Rodney DeCroo - Campfires on the Moon (2015)

Artistiek gezien valt Campfires on the Moon niets anders dan uiterst geslaagd te noemen. Rodney DeCroo is nog nooit zo recht voor zijn raap en eerlijk geweest. Tussen het absurdisme door proef je een bewogen artiest. Inktzwart op momenten, maar o zo mooi. Het illustreert dat DeCroo diep gegaan moet zijn om een gevoel van waanhoop zo treffend te verbeelden. Als wonderschoon ervaar ik de samenzang tussen Rodney en Ida Nilsen. Het lijkt onbelangrijk, maar deze twee stemmen vloeien zo mooi samen. Zeker vanwege de duistere thema’s. Je krijgt daarbij gevoelsmatig de suggestie dat zij hem niet zal laat glippen, zoals je je dat idealiter voorstelt binnen een relatie. Ik zie haar als zijn vangnet, en zij behoedt hem voor bitterheid. (Rein van den Berg)

Zo verslingerd als ik vijf jaar geleden was aan Queen Mary Trash, ben ik nu aan Campfires On The Moon. Rodney DeCroo heeft een plaat gemaakt die best 40 jaar oud had kunnen zijn, maar die ook in het heden iedere keer weer dwars door de ziel snijdt. Rodney DeCroo heeft ook zijn nieuwe plaat weer met bescheiden middelen gemaakt, maar iedere noot die uiteindelijk op de band is terecht gekomen is raak. Verplichte kost voor een ieder die singer-songwriters in het rootssegment een warm hart toedraagt. (Erwin Zijleman)