Anna Mitchell - Down to the Bone (2015)

Anna Mitchell is geboren en woonachtig in Cork, maar groeide op op een boerderij vlakbij Blarney, bekend om zijn kasteel en de daar aanwezige steen. De belangstelling voor zingen begon, zoals bij veel Ieren, al heel vroeg. Eerst op school en wat later in de pub, tijdens de sinds mensenheugenis populaire sing songs. Ook studeerde ze muziek aan de universiteit. Na het zien van een optreden van Mick Flannery in de Cork Opera House was ze geheel overtuigd dat ze zangeres en songschrijfster wilde worden.

Mijn aandacht op Down To The bone werd gevestigd door de mooie, opvallende hoes, gemaakt door de talentvolle Cassie Kirby, die wel vaker muzikanten portretteert. Direct vanaf de eerste beluistering werd ik volledig ingepakt door de fraaie, melancholische stem van Anna. Veel van de liedjes zijn droefgeestig van aard.

De meeste teksten zijn overigens niet gebaseerd op haar eigen ervaringen, ze leidt een zeer gelukkig leven, maar veelal zijn het observaties van anderen. Die teksten zijn overigens bovengemiddeld, zoals al direct blijkt in opener Paradise: “Sometimes, paradise, can be hell, You know I'm melodramatic, I'm too sympathetic, Kind of a door mat, And I lie for the thrill of it” De sfeer in dit nummer wordt direct bepaald door de cello en piano. Anna schrijft songs met een kop en een staart.

Velen ervan bezitten een prachtige melodie, zoals persoonlijke favorieten Tennessee en What’s a Fool to Do. Of een memorabel refrein wat zich in het brein nestelt, zoals Let’s Run Away, wat overigens prachtig wordt ingekleurd door een mondharmonica en gitaar. De zang in My Consent roept bij mij herinneringen op aan de Waalse zangeres Jo Lemaire. Het moge duidelijk zijn dat Anna Mitchell een talentvol songschrijfster en zangeres is, iets wat allang werd onderkend door Simone Felice. Hij nam onlangs Anna mee op toernee door Amerika.

Naast een solocarrière maakt ze, net als haar vriend Brian, ook al 3 jaar deel uit van John Blek & The Rats. Deze groep maakt ook muziek waarin veel country-invloeden te vinden zijn. John Blek beschikt trouwens net als Anna over een geweldige stem en werkte hij mee aan het album. Net als onder anderen Pat Crowley, tot voor kort een van de vaste begeleiders van Mary Black (Black is gestopt met optreden). Tot nu toe speelde ze een keer in Nederland, afgelopen april. In oktober/november volgt een nieuwe toernee door Duitsland, hopelijk maakt ze ook uitstapjes naar Nederland!

Down To The Bone is een buitengewoon fraai debuutalbum vol smartelijke liedjes.

Mooi stuk ben benieuwd ga nu luisteren. Groet

Ze is trouwens net als jij een grote fan van Richard Hawley, vooral van het album Truelove's gutter, Maarten.

Weer een dame die met indrukwekkende teksten en liedjes met een fraaie melodie je meeneemt naar iets magisch.... iets wat muziek zo mooi maakt. De dames ( Samantha Crain, Samantha Fish en Anna Mitchell) geven de maand juli wel een heel speciaal gevoel.

Helaas gaan 75 berichten van de 100 hier over albums uit het (verre) verleden... terwijl er zoveel super mooie dingen uitkomen.......ben ik nou niet goed wijs (hi,hi)

Het nummer Tennessee is echt een klassieker... gaat door merg en been..... absoluut 1 van de mooiste songs van dit jaar

Op de website van Rootstime worden 10 exemplaren van dit schitterende album weggegeven. Stuur eventueel een mailtje naar [email protected] ovv Anna Mitchell en uw adresgegevens.

Mooie stem zeg.

Inderdaad, Henk, intussen is dit album bij mij uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete cd's van 2015. Een echt groei album. In oktober komt ook het nieuwe album van John Blek & The Rats uit, daar verwacht ik ook heel erg veel van.

Augustus is wel een maand om een voorlopige balans op te maken en opvallend veel dames scoren dit jaar weer bijzonder goed in mijn huidige top 10; naast Anna Mitchell zijn daar ook Martha Bean, Samantha Fish, Samantha Crain, Rhiannon Giddens en er tegen aan Maaike Outboter.... mijn compimenten ladies

In mijn voorlopige top 10 over 2015 komen de volgende dames voor : Martha Bean, Anna Mitchell, Torres, Kristin McClement, Samantha Crain, Jessica Pratt en Minnie Birch. 7 op 10. Men kan niet over mij zeggen, dat ik vrouwonvriendelijk ben

Van onze twee lijstjes zou je toch een op zijn minst opmerkelijke en imposante top 10 kunnen maken; living female goes up to heaven.... hihi

Deze dame heeft een vrij vervelend stemgeluid en de muziek is gezapig te zoet en alles klint mij te pop in plaats van Folk.

Op oorlogspad?! Tenminste ik zie nog meer afkrakende kritieken vandaag van je.