Polar Bear - Same as You (2015)

Polar Bear is een van de voornaamste Britse 'contemporary' jazz-acts. Ze brengen bovendien aan de lopende band platen uit, want Same As You komt amper een jaar na de vorige plaat al uit (die we al recenseerden). En wat vooral zo knap is van de band, is dat ze continu wisselen van structuur en elk album weer iets nieuws proberen. In Each Of Everyone was vorig jaar nog "Soms heerlijk, soms compleet over de top en om gek van te worden", nu kiest Polar Bear een wat meer geplaveide weg.

In plaats van een veelvoud aan nummers, bestaat Same As You dit keer slechts uit 6 langgerekte nummers. Het hoogtepunt is hier de 20 minuten durende afsluiter Unrelenting Unconditional, maar daarover later meer. Same As You is namelijk een plaat die één voor één wordt opgebouwd. Het eerste nummer Life Love And Light kent bijvoorbeeld niet meer dan wat gesproken woord, en een zachtjes uitgesponnen instrumentale opbouw, waarin amper wat gebeurt. Een sfeervolle intro die heerlijk de toon zet van deze nieuwe plaat, die vooral in vergelijking met die onrustige en experimentele plaat van vorig jaar, ontzettend ingetogen en minimalistisch aan doet. Op het tweede nummer We Feel The Echoes gaat de band dan eindelijk spelen. Prachtig meanderende percussie en basspel dat op controlerende wijze het saxofoonspel naar een hoogtepunt brengt. Het klinkt hierbij continu alsof de band in toom wordt gehouden, maar tegelijkertijd elk moment kan exploderen. Nergens doet Polar Bear echter teveel, en de spanning en de muzikaliteit druipt van dit bijzonder dromerige nummer af, zeker als de stilte halverwege wordt ingezet en wel slechts wat zomerse strandgeluiden horen. Deze stijl van spannend en gecontroleerd jazzspel, in combinatie met interessant gekozen ambiente intermezzo's, is duidelijk de rode draad door deze plaat. Zo horen we met The First Steps heerlijk en bijna funky jazz-spel met dominerende Afrikaanse percussie, om daarna op Of Hi Lands een langgerekte drone te horen waarbij enkel subtiele percussie het nog een beetje muzikaal maakt. Gelukkig komen we daarna bij het wervelende einde van de plaat, dat perfect op het album is gepositioneerd. Don't Let The Feeling Go is een bijzonder poppy en opzwepend soulvol nummer waarin zelfs gezongen wordt, en is de wervelende ontbranding van het nauwkeurig opgebouwde voorspel. En dat brengt ons dan bij die lange afsluiter Unrelenting Unconditional: een bijna krautrockende en hypnotiserende exercitie, waar alles wat in de vorige 5 nummers hebben gehoord nog eens gerecycled en samengevat wordt.

Waar Polar Bear in het verleden nog wel eens teveel wilde doen, doen ze het hier dan echt precies goed. Same As You is een plaat dat als een kunststukje in elkaar is gezet. Elk nummer heeft zijn eigen functie, en eindelijk weet de band dan echt een plaat te maken waar alles raak is. Dit is niet zomaar een jazz-plaat, dit is een genre-overstijgende plaat, waarbij Polar Bear nog niet eerder zo duidelijk laat zien dat ze een van de spannendste moderne jazz-acts zijn.

Pat-sounds: Album Polar Bear - Same As You (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Waarom wordt over dit album niet méér gesproken? Het is wonderlijk creatieve, frisse, vrolijke muziek die nog elke luisterbeurt beter wordt. Het album vormt ook zo'n heerlijk geheel samen, er zit echt een eenheid in de nummers. Als basis van elk nummer steeds de complexe, altijd interessante en catchy ritmes van drummer Seb Rochford en z'n bassist, daaroverheen twee saxofoons die je alle hoeken van de muzikale ruimte laten zien, nu weer percussief en rauw klinkend, dan weer lieflijk en melodieus. Mooi ook hoe elektronische accentjes hier de instrumentele jazz-klanken prachtig aanvullen.

Korte impressie van hun concert vorige week in Utrecht. Ik vond het echt leuk om er bij te zijn. Het was een live-uitvoering van Same as You, volgens mij speelden ze alle nummers, in de volgorde op het album. Toch werd er best wat geïmproviseerd. De positieve sfeer van de muziek kwam ook live goed over, wat het tot een fijne belevenis maakte. Hoogtepunten waren echt wel weer de laatste twee nummers. Heerlijk hoe in het laatste nummer, na een intro van elektronica en drums, de bassist dat fijne loopje inzette. Ook de sterke en bezielde saxofoonsolo's van Pete Wareham waren een genot om aan te horen.

Wel enorm jammer dat die andere saxofonist, Mark Lockheart, er niet bij was. Geen idee waarom, er werd verder niks over gezegd. Er was weliswaar een vervanger, maar die had er toch moeite mee. Hij zat duidelijk niet goed 'in' de nummers, leek keer op keer onzeker, en het normaal voor Polar Bear zo kenmerkende spannende samenspel van twee saxofonisten kwam niet erg uit de verf. Nouja, dan blijft er nog iets over om de volgende keer naar uit te kijken!