Lemuria
3. Secret Of The Runes
4. Theli
5. Sirius B

Meer albums ken ik niet van de band.

Weer een hoogstaand kwalitatief album van Therion, nu een concept album over de Runen. Goede songs, in de bekende symfonische, opera metal stijl van Therion, die ze elk album weer iets vervolmaken en de band sinds het album "Theli" echt als handelsmerk hanteren.

Misschien voor de mensen die het niet weten... Achter de band Therion zit een heel gedachtegoed, waaruit ze ook inspiratie putten voor hun albums. Bijvoorbeeld de immer terugkomende 11 puntige ster op de hoezen maakt deel hiervan uit.

Half puntje erbij omdat de plaat de tand des tijds moeiteloos doorstaat en met evenveel bombast en energie voorbij blijft razen.

Dit is gewoon weer een lekker Therion album. Alle elementen die zoveel Therion albums kenmerken zijn hier ook weer aanwezig. De band is gewoon prima op dreef en hoewel je hoort dat er technische grenzen zijn waar de muzikanten tegenaan dreigen te lopen, blijft men het maximale eruit halen.

Super hoe ze het hele oud Noorse scheppingsverhaal even op een plaat verwerken. Maar wat mij betreft staan de beste nummers aan het begin, en zwakt het tegen het einde flink af.

Een niks aan de hand Therionalbum inderdaad. Een stevig metalfundament aangedikt met klassieke symfonische elementen. Geen metalen gastzanger dit keer maar enkel die prachtige koren en klassieke solovocalisten. De eerste helft vind ik ook sterker dan de tweede helft. Kan ook een beetje liggen aan de minimale uitdaging die de composities vergen. Het is nogal eenvoudig te doorgronden. Maar het is prachtig opgezet allemaal.

Met Secrets Of The Runes wil Therion (lees Hr Johnsson) een concept album maken over de Noorse mythologie. En het probleem met concept albums is vaak dat het muzikaal heel goed kan uit pakken maar ook tegenvallend. En tegenvallend is misschien in dit geval nog lichtjes uitgedrukt. Men heeft vergeten om het verhaal goed muzikaal te verpakken. Het klinkt allemaal inspiratieloos; weinig of geen dynamiek en armmoedige composities. Uitgezonderd Vanaheim, een track met een vlammende korte solo is nog vrij aardig. Ander positief puntje is wel dat men de mythologie internationaal wil benaderen, zo wordt er in 3 talen gezongen. Noors uiteraard maar ook engels en duits.
Vermakelijk zijn de 2 bonus/cover tracks van respectievelijk Scorpions en ABBA. Dat zijn nog de beste tracks, en dat zegt genoeg.........