Michael Fennelly - Lane Changer (1973)

Eindelijk uit op CD met het UK artwork

Ik heb 'm nou al een tijdje in huis en ik moet zeggen dat het de nodige aanpassingen in m'n hoofd gekost heeft voordat ik 'm op waarde kon schatten. Fennelly had zich na het opbreken van Crabby Appleton ( toetsenist Casey Foutz is als enige nog kamerbreed aanwezig op deze plaat ) bekwaamd in het nobele slide-guitar spel en dat wou hij weten.

Lane Changer is daardoor op het eerste gehoor een beetje schizo plaat geworden. Kneiterharde nummers worden afgewisseld met de prachtige melodiese parels die we van ome Michael gewend zijn. Zijn stem dreigt in de harde rockers te verzuipen maar gelukkig blijft hij zingen en vervalt niet in schreewerijen om in de herrie overeind te blijven. Als je er eenmaal aan gewend klinkt het toch allemaal heel natuurlijk.

Kortom Michael Fennelly is echt de klasbak die ik dacht dat hij was. Ik heb de plaat laten bezinken ( een paar weken niet gedraaid dus ) en bij de eerste speelbeurt daarna klinkt de plaat opeens toch als een homogeen geheel.

Als je niet bang bent voor een muzikale uitdaging en je uit je dak gaat bij Love Can Change Everything en de eerste Crabby Appleton mag je deze gewoon niet missen.