Barna Howard - Quite a Feelin' (2015)

Hier kijk ik naar uit, zijn vorige plaat was al geweldig dus ik heb hoge verwachtingen. Het eerste nummer wat vrijgegeven is klink i.i.g. al erg goed, de sound is iets voller maar dat stoort m.i. in geen geval. Voor de geinteresseerde is hij hier te beluisteren: Indiana Rose

Zojuist voor het eerst beluisterd, erg lekker!!

Wat een geweldige opener, dit moet haast wel de plaat van het jaar worden. Nog een paar weekjes wachten, echt zin in.

De link naar Indiana Rose doet het bij mij niet, dus ik wacht nog even af
Zijn vorige album draai ik regelmatig, en ik ben dan ook erg benieuwd!

Alt country.nl geeft alvast een geweldige recensie: barna howard.

Bedankt! Wat een schitterend nummer

Het is een fantastisch album, Jasper, en nog een stuk mooier dan zijn debuut. Erg mooie teksten en de muzikaal gezien luistert het ook lekker weg. Er is geen zwakke broeder op het album te vinden.

De Amerikaan Barna Howard verraste drie jaar geleden met een verrassend volwassen debuut. Helaas kreeg het nog niet de aandacht die het eigenlijk zou hebben moeten krijgen. Bij het zien van de hoes van Quite a Feelin’ rees bij mij het vermoeden dat het om een nostalgische plaat gaat. De hoes straalt iets van lang vervlogen tijden uit en het verlangen daarnaar.

Bij beluistering van nieuwe cd’s richt mijn aandacht in eerste instantie altijd op het muzikale aspect en minder op de teksten. Quite a Feelin’ vormt hierop een uitzondering en trokken de prachtige teksten direct mijn attentie. Barna Howard is een geboren verhalenteller en een verdomd goede.

Eentje uit de school van mensen als Townes van Zandt en vergelijkbare muzikanten. Iemand die direct je aandacht vraagt en ook krijgt. Allereerst door zijn karakteristieke stem. Maar vooral door de rust en het gemak waarmee hij zijn repertoire brengt. Bovendien zijn de teksten heel erg beeldend.

Maar muzikaal zit alles ook perfect in elkaar en luistert het gebodene zeer prettig weg. Op zijn gitaar- en banjospel valt ook weinig aan te merken, luister bijvoorbeeld eens naar zijn prachtige spel in Hands Like Gloves. Het gebodene houdt de aandacht moeiteloos tot het einde vast.

Verder heb ik eigenlijk weinig te melden over dit album, waarom zou ik ook eigenlijk?! Gewoon zelf gaan luisteren, want het behoort tot het allerbeste wat 2015 tot nu toe te bieden heeft.

Oke, de langverwachte opvolger van het debuut van Barna Howard is er dan eindelijk. Het heeft drie jaar mogen duren, een lable switch en nu een full-band bezetting. Maar hij is er.


Deze nieuwe Barna Howard staat voor een verandering in geluid. Van het eenzame getokkel van de vorige plaat, naar een volle countryplaat. Het gaat hem goed af, maar geweldig vind ik het niet. De opener, die gelijk de toon voor het album zet, vind ik bijvoorbeeld veel te lang duren.

Daarnaast vind ik het ook een beetje een algemeen plaatje, waarin hij wat mij betreft te veel algemeenheden aanhaalt en te veel in 'We' zingt. Het is een klein dingetje, maar het stoort me. Alsof het een soort van dagboek is wat hij opleest/zingt. Verder is de plaat gewoon heel anders dan de vorige. Dit is meer country dan folk, er is meer invulling en ergens staat hem dat prima maar klinkt het ook wat onwennig. Ik denk toch dat ik hem liever kaal hoor, terug naar de roots.

Misschien is het gewoon een kwestie van gewenning. Geloof me, het is een mooi album, al heel vaak beluisterd.

Ik heb hem inmiddels ook zo'n 10 keer gehoord. 'Indiana Rose' moet misschien nog groeien, maar voor nu een beetje vermoeiend. 'Bitter Side of Blue' is mijn hoogtepunt.

Barna Howard is geen onbekende voor de deelnemers aan het Roots-beoordeel topic destijds. Dat het een talent is was dus al een paar jaartjes geen geheim meer. Toen ik een paar weken terug Indiana Rose hoorde was ik behoorlijk onder de indruk. Hij leek een beste stap in zijn ontwikkeling te hebben gemaakt. Nu ik het album een paar keer heb gehoord ben ik daar niet zo zeker meer van. O, zeker het is een prima album, maar ik ben niet omvergeblazen. Indiana Rose is een geweldige opener en Bitter Side of Blue is nauwelijks minder. Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een zekere notering in mijn eindejaarslijstje. Maar beter dan de eerste 2 nummers gaat helaas niet meer worden. De nummers die volgen zijn stuk voor stuk prima, maar de X-factor van de openers komt nergens meer terug en dan ben je er op het eind wel een beetje klaar mee en is een top 10 notering aan het eind van het jaar uit zicht. Maar dat neemt niet weg dat dit toch een mooie volgende stap is in de nog prille carriere van Howard.

Ten van Darrell Scott zal je beter gaan bevallen, Henk, daarvan ben ik overtuigd. Wordt een van de mooiste albums van 2015.

Dat is die ode aan Ben Bullington meen ik te hebben gehoord. Die ga ik zeker nog checken.

Zie zojuist dat het album al op Spotify staat. Ik heb het album intussen een maand in huis en het is mijn meest gedraaide album van 2015.

Bedankt voor de tip, ik ga 'm meteen luisteren.

Het is een erg sterk album geworden, al had ik er nog net iets meer van verwacht. Maar dat heeft denk ik meer te maken met mijn (te hoge) verwachtingspatroon dan met de kwaliteit van het album.

Zoals vermeld, Indiana Rose vind ik geweldig. Elke lettergreep is raak daar voor mij. Ik geniet dan van bijvoorbeeld de manier waarop hij het woord 'time' uitspreekt in het bruggetje, niet in één maar in twee lettergrepen. Die timing vind ik zo goed, dat is ook zijn grootste talent wat mij betreft.

De fout die ik gemaakt heb is te hopen op 9 andere liedjes van dit niveau. Dat was iets te veel gevraagd. Maar wat na 'Indiana Rose' volgt is meer dan ok. Hands like Gloves, Bitter Side of Blue, Whiste Show, Rooster still Crows, Lend me a Moment, allemaal goede liedjes van het niveau van het beste van zijn eerste album. Quite a Feelin (het liedje) vind ik muzikaal schitterend, hele mooie melodielijn ook, maar tekstueel iets minder (iets te cliché).

Ik moet toegeven dat ik na de eerste luisterbeurten enigszins teleurgesteld was, maar dat dit behoorlijk aan het bijdraaien is. Het scheelt erg weinig, maar ik denk dat ik deze over het geheel net iets beter vind dan zijn eerste. 4 sterren, met kansje op meer.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Barna Howard - Quite A Feelin' - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Quite A Feelin’ van Barna Howard ziet er uit als een vergeten plaat uit de jaren 60 of 70. Omdat de plaat ook klinkt als een vergeten plaat van een aantal decennia geleden, ging ik er even van uit dat het hier een heruitgave betreft, maar Quite A Feelin’ van Barna Howard is wel degelijk een gloednieuwe plaat.

Barna Howard is een jonge Amerikaanse singer-songwriter die is opgegroeid in het lege mid-westen van de Verenigde Staten, maar inmiddels vanuit het hippere Portland, Oregon, opereert.

Samen met producer Adam Selzer (M. Ward, Jolie Holland, Laura Veirs, The Decemberists) heeft Barna Howard een plaat gemaakt die nadrukkelijk teruggrijpt op het verleden.

Barna Howard vertelt verhalen op de manier waarop de folkzangers en protestzangers uit de jaren 60 en 70 dit deden. De songs van de jonge Amerikaan doen vaak denken aan die van een jonge Bob Dylan, maar in vocaal opzicht liggen de twee mijlenver uit elkaar.

Barna Howard beperkt zich overigens zeker niet tot de folk, maar verwerkt ook flink wat invloeden uit de country in zijn muziek, wat weer associaties met andere grootheden oproept. Townes van Zandt, Bob Dylan, Donovan, John Prine, Jim Croce; het zijn maar een aantal van de namen die opkomen bij beluistering van Quite A Feelin’ van Barna Howard.

Nu zijn er op het moment veel meer muzikanten die muziek maken zoals Barna Howard dit doet, maar waar ik bij het merendeel van deze muzikanten na twee of drie tracks toch weer grijp naar de klassiekers uit het verleden, is Quite A Feelin’ een plaat die mijn aandacht moeiteloos weet vast te houden.

Dat heeft meerdere redenen. Barna Howard beschikt over een bijzonder aangenaam stemgeluid, heeft zijn songs voorzien van een sobere maar zeer smaakvolle en ook veelzijdige instrumentatie en beschikt over het vermogen om songs te schrijven die je weten te grijpen.

Op Quite A Feelin’ keert Barna Howard terug naar zijn jeugd in Eureka, Missouri, wat mooie verhalen oplevert. Het zijn verhalen waar je naar moet luisteren en het zijn verhalen die de songs van Barna Howard een extra lading geven.

Quite A Feelin’ is een plaat die dankzij de mooie instrumentatie, de warme vocalen en de tijdloze songs heerlijk voortkabbelt op de achtergrond, maar echt goed wordt de plaat pas wanneer je je onderdompelt in de songs van Barna Howard.

Ik was eerlijk gezegd wel een beetje bang dat Quite A Feelin’ na een paar keer horen zou gaan vervelen, maar het tegenovergestelde is gebeurd; de songs van Barna Howard zijn me steeds dierbaarder geworden.

De tweede plaat van Barna Howard ziet er misschien uit als een plaat uit vervlogen tijden en klinkt ook zo, maar het is op hetzelfde moment één van de hoogtepunten in het enorme aanbod van het moment. Quite A Feelin’ is een bescheiden plaat, maar als je het mij vraagt een bescheiden meesterwerk. Erwin Zijleman

Ik denk dat ik dezelfde fout heb gemaakt. Is ook niet erg handig geweest van Howard om lang van te voren met Indiana Rose op de proppen te komen, als hij daar tenminste zelf iets over te zeggen heeft gehad. Dat schept dan toch te hoog gespannen verwachtingen.

Echt prachtig, ik wordt altijd wild van verhalende John Prine/ Guy clark-achtige zangers. Al heel lang op mijn verlanglijstje en vandaag eindelijk gedraaid; ik ben compleet om. Beoordeling komt nog, eerst eens rustig van genieten. En heel eerlijk, ik vind Indiana Rose niet eens het beste nummer, dus wellicht dat het met de hoge verwachtingen nog wel goed komt Hendrik68.
Ik zag dat ik bij zijn debuut nog een vergelijking maakte met Leonard Cohen, zal wel met mijn state of mind destijds te maken hebben, maar dit is totaal andere koek, country-koek.

Grappig. Ik vroeg hem op Instagram wanneer hij naar Nederland komt en hij zegt in september. Leuk dat hij op iemand reageert.

Take root in ieder geval. Had Rotown getipt dat hij naar NL komt een week voor dat dat bekend werd gemaakt. Via Mama Bird hoorde ik dat ze nog opzoek waren naar meer dates. Nu hopen dat ze er wat mee doen. Lijkt me wel een artiest die V11 kan uitverkopen.

Zou erg leuk zijn. Lijkt me mooie muziek om live te horen met een koude rakker erbij.

Alles klopt op dit album: de nasale stem, die ook in de keel resoneert met dat juiste beetje galm. De muzikale omlijsting is 100% country met Nashville-feel. Lekkere plaat die hooguit tegen zich heeft dat dit al duizend keer gedaan is en dat de songs dus niet echt verrassen.

Zit deze man nog op muziek??

een kleine 10 jaar later dankzij Music Meter dit album ontdekt. beter te laat dan nooit, want dit roots (folk/country) album past precies in mijn straatje.

10 prachtige verhalende liedjes van de uit Missouri afkomstige Barna Howard. een oude ziel in een jonge geest. veel van zijn songs op dit tweede album blikken nostalgisch terug op zijn opgroeien in het stadje Eureka.

de muzikale omlijsting en zijn zang roepen herinneringen op aan o.a. Bob Dylan, John Prine, Paul Siebel en Townes Van Zandt. niet de minste artiesten en die referenties storen allesbehalve, want de kwaliteit van zijn composities en zijn zang doen er niet of nauwelijks voor onder.

"Indana Rose" is een ijzersterke opener, maar feitelijk zijn alle liedjes sterk te noemen en worden deze ook nog eens fraai ingekleurd, met o.a. dobro op "Notches on a Frame", mandoline op "Then and There" of met een heerlijke pedal steel "Rooster Still Crows". album sluit waardig af met de melancholische, verstilde pracht van "Lend Me a Moment".

de 2 (voor mij) iets "mindere" nummers "Whistle Show" en "Pull Us Back or Wind Us Up" weerhouden mij ervan om dit album, toch wel een semi-klassieker in het genre, een "fiver" te geven.

of Barna Howard nog actief is de muziek is mij niet duidelijk markvdsteen. zijn platenmaatschappij Mama Bird Recording maakt melding van "there are no upcoming tour dates" en op zijn officiële website krijg je de melding "website expired".

Album werd geproduceerd door Adam Selzer
Recorded at Type Foundry Studio, Portland, Oregon
All songs written by Barna Howard

Barna Howard: guitar & vocal
Lewi Longmire: electric guitar & electric bass, organ piano
Tyler Maxwell Bussey: banjo, vocal harmony
Ben Nugent, Ryan Spellman: drums
Jason Montgomery: dobro, pedal steel
Birger Olsen: electric guitar, mandolin
Samantha Stidham: bass
Mike Elias, Tom Bevitori, Birger Olsen: vocal harmony (track 9)

Wat fijn dat er weer eens aandacht is voor dit pareltje. Ik heb het album destijds gekocht en grijs gedraaid. Maar de laatste jaren niet meer. En dat is onterecht. Dus vandaag maar weer eens een luisterbeurt geven.

Overigens nooit meer iets van Barna vernomen.

Ik ben ooit nog wel eens met Barna rondom deze plaat bezig geweest om hem naar Rotterdam te halen. Toen was er best veel contact. Uiteindelijk was er te weinig interesse hier.. dus is het nooit gelukt. Daarna is t stil geworden rondom Barna Howard. Volgens mij heeft hij recentelijk wel weer opgetreden, dacht ik te hebbeb gezien.

Een paar weken geleden had mijn lief afgesproken met jongste zoon in Groningen. Ik 'mocht' mee omdat het zo uitkwam dat we als stel in het weekend goedkoper in het OV mogen reizen. Eigenlijk had ik er totaal geen zin in maar ik wilde ook geen spelbreker zijn en zo kwam het dat mijn vrouw en zoon de Martinikerk in doken om kleding te ruilen, muziek te luisteren en lezingen bij te wonen over duurzaamheid en ik heel rap richting de Plato liep.
Daar kon ik naast een album van Tim Grimm & the Family Band ook deze van Barna Howard aanschaffen voor een zacht prijsje. Dat ik Quite a Feeling niet kende is wat teveel gezegd want in de muziekzaak Assen werd het album ook wel eens in de spelert gedaan. Ik kan wel zeggen dat dit mede de aanleiding was om de CD mee te nemen.
Alles positiefs wat hierboven over het album is geschreven kan ik alleen maar bevestigen. Wat jammer dat er nooit een vervolg aan is gegeven. Een zeer fraai album.