Hardcore Superstar - HCSS (2015)

Steengoede liveband dit. Kick ass rock 'n roll!! Net terug van een heerlijk concert van deze band en zo energiek en pure rock zie je zelden nog concerten.
Ze speelden diverse nummers van dit album en het kwam steengoed uit de verf.
Bij de merchandiseafdeling kon ik me niet beheersen en heb daar toch maar dit album gekocht, voor 15 piek lag ie daar (ceedeetje), en natuurlijk een tour T-shirt (was ook maar 20,- dat is bij U2 of Iron Maiden wellicht anders). En tenminste niet zo'n lelijk shirt (opdruk) als je vaak ziet maar een mooi design (niet zoals deze albumhoes dus).
Recensie van het album volgt.
Een band(je) om in de gaten te houden.

Heerlijk rock album! Het punky tempo zit er goed in en de zang is weergaloos voor de sleazerock.
Don't Mean Shit knalt er al meteen goed in, heerlijke wah wah ook, wat de gitarist gelukkig veelvuldig toepast op het album. Een wah wah pedaal geeft een gitaarsolo net dat sleazy beetje extra.
Dit zijn jongens uit Zweden en on stage stralen ze echt wat uit, boordevol energie. Een nummer als Touch The Sky wordt live geweldig uitgevoerd, met lange uithalen van Jocke Berg en fenomenaal gitaarwerk.
Heb 't album vandaag met 235km/hr beluisterd, heerlijk.
Ook weer zo'n album dat neigt tussen 3,5 en 4 sterren. Vaak wordt het dan - voorlopig - een 3,5. Dit keer slaat de balans uit naar een 4* waardering, voor deze bewakers en tegelijk vernieuwers van het genre.

Eat This! Guns & Roses.
(rockers kunnen wel dansen zoals je ziet)

Goeie, zij het wat minder consistente plaat als de voorgander, dit HCSS. Is de titel niet al te origineel, dan is de muziek dat zeker ook niet. De band haalt wel uit een heel aantal genres behoorlijk wat invloeden. Zo kunnen o.a. de namen Guns N' Roses, Mötley Crüe, Hanoi Rocks en de landgenoten van Backyard Babies worden aangehaald. Namen die allemaal zo ongeveer in dezelfde hoek te situeren vallen.

Aangenaam om naar te luisteren is het zeer zeker, maar een nummer als Fly had van mij niet gehoeven; een incidentele ballad van hen mag al 'ns tegen de zes minuten aan schuren, maar het werk van de langere adem is in de regel niet de specialiteit van Hardcore Superstar. Het nummer klinkt mij dan ook wat flets in de oren.

Als de rock 'n roll de boventoon voert (het hoeft niet eens altijd serieus te zijn), voelen de Zweden zich duidelijk in hun sas, en dat levert ook het meeste vuurwerk én de beste songs op. Touch the Sky is daarvan het beste voorbeeld op dit album, Party 'Til I'm Gone misschien wel het geinigste.

Al bij al weer een geslaagd album dus, van Hardcore Superstar. Ze hebben vorig jaar nog een nieuw album uitgebracht, dus blijven ze ook lekker bezig.

3 sterren